အြန္လိုင္းကေန အစ္ကိုတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႔ၿပီး စကားစပ္မိလို႔ ေျပာမိတာေလးေတြ ျပန္ေျပာခ်င္မိပါတယ္။ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္းေလး အနည္းငယ္ေျပာမိၿပီး သူလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သူကေျပာျပပါတယ္။ သူေျပာတဲ့စကားေလးအတုိင္းပါပဲ.. သူအခု ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္ေပါ့.. သူႏိုင္ငံရပ္ျခားမသြားခင္.. ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဗုဒၶဘာသာကေလးသူငယ္ေတြအတြက္ ယဥ္ေက်းလိမၼာသင္တန္း ဖြင့္ခဲ့တာ ငါးႏွစ္ေတာင္ ရွိသြားၿပီး.. သူနဲ႔အတူ ဆရာေတာ္တစ္ပါးနဲ႔ သင္တန္းဆရာမႏွစ္ဦးက ဦးေဆာင္ၿပီး ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့တာပါ။ အသိပညာဗဟုသုတ နည္းပါးၿပီး ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမနဲ႔ အလွမ္းေ၀းေနတဲ့ ကေလးသူငယ္ေတြကို ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြ ရင္ထဲေရာက္ရွိေစေရး၊ ဘာသာတရားကုိ တန္ဖိုးထားတတ္ေစေရးနဲ႔ ကေလးသူငယ္ေတြ ယဥ္ေက်းလာေစၿပီး အသိဥာဏ္အလိမၼာ တိုးလာေစေရးတို႔အတြက္ အဓိကရည္ရြယ္ၿပီး ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့တာပါ။ ဘာရံပံုေငြမွလည္းမရွိ ဘယ္သူမွလည္း ေထာက္ပံ့မႈမရွိဘဲ ကိုယ္ရဲ႕တတ္စြမ္းတဲ့ဘက္ကေန ကေလးသူငယ္ေတြကို အခမဲ့သင္ၾကားေပးၿပီး အသိပညာေတြ တိုးတက္လာေအာင္.. သင္တန္းမတက္ခ်င္တဲ့ အသိဥာဏ္ႏုနယ္တဲ့ ကေလးသူငယ္ေတြကို.. အစားလည္းေကၽြး.. သင္တန္းမွာဆုရတဲ့ကေလးေတြကို ဆုလည္းခ်ေပးၿပီး သင္တန္းတက္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာေအာင္ အဖက္ဖက္မွ ႀကိဳးစားၿပီး ဖြင့္လွစ္ေပးခဲ့တာပါ။ ဒီလိုမ်ိဳးေလးေတြနဲ႔ စည္းရံုးၿပီး သင္တန္းကို ေရရွည္တည္တံ့ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ခဲ့တာ.. ယခုဆို သင္တန္းမွာ ဗုဒၶဘာသာကေလးသူငယ္ေတြ (၁၀၀)ေတာင္ ေက်ာ္သြားၿပီလို႔ ဆိုပါတယ္။
အင္မတန္မွ ရင္ထဲမွာ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္မိပါတယ္။ အမိေျမရဲ႕အေ၀းတစ္ေနရာမွာ ေရာက္ေနေပမယ့္.. ကိုယ့္ရဲ႕တတ္စြမ္းတဲ့ စြမ္းအားေတြနဲ႔ အနာဂါတ္လူငယ္ေတြကို ပံ့ပိုးေပးေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ရင္းကို မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏုိင္ပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕ရင္ထဲကေစတနာေတြကိုလည္း ၾကည္ညိဳေလးစားမိျပန္ပါတယ္။ ေအာ္.. လူသာငယ္တာ.. အေတြးေတြ မငယ္ေတာ့ဘူး..။ လူကသာ အမိေျမရဲ႕အေ၀းမွာရွိေနတာ.. ရင္ထဲမွာေတာ့ အမိေျမမွာရွိေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာကေလးသူငယ္ေတြအေပၚမွာ ထားရွိတဲ့ အစ္ကို႔ရဲ႕ေမတၱာတရားကေတာ့ အစဥ္နီးစပ္ေနတာပါပဲ…။ ပင္ပင္ပန္းပန္းနဲ႔ ႀကိဳးစားရွာေဖြထားတဲ့ ကိုယ့္လုပ္အားကရရွိတဲ့ေငြေလးနဲ႔ တစ္ဖက္တစ္လမ္းကေန အနာဂါတ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြအတြက္ ေထာက္ပံ့ေပးေနတာဟာ အင္မတန္ မြန္ျမတ္လွပါေပတယ္..။ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြနဲ႔ အလွမ္းေ၀းေနၿပီး ဘာသာေရးအသိနည္းပါးတဲ့ ကေလးသူငယ္ အေယာက္(၁၀၀)ကို ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြကို တန္ဖိုးထားတတ္လာေအာင္.. လိမၼာယဥ္ေက်းလာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးလိုက္တာဟာ ဘုရားအဆူ(၁၀၀) တည္ေပးလိုက္တာထက္ေတာင္ သာလြန္ပါေသးတယ္..။ အျပင္မွာတည္ထားတဲ့ ေစတီဘုရားေတြကမွ ေလဒဏ္ မိုးဒဏ္ ရာသီဥတုဒဏ္ေတြနဲ႔ အဖ်က္အဆီး အမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ပ်က္စီးႏုိင္ေပမယ့္.. ကေလးသူငယ္ေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ ထည့္ေပးလိုက္တဲ့ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြကေတာ့.. သူတို႔ေတြ ေသဆံုးသြားတဲ့အထိ.. သံသရာအထိ တည္ၿမဲသြားမယ္ဆိုတာ မလြဲႏုိင္ပါဘူး..။
အစ္ကိုထပ္ေျပာတဲ့ စကားေလး မွတ္သားမိပါေသးတယ္.. “ကေလးေကာင္းမွ လူႀကီးေကာင္းမွာပါ” ဆိုတဲ့ စကားေလးပါ။ အင္မတန္ မွတ္သားသင့္တဲ့ စကားေလးပါပဲ.. အစ္ကိုေရ။ တကယ္ပါ..။ မဟာဂႏၶာရံု ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ၾသ၀ါဒအတုိင္းဆိုရင္ေတာ့.. “ေရွ႕ေဆာင္ႏြားလား၊ အေျဖာင့္သြားမူ၊ ေနာက္ႏြားတသိုက္ အေျဖာင့္လိုက္၏” ဆိုတဲ့အတုိင္းပါပဲ..။ ဗုဒၶရဲ႕သာသနာမွာ.. ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြကို ခံယူက်င့္သံုးေနတဲ့ ဘုရားတပည့္သားသံဃာေတာ္ေတြ လိုအပ္သလို.. ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြကို သက္၀င္ယံုၾကည္ၿပီး သာသနာကို ေထာက္ပံ့ၾကည္ညိဳကိုးကြယ္တတ္တဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြလည္း မ်ားစြာလိုအပ္တယ္ ဆိုတာေလးကို သိေစခ်င္တာပါ။ သာသနာကို ေထာက္ပံ့ၾကည္ညိဳတတ္တဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ေတြ နည္းသထက္ နည္းလာမယ္ဆိုရင္ သာသနာဟာလည္း အေႏွးနဲ႔အျမန္ ကြယ္ေပ်ာက္ရမွာပါ။ ဗုဒၶရဲ႕သာသနာထြန္းေတာက္ဖို႔ဆိုရင္.. ဆရာနဲ႔ဒကာညီမွ်ၿပီး သာသနာကို အက်ိဳးျပဳႏိုင္ဖို႔ဟာ အေရးႀကီးဆံုးပါပဲ။ ဒါမို႔လို႔လည္း အစ္ကိုေျပာလိုက္တဲ့ ကေလးေကာင္းမွ လူႀကီးေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးကို တန္ဖိုးရွိလွပါတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာပါ။ “ယခုလူငယ္ ေနာင္၀ယ္လူႀကီး” တဲ့.. ဒီကေလးသူငယ္ေလးေတြ ငယ္စဥ္ကတည္းက သာသနာ့တန္ဖိုး သိလာမယ္ဆိုရင္.. သူတို႔တေတြႀကီးရင့္လာတဲ့အခ်ိန္ခါ သာသနာအေပၚမွာ ပိုၿပီးတန္ဖိုးထားတတ္လာရင္.. ဗုဒၶရဲ႕သာသနာဟာ ေနေရာင္လေရာင္အလား ထြန္းေတာက္လာလိမ့္မယ္ဆိုတာ မလြဲျပန္ပါဘူး..။
ကေလးေလးပဲ ဘာမွမသိေသးပါဘူး.. ဘာမွအေရးမႀကီးပါဘူးဆိုၿပီး ဒီအတုိင္းပစ္ထားလိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့.. ဘာသာေရးအေျခခံ မရွိတဲ့.. ဘာသာေရးအသိမရွိတဲ့ သားဟာ က်ားျဖစ္လာႏုိင္သလို.. သမီးဟာလည္း မီးျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္..။ ဘာသာျခားျဖစ္သြားဖို႔ဆိုတာလည္း အင္မတန္ လြယ္ကူသြားသလို.. သာသနာ့တန္ဖိုးကိုသိၿပီး တန္ဖိုးထားဖို႔ဆိုတာလည္း ေခါင္းထဲမွာ မရွိႏိုင္ပါဘူး။ သူ႔အတြက္ တစ္ခုခုအက်ိဳးရွိမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ရဲ႕သာသနာကို ေျခစံုကန္ၿပီး ထြက္ခြာသြားမွာပါ..။ တန္ဖိုးရွိမွန္း နားမလည္ေတာ့ တန္ဖိုးမသိေပဘူးေပါ့..။ ဒီေတာ့ တန္ဖိုးသိဖို႔အတြက္ဆိုရင္ ဘယ္သူေတြ တာ၀န္အရွိဆံုးလဲ..။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္..။ ဒါဟာ တကယ္ေတာ့.. တာ၀န္တစ္ရပ္အေနနဲ႔ ခံယူထားသင့္တဲ့ အရာမဟုတ္ပါဘူး.. ဗုဒၶဘာသာ၀င္တိုင္းရဲ႕ ရင္ထဲႏွလံုးသားထဲမွာ ခံယူထားရမယ့္.. ရွိထားသင့္တဲ့ သိထားရမယ့္ အသိတရားေတြပါ။ မိမိကိုယ္တုိင္ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕အႏွစ္သာရကိုသိရွိၿပီး ကိုယ္တုိင္ခံယူက်င့္သံုးေနသလို.. အနာဂါတ္လူငယ္ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကိုလည္း သိရွိလာႏိုင္ေအာင္.. လိုက္နာက်င့္ၾကံတတ္လာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးဖို႔ဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။
အဓိကအေနနဲ႔ကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မိဘတုိင္းမွာ တာ၀န္ရွိပါတယ္။ “လက္ဦးဆရာမည္ထိုက္စြာ ပုဗၺာစရိယ မိႏွင့္ဖ” တဲ့..။ ဒီေတာ့.. လက္ဦးဆရာျဖစ္တဲ့ မိနဲ႔ဖဟာ အဓိကက်တဲ့ အခန္းက႑ တစ္ရပ္မွာ ပါ၀င္ပါတယ္။ ခုေတာ့ျဖင့္.. မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးေလး ဘုရားကို ဦးခ်ေနတာနဲ႔တင္ ဟုတ္လွၿပီလို႔ ထင္ေနၾကပါတယ္။ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀ကထဲကမွ ဘာသာေရးအသိျဖစ္တဲ့ ဘုရားအဆံုးမေတြ ထည့္ေပးမထားေတာ့.. ဘာသာျခားနဲ႔ ေကာက္ယူသြားခါက်မွ အေမြျဖတ္ရ.. သားသမီးအျဖစ္ စြန္႔ျပစ္ရနဲ႔.. အင္မတန္ အရုပ္ဆိုးအက်ဥ္းတန္ေစပါတယ္။ ကိုယ့္သားသမီး ဘာသာျခားလက္ထဲမွာ ဘယ္လိုျဖစ္ေနမလဲဆိုတာကို အေလးမထားမိပဲ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ျပစ္ၾကပါတယ္။ ဒီဆံုးရံႈးမႈဟာ ဗုဒၶဘာသာမ်ိဳးဆက္ျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာမိန္းကေလးလည္း ဆံုးရႈံးသလို.. သူနဲ႔ရရွိေမြးဖြားလာတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြပါ ဘာသာျခားအျဖစ္ အကုန္ကူးေျပာင္းသြားရတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာမ်ိဳးဆက္ပါ ဆံုးရႈံးေစပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မိဘေတြအတြက္လည္း အမ်ိဳးေကာင္း သားသမီးတစ္ေယာက္ နစ္နာသလို.. သာသနာအတြက္လည္း ဥပႆကာေကာင္းတစ္ေယာက္ ဆံုးရႈံးရတာပါပဲ။ ဒါမို႔လို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မိဘတုိင္းဟာ.. ကိုယ့္ရဲ႕သားသမီးေတြကို သာသနာ့တန္ဖိုးသိရွိေအာင္ သြန္သင္ေပးဖို႔ တာ၀န္ရွိတယ္လို႔ ေျပာလိုတာပါ။
ကၽြန္ေတာ့အေဖ ကၽြန္ေတာ့္ကိုအၿမဲဆံုးမတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းရွိပါတယ္.. “သားေရ.. အေဖကေတာ့မင္းကို အျပစ္မလုပ္ခင္ အျပစ္မလြန္မိခင္မွာပဲ လမ္းမွားမေရာက္ရေအာင္ ေျပာဆိုဆံုးမၿပီး တားျမစ္တတ္တယ္.. ျဖစ္ၿပီးမွေတာ့ ဘာတစ္ခြန္းမွ ေျပာလိမ့္မယ္ မထင္နဲ႔” ဆိုတဲ့ ဆံုးမစကားေလးပါ။ အေဖေျပာတဲ့ စကားေလးဟာ အမွားတစ္ခုခု လုပ္မိေတာ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္ ေခါင္းထဲမွာ အလိုလိုေပၚလာတတ္ပါတယ္..။ ဒီလိုပါပဲေနာ္.. အုပ္ထိန္းသူ မိဘေတြအေနနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕သားသမီးကို လမ္းမွားမေရာက္ခင္မွာ တားမိဖို႔.. လမ္းမွန္မွာ ေလွ်ာက္လွမ္းတတ္ေစဖို႔ဆိုရင္.. ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြနဲ႔ ထိန္းကြပ္ထားဖို႔ဟာ အေရးႀကီးပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို လမ္းမွားေလွ်ာက္မိမွ မွားတယ္လို႔ ေျပာမယ့္အစား.. လမ္းမွားမေလ်ာက္ခင္ လမ္းမွန္ကို ခ်ျပေပးၿပီး ေလ်ာက္တတ္ဖို႔ သြင္သင္ေပးျခင္းဟာ အဓိကက်ပါတယ္။ ခုကၽြန္ေတာ္ေျပာေနတဲ့စကားေတြဟာ.. တကယ္ေတာ့ အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အစ္ကိုတို႔ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့.. လမ္းမွန္ကိုခ်ျပေပးၿပီး လမ္းမွန္ကိုေလ်ာက္တတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးေနတဲ့ ယဥ္ေက်းလိမၼာဗုဒၶဘာသာသင္တန္းေတြမွာ ေလ်ာက္လွမ္းခိုင္းဖို႔ပါပဲ..။
ယခုအခ်ိန္အခါမွာ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ဘာသာေရးအသိေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ေပးဖို႔ဆိုတာ အခ်ိန္မရွိသေလာက္ ရွားပါတယ္။ ကိုရီးယားကားၾကည့္ဖို႔.. အေပ်ာ္ခရီးထြက္ဖို႔.. မဟုတ္တဲ့ကိစၥေတြနဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းဖို႔ေတာ့ အခ်ိန္ေပးတတ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕သားသမီးေတြကို ဘာသာေရးနဲ႔နီးစပ္ေအာင္.. ယဥ္ေက်းလိမၼာ အသိတရားေတြ ထည့္ေပးဖို႔ေတာ့ မစဥ္းစားမိတတ္ၾကပါဘူး။ ဒါေတြဟာ ကိုယ့္ရဲ႕သားသမီးေတြကို လမ္းမွားမေရာက္ေရာက္ရေအာင္ တြန္းပို႔ေနတာနဲ႔တူသလို.. သာသနာ့အက်ဳိးကိုလည္း ဆုတ္ယုတ္ေစေအာင္ မလုပ္ေပမယ့္ လုပ္ေနသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ အခုလို သာသနာကို တစ္ဖက္တစ္လမ္းက ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းေတြ.. ဆရာေတာ္ဘုရားေတြ ဖြင့္လွစ္ေပးတဲ့ ေႏြရာသီအားလပ္ရက္ ဘာသာေရးအသိသင္တန္းေတြ၊ တနဂၤေႏြေန႔ အားလပ္ရပ္ေတြမွာ ဖြင့္လွစ္ေပးတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ(Sunday school)လိုမ်ိဳး သင္တန္းေတြနဲ႔ ထိေတြ႔ေပးဖို႔က်ေတာ့ ဘယ္သူမွ သတိတရအေနနဲ႔ အခ်ိန္ေပးၿပီး မလုပ္ေပးတတ္ၾကပါဘူး။ ဖြင့္တဲ့သူေတြက ဖြင့္ေပးတာေတာင္ မတက္ႏုိင္ၾကဘူးဆိုေတာ့ ဘယ္သူေတြမွာ တာ၀န္ရွိျပန္မွာလဲ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို လမ္းမွန္ေပၚမွာ အတင္းေလ်ာက္ခိုင္းစရာမလိုပါဘူး.. လမ္းမွန္ေပၚတင္ေပးၿပီး လမ္းမွန္ဆိုတာကို နားလည္သေဘာေပါက္ေစဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။ ဒီလိုလမ္းမွန္ကို အမွန္တကယ္သိသြားရင္.. မေလ်ာက္ပါနဲ႔ ဆိုတာေတာင္ သူကဆက္ေလ်ာက္ေနပါလိမ့္မယ္။ မိဘေတြအေနနဲ႔လည္း လမ္းမွန္ေတြေပၚကို တင္ေပးပါလို႔ ေျပာခ်င္မိပါတယ္..။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းအေနနဲ႔လည္း ကိုယ့္ရဲ႕အနာဂါတ္ လူငယ္မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြကို လမ္းမွန္ေပၚေရာက္ေအာင္ တင္ေပးပါလို႔ ေျပာလိုပါတယ္။
ဒီပိုစ့္ေလးေရးမိတာဟာ အြန္လိုင္းမွာေတြ႔ခြင့္ရတဲ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ပါ။ သူလည္း ဒီလိုသင္တန္းမ်ိဳးေတြကို ဒို႔ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအေနနဲ႔ မ်ားမ်ားဖြင့္ေစခ်င္ၿပီး.. ဗုဒၶဘာသာလူငယ္ေတြ ဘာသာေရးအသိရွိေစဖို႔ကို ဆႏၵျပဳေစခ်င္တာပါ။ သူျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေလးဟာ အင္မတန္ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ တျခားဘာသာကို တိုက္ခိုက္ပုတ္ခတ္ဖို႔ တစ္ခုမွမပါပါဘူး.. ကိုယ့္ဗုဒၶဘာသာလူငယ္ေတြကိုပဲ ဘာသာေရးအသိေလးေတြ ရင္ထဲႏွလံုးသားထဲေရာက္ေအာင္ ထည့္ေပးေစခ်င္တဲ့ သေဘာတရားေလးပါပဲ။ အင္မတန္ တန္ဖိုးရွိပါ့..။ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြကို က်င့္ၾကံလိုက္နာသူေတြ ရွိေနသ၍.. သာသနာမကြယ္ေပ်ာက္ႏုိင္ပါဘူး။ ကေလးသူငယ္ေတြကို ဘာသာေရးအသိထည့္ေပးတဲ့သင္တန္းေတြဟာ.. တကယ္ေတာ့ သာသနာကို ေစာင့္ေရွာက္ေနတာနဲ႔ထပ္တူပါပဲ။ ဒီလိုမ်ိဳး လူငယ္တစ္ေယာက္က ကေလးအေယာက္(၁၀၀)ေက်ာ္ကို ဘာသာေရးအသိေတြ ေပးႏုိင္မယ္ဆိုရင္.. ဒီလိုမ်ိဳးလူငယ္မ်ိဳးေတြ ေနာက္ထပ္ အေယာက္(၁၀၀)ေလာက္ ထပ္မံေပၚထြက္လာမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲေပါ့ေနာ္..။ ရင္ထဲမွာေတြးရင္းေတြးရင္းနဲ႔ေတာင္ ၾကည္ႏူးေနမိျပန္ပါတယ္..။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း ကိုယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ဘက္.. ကိုယ္စြမ္းႏုိင္တဲ့ဘက္ကေန အနာဂါတ္ဗုဒၶဘာသာမ်ိဳးဆက္ေတြကို လမ္းမွန္ေပၚတင္ေပးပါလို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္..။ လမ္းမွန္ကို မိမိကုိယ္တုိင္ မတြန္းပို႔ႏုိင္ေသာ္လည္း တြန္းတင္ပိုးေပးေနတဲ့သူေတြကို ေထာက္ပံ့အက်ိဳးျပဳႏုိင္ပါေစလို႔လည္း ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။ ဒါဟာ.. တကယ္ေတာ့ အနာဂါတ္လူငယ္ေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ ဘုရားတည္ေပးလိုက္တာပါပဲ..။ လမ္းမွန္ကိုခ်ျပေပးႏိုင္တဲ့ တာ၀န္မဟုတ္တဲ့အသိေတြ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္းမွာ ရွိေစၿပီး.. ဘုရားကိုယ္စီတည္ေပးႏုိင္ၾကပါေစ..။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
ဆရာေတာ္အရွင္ဆႏၵာဓိကရဲ႕ တရားစာအုပ္ေတြကို ဖတ္ဖူးမွတ္ဖူးမိတဲ့သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအေနနဲ႔ အရဟံရဲ႕ အနက္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြကို မွတ္သားမိမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႕စာအုပ္တုိင္းမွာ အရဟံရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္အဖြင့္ကုိ အၿမဲတမ္း ထည့္သြင္းပူေဇာ္ ရွိခိုးေလ့ရွိပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႕စာအုပ္ မဖတ္ရေသးခင္.. ဘုရားရွင္ရဲ႕ အရဟံဂုဏ္ေတာ္ေလးကို ႏွလံုးသြင္းၿပီး ၾကည္ညိဳသဒၶါပြားလိုက္ရရင္ကို ရင္ထဲမွာ အလိုလို ၿငိမ္းခ်မ္းေအးျမသြားတာပါပဲ။ အရဟံဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေလးကို သိၿပီးသား ဓမၼမိတ္ေဆြေတြ အေနနဲ႔ေရာ မသိရေသးတဲ့သူေတြအတြက္ပါ ပူေဇာ္ႏုိင္ရန္ ေဖာ္ျပေပးခ်င္ပါတယ္..။ အရဟံ- ကိေလသာ ကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ အရဟံ- ပူေဇာ္အထူးကိုခံယူေတာ္မူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ အရဟံ- ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကိုျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရား တဲ့။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ အားလံုးကို ၾကည္ညိဳဦးခိုက္ပူေဇာ္မိပါတယ္.. အဲ့အထဲမွာမွ အရဟံ- ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရားဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ကို ပိုၿပီးၾကည္ညိဳသဒၶါပြားမိပါတယ္။
ဘုရားရွင္ရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ေတြဆိုတာ ၾကည္ညိဳယံုသက္သက္တင္ ခံယူထိုက္အပ္တဲ့ အရာေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ.. ရရွိထားတဲ့ဂုဏ္ေတာ္ေတြအတုိင္း အၾကည္ညိဳခံထိုက္ေအာင္၊ အပူေဇာ္ခံထိုက္ေအာင္ ေနထုိင္ျပဳမူၿပီး.. ေျပာတဲ့အတုိင္းလည္း လုပ္တယ္.. လုပ္တဲ့အတိုင္းလည္း ေျပာခဲ့တဲ့အတြက္ ပူေဇာ္ထိုက္အပ္တဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ေတြနဲ႔ အပူေဇာ္ခံထိုက္တာပါ။ ငါေျပာသလိုလုပ္ ငါလုပ္သလိုမလုပ္နဲ႔ဆိုၿပီး ဆံုးမခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး.. ငါေျပာသလိုလည္းလုပ္ ငါလုပ္သလိုလည္းလုပ္ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္မ်ိဳးနဲ႔ သတၱ၀ါေတြအားလံုးကို စံနမူနာျပ ျပဳမူဆံုးမက်င့္ႀကံၿပီး ေနထုိင္ျပသြားခဲ့တာပါ။ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ေတြကို ပြားလိုက္တယ္ဆိုရင္.. ေအာ္.. ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာ မေကာင္းတဲ့အလုပ္ေတြကို ကိုယ္ေတာ္ျဖင့္လည္း ျပဳေတာ္မမူဘူး.. ႏႈတ္ေတာ္ျဖင့္လည္း ေျပာေတာ္မမူဘူး.. စိတ္ေတာ္ျဖင့္လည္း ႀကံစည္ေတာ္ မမူဘူးဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ေလးကို ႏွလံုးသြင္းၿပီးေတာ့.. ငါလည္း မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ထိန္းမွ.. မေျပာျဖစ္ေအာင္ေစာင့္ထိန္းမွ.. မၾကံစည္မိေအာင္ ေစာင့္ထိန္းမွဆိုၿပီး ပူေဇာ္မွသာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ကို တကယ္ယံုၾကည္သက္၀င္ ပူေဇာ္ရာေရာက္ေနတာပါ။
ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ ပြားမ်ားၿပီး ၾကည္ညိဳတယ္ဆိုတာ.. ဘုရားရွင္ရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ေတြအတိုင္း မိမိရဲ႕ရင္ထဲႏွလံုးသားထဲမွာ ကိန္း၀ပ္ေအာင္ ျပဳမူလုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ၿပီးေတာ့.. ၾကည္ညိဳသင့္ ၾကည္ညိဳခံထိုက္တဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ေတြ မိမိရဲ႕ရင္ထဲႏွလံုးသားထဲမွာ ပြားမ်ားသထက္ ပြားမ်ားလာၿပီး လိုက္နာက်င့္ၾကံတာကို ဆိုလိုတာပါ။ ခုက်ေတာ့.. အဲ့လိုမဟုတ္ၾကေတာ့ပါဘူး။ ဂုဏ္ေတာ္ပြားရမယ္ဆိုရင္.. ပါးစပ္ကတတြတ္တြတ္နဲ႔ ရြတ္ေနတာမ်ားပါတယ္..။ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဆံုးမသလိုပါပဲ… “ဒကာဒကာမေတြ.. အရြတ္ႀကီးပဲ လုပ္မေနၾကနဲ႔.. အဖတ္ေလးလည္းစားၾကဦး” ဆိုတဲ့ အတိုင္းပါပဲေနာ္။ အသားဟင္းတစ္ခြက္ခ်က္မယ္ဆို အရြတ္နဲ႔အသား ဘယ္ဟာစားမလဲဆိုရင္.. မ်ားေသာအားျဖင့္ အသားပါတာစားၾကတာ မ်ားပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္.. ဓမၼက်ေတာ့ ရြတ္ပဲရြတ္ၾကတယ္.. အက်င့္ပိုင္းထိ ပါမလာၾကပါဘူး။ အရြတ္မွာတင္ လမ္းဆံုးေနၿပီး.. တကယ္က်င့္ၾကံရမယ့္ အႏွစ္သာရပိုင္းက်ေတာ့ ခ်န္ထားသလို ျဖစ္ေနၾကတာ မ်ားပါတယ္။
ဒီလိုပါပဲေနာ္.. သရဏဂံုပဲပြားပြား.. ေမတၱာပဲပြားပြား.. ဂုဏ္ေတာ္ပဲပြားပြား.. ဘာေတြပဲႏႈတ္က တတြတ္တြတ္ဆုိၿပီး ပြားေနပါေစ.. ပြားတဲ့အတုိင္း မက်င့္ၾကံရင္ အရာမေရာက္ျပန္ပါဘူး။ ဗုဒၶသာသနာဟာ အေတြးသမားေတြအတြက္ အရာမေရာက္ အက်င့္သမားမွသာ အရာေရာက္တယ္ဆိုတဲ့ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ အဆံုးမကလည္း ဘုရားရွင္သာသနာရဲ႕ တကယ့္အႏွစ္သာရကို ေထာက္ျပထားျပန္ပါတယ္..။ သရဏဂံုပဲပြားၿပီး သရဏဂံုပ်က္ဆီးေစမယ့္.. ဘိုးေတာ္၊ နတ္၊ ယၾတာ၊ ေဗဒင္ စတဲ့ ဘုရားအဆံုးမနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ အဆံုးမေတြကို ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ေနမယ္ဆိုရင္လည္း သရဏဂံုကိုရြတ္ေနယံု သက္သက္ပဲရွိပါတယ္.. ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြကို အက်င့္နဲ႔ပူေဇာ္ရာ မေရာက္ျပန္ပါဘူး။ ေမတၱာေတြပြားၿပီးေတာ့ ပြားတဲ့ေမတၱာေတြအတုိင္း သတၱ၀ါအားလံုးအေပၚမွာ ျပဳမူေျပာဆိုၾကံစည္မႈေတြဟာ မွားယြင္းေနမယ္ဆိုရင္လည္း မစစ္မွန္တဲ့ေမတၱာနဲ႔တင္ လမ္းဆံုးေနအံုးမွာပါ။ ဒီေတာ့ ဗုဒၶရဲ႕သာသနာဟာ အက်င့္သမားေတြရဲ႕ သာသနာဆိုတာ ေသခ်ာနားလည္သေဘာေပါက္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။
ဦးဖိုးက်ားေရးသားထားတဲ့ ဘုရားဖူးျခင္းဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးမွာ.. “ဘုရားကိုသြားဖူးတာထက္ ဘုရားစကား နားေထာင္တာ ပိုျပီးကုသိုလ္ရတယ္.. ေနာက္ၿပီး… ဘုရားကိုၾကည္ညိဳသည္ဆိုသည္မွာ ဘုရားစကားကို နားေထာင္မွ ၾကည္ညိဳရာ ေရာက္သည္” ဆိုတဲ့ အဆံုးမေလးကို မွတ္သားမိပါတယ္။ အင္မတန္ တန္ဖုိးရွိတဲ့ အဆံုးမေလးပါပဲ။ လူအမ်ားစုဟာ ဘုရားဆိုတာ ရွိခိုးထိုက္တယ္.. ရွိခိုးသင့္တယ္ဆိုတာေတာ့ သိၾကပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ ဘုရားစကားနားေထာင္ၿပီး ဘုရားစကားအတုိင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံဖို႔.. ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြကို မိမိရဲ႕အက်င့္တရားနဲ႔ ပူေဇာ္ဖို႔က်ေတာ့ သတိမထားမိၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဒီအတြက္ေၾကာင့္လည္း ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြကို က်င့္ၾကံေနၾကတဲ့သူေတြဟာ ႀကီးပြားသင့္သေလာက္ မႀကီးပြား.. တိုးတက္သင့္သေလာက္ မတိုးတက္ၾကရတာပါ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြကို မလိုက္နာမက်င့္ၾကံပဲ.. မေအာင္ျမင္တဲ့အခါက်ေတာ့မွ.. အလြယ္လမ္းလိုက္ကာ အေခ်ာင္ရခ်င္တဲ့စိတ္ေတြေမြးၿပီး.. စိတ္ဓါတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာေတြ နိမ့္က်သည္ထက္ နိမ့္က်ရတာပါပဲ..။ အဓိကလိုအပ္ခ်က္ကို ရွာၾကည့္ေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြကို အက်င့္ပိုင္းထိ မလိုက္နာမက်င့္ၾကံၾကတဲ့အတြက္ပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲတမ္း ေတြးမိတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ အရဟံ- ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရား ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ခုရဲ႕ အက်င့္နဲ႔တင္ ကမၻာႀကီးကို ၿငိမ္းခ်မ္းသြားေအာင္၊ သတၱ၀ါအားလံုးကို ၿငိမ္းေအးသြားေအာင္ လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုတဲ့ အေတြးေလးပါပဲ။ တစ္ေယာက္ကတစ္ေယာက္ကို ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္မွာ မေကာင္းတာမလုပ္ျဖစ္ေအာင္၊ မေကာင္းတာမေျပာျဖစ္ေအာင္၊ မေကာင္းတာမၾကံစည္ျဖစ္ေအာင္ တစ္ဦးခ်င္းစီက ေစာင့္ထိန္းက်င့္ၾကံၿပီး ျပဳမူေျပာဆိုၾကံစည္သြားမယ္ဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာ ဘယ္စစ္ပြဲမွ၊ ဘယ္ေထာင္မွ၊ ဘယ္တရားရံုးမွ၊ ဘယ္မတရားတဲ့အမႈမွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာေတာ့ လက္ခံမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္.. ငါးပါးသီလဆိုတဲ့ အေျခခံေစာင့္ထိန္းအပ္တဲ့ သီလတရားဆိုတာ အလိုလိုလံုၿခံဳၿပီး ေစာင့္ထိန္းက်င့္ၾကံၿပီးသား ျဖစ္သြားမွာပါ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မနာလိုတာေတြ၊ ၀န္တုိတာေတြ၊ ရန္ျပဳလိုတာေတြအခ်င္းခ်င္း နည္းသြားၾကမွာပါပဲ။ ဒါဆို ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ အႏၲရယ္ေပးခ်င္စိတ္ မရွိၾကေတာ့ပဲ.. သတၱ၀ါအားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းသြားမွာပါ။ ဒါဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဂုဏ္ေတာ္ေပါင္းမ်ားစြာထဲက အရဟံ ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ေလးတစ္ခုရဲ႕ အက်ိဳးရလဒ္ပါ။
ခုေတာ့.. ဒါေတြနဲ႔ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြ လုပ္လာၾကပါတယ္။ ဆိတ္ကြယ္ရာမွာတင္ မဟုတ္ၾကေတာ့ပါဘူး.. ေပၚတင္ ခိုးၾက.. ၀ွက္ၾကပါတယ္.။ ေျဗာင္လိမ္ ေျဗာင္စားေတြ ေပၚလာၾကပါတယ္။ ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာ ဆိုတဲ့ စကားေတြ မႈိလိုေပါက္ေအာင္ သံုးလာၾကပါတယ္။ လူရိုးသခ်ိဳ ၤင္းမွာရွိတယ္ဆိုတဲ့ စကားေတြေတာင္ ဟာသေတြအေနနဲ႔ ေျပာလာၾကပါေတာ့တယ္။ ဘာမွန္းမသိေသးတဲ့ ျဖဴစင္တဲ့လူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ေတြကိုေတာင္ သူမ်ားမိုးခါးရည္ေသာက္ရင္ လိုက္ေသာက္ရတယ္ဆိုတဲ့ စကားေတြက ဖ်က္ဆီးျပစ္ေနပါတယ္။ အေျခခံလူ႔က်င့္၀တ္ေတြျဖစ္တဲ့ လူသားတုိင္း လိုက္နာသင့္တဲ့ အေျခခံက်င့္၀တ္ေတြေတာင္ မျမင္တစ္မ်ိုး ျမင္တစ္မ်ိဳး ေဖာက္ဖ်က္ျပစ္ေနၾကတာေတြ ျမင္ေတြ႔ေနရတာပါ။ ခ်ဲ႕ေတြးၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေျပာလို႔ေတာင္ ကုန္မယ္မထင္ပါဘူး။ ဘယ္မွာလဲ.. အရဟံဆိုတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ကို ပူေဇာ္တဲ့သူေတြ.. အဲ့ဒါေတြၾကည့္ရင္ကို အက်င့္ပိုင္းေတြမွာ တအား အားနည္းေနတာေတြ ေတြ႔ေနရပါတယ္။
"သာသနာထြန္းကားတယ္ဆိုတာ ဘုရားအဆံုးမကို သိတဲ့အတုိင္းက်င့္တဲ့သူေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာ.. ဘုရားအဆံုးမကို လိုက္နာသထက္ လိုက္နာလာတဲ့သူေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာကိုသာ သာသနာထြန္းကားလာတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္" ဆိုတာ ေဖာ္ျပၿပီးပါၿပီ။ ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ဘုရားရွင္ရဲ႕သာသနာေတြ ထြန္းကားေနပါတယ္ေျပာေျပာ.. လိုက္နာက်င့္ၾကံတဲ့သူေတြ အားနည္းလာရင္ေတာ့ စိတ္ဓါတ္ပိုင္း ဆုိင္ရာေတြ နိမ့္က်သထက္ နိမ့္က်ေနတယ္လို႔ ဆိုရမွာပါပဲ။ သာသနာရဲ႕တန္ဖိုး ျမႇင့္ဖို႔ဆိုတာ လိုက္နာက်င့္ၾကံေနတဲ့သူေတြရဲ႕လက္ထဲမွာ ရွိေနသလို.. နိမ့္က်ဖို႔ဆိုတာလည္း လိုက္နာက်င့္ၾကံေနသူေတြရဲ႕ လက္ထဲမွာပဲ ရွိေနတာပါ။ အရဟံဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္တစ္ခုသာ လိုက္နာက်င့္ၾကံမယ္ဆိုရင္ေတာင္.. ခုေျပာေနတဲ့ အျပစ္လို႔ ေျပာတဲ့အရာေတြဟာ.. စိတ္ကူးထဲမွာေတာင္ ထည့္စဥ္းစားဖို႔ မလိုေလာက္ဖူးလို႔ ထင္ပါတယ္။
ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြ မ်ားစြာရွိပါတယ္။ ဒီအထဲမွာမွ အမ်ားႀကီးက်င့္ၾကံစရာ မလိုပါဘူး။ တစ္ခုသိၿပီး အဲ့တစ္ခုကို သိတဲ့အတုိင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံေစာင့္ထိန္းဖို႔နဲ႔ မေကာင္းမႈေတြ နည္းသထက္ နည္းပါးေအာင္ က်င့္ၾကံဖို႔ဟာ ပိုၿပီးအေရးႀကီးပါတယ္။ အခုေတာ့ျဖင့္.. ဘုရားရွင္ရဲ႕ အရဟံဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ကိုေတာင္ ပူေဇာ္မႈေတြ လြဲမွားေနၾကတဲ့အတြက္ နိမ့္က်သည္ထက္ နိမ့္က်လာရတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္.. သိသေလာက္က်င့္ပါ..ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္မွာ အကုသုိလ္ေတြ မလုပ္ျဖစ္ မေျပာျဖစ္ မၾကံစည္ျဖစ္ေအာင္ တစ္ဦးခ်င္းတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ လိုက္နာက်င့္ၾကံေပးျခင္းျဖင့္ သာသနာကို ျမႇင့္တင္ေပးပါလို႔ ေျပာလိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း လံုး၀အျပစ္ကင္းလို႔ ေျပာေနတာ မဟုတ္ပါဘူး.. ပုထုဇဥ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ မိမိကိုယ္တုိင္လည္း နည္းႏုိင္သမွ်နည္းေအာင္ က်င့္ႀကံလိုက္နာၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမေနရတာပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္.. အကုသိုလ္မ်ား လုပ္မိေတာ့မယ္ဆိုရင္.. အရဟံဆိုတဲ့ ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရားဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ေလးကို ႏွလံုးသြင္းၿပီး.. ႏွလံုးသြင္းတဲ့အတုိင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံၿပီး ေစာင့္ထိန္းႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္..။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
ခုတေလာ အြန္လိုင္းေပၚမွာ ဘာသာေရးကို အေျခခံၿပီး ပုတ္ခတ္ေျပာဆိုေနၾကတာေတြ ျမင္ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ဒါဟာအင္မတန္မွ အရုပ္ဆိုးအၾကည္းတန္ေစပါတယ္..။ ကိုးကြယ္မႈဆိုင္ရာဆိုင္ရာေတြမွာ သူ႔ခံယူခ်က္ သူ႔ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔ ျမတ္ႏိုးကိုးကြယ္ေနၾကတာေတြ ရွိၾကပါတယ္။ ကိုယ့္ယံုၾကည္ကုိးကြယ္မႈကို ထိပါးပုတ္ခတ္လာတာေတြကို လက္သင့္ခံလို႔မရသလို.. အျခားဘာသာေတြကို ပုတ္ခတ္ေစာ္ကားမႈ ျပဳေနတာကိုလည္း အားေပးအားေျမာက္ျပဳဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူး။ အဓိကကေတာ့. ကိုယ္ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ရာျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္သာသနာရဲ႕တန္ဖိုးကို ျမႇင့္ေပးခ်င္တယ္ဆိုရင္.. မိမိကိုယ္တုိင္ပဲ ျမင့္သထက္ျမင့္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးႏုိင္စြမ္းရွိသလို.. နိမ့္က်ေအာင္လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း မိမိကုိယ္တုိင္ပဲ နိမ့္က်သထက္ နိမ့္က်ေအာင္ လုပ္ေနသလိုေတြ ျဖစ္ေနတတ္တယ္ဆိုတာ သိဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါအဓိကအေၾကာင္းရင္းပါ။ အခ်ိဳ႕ေတြက ကိုယ့္သာသနာကိုထိလာရင္ အရုပ္ဆိုးအၾကည္းတန္ေစတဲ့ စကားေတြနဲ႔ ျပန္လည္ေခ်ပတာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ သာသနာကို ခ်စ္ေနသလိုလို.. ကာကြယ္ေနသလိုလိုနဲ႔ နိမ့္က်သည္ထက္ နိမ့္က်ေအာင္ လုပ္ေနတာနဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါကိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာေတြအေနနဲ႔ အဓိကသိထားဖို႔႔ လိုအပ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြပါ။ ဘုရားရဲ႕အဆံုးမေအာက္မွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ဆံုးမစကားေတြနဲ႔ လိုက္နာက်င့္ၾကံေနၾကတဲ့သူေတြလို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဘုရားရွင္ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ လက္ဦးဆရာလို႔ ဆိုရမွာပါ။ ဒီေတာ့.. ကိုယ့္ရဲ႕ဆရာရဲ႕အဆံုးမေတြဟာ ဘာေတြလဲ.. ဘယ္လိုေတြ သင္ခဲ့လဲ.. ဘယ္လိုေတြ ေနထိုင္က်င့္ၾကံဖို႔ သင္ခဲ့လဲ ဆိုတာေတြနဲ႔ ေနထိုင္ျပဳမူၿပီး လိုက္နာက်င့္ၾကံတတ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဘုရားရွင္ လက္ထက္ေတာ္အခါတုန္းက.. ဘုရားရွင္ကို ထိပါးပုတ္ခတ္ယံုမွ် မကပါဘူးေနာ္.. အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆဲေရးတုိင္းထြာတာေတြ.. အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၾကံသတ္ဖ်တ္တာေတြ မ်ားစြာပါပဲ.. အဲ့ဒီ့မ်ားစြာေတြထဲမွာ ဘုရားရွင္ ဘယ္လိုသာသနာျပဳခဲ့သလဲ.. ဘယ္လိုမ်ိဳး ျပဳျပင္ဆံုးမေပးခဲ့သလဲ ဆိုတာေလးေတြကို မွတ္သားႏွလံုးသြင္းဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ သူ႔အေပၚတုိက္ခတ္မႈေတြ.. ေ၀ဖန္ပုတ္ခတ္မႈေတြ.. လုပ္ၾကံသတ္ျဖတ္မႈေတြကို ဒီလိုမ်ိဳး အၾကည္းတန္ေစတဲ့ စကားေတြနဲ႔ ျပန္လည္ ေခ်ပရမယ္လို႔မ်ား ေဟာျပဆံုးမခဲ့ပါသလား.. ဒီလိုထိပါးပုတ္ခတ္လာမႈေတြကို ဒီလိုပဲ မၾကား၀င့္မနာသာ စကားေတြနဲ႔ ပုတ္ခတ္ေျပာဆိုျပစ္ရမယ္လို႔မ်ား ဆံုးမထားခဲ့ပါသလား။
ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ ယုတ္ညံ့တဲ့စကားမ်ိဳးေတြ ေျပာဖို႔ေနေနသာသာ.. ႏႈတ္ကေန လိမ္လည္ေျပာဆိုမႈမ်ိဳးကို တစ္ခြန္းတစ္ပါဒမွ် မျပဳမႈခဲ့တဲ့အတြက္ သုဂတ ဂုဏ္ေတာ္နဲ႔ ရွိခိုးၾကည္ညိဳ အပူေဇာ္ ခံထိုက္ေနတာပါ။ ဒီေတာ့.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြမွန္ရင္.. အားလံုးဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ တပည့္သားေတြပါပဲ.. ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေအာက္မွာ ရွင္သန္ေနထိုင္တဲ့သူေတြဟာ ဒီလိုမ်ိဳး နိမ့္က်ေနတဲ့စကားေတြနဲ႔ ျပန္လည္ပုတ္ခတ္ေနမယ္ဆိုရင္.. ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြကိုပါ နိမ့္က်ေနတယ္လို႔ ေျပာေနတာနဲ႔ တူေနပါတယ္။ ဒီေတာ့ တျခားသူေတြ ဘယ္ေလာက္ရိုင္းရိုင္း တို႔ဗုဒၶဘာသာေတြ မရိုင္းဖို႔လိုတယ္.. တျခားသူေတြဘယ္ေလာက္ ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္.. တို႔ဗုဒၶဘာသာေတြ မပုတ္ခတ္ဖို႔လိုတယ္ ဆိုတာေလး ေျပာခ်င္မိပါတယ္။
ပုတ္ခတ္တဲ့သူေတြကို တဖက္ကျပန္ၿပီး ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သနားဖို႔ေကာင္းတဲ့လူေတြလို႔ပဲ ျမင္မိပါတယ္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါတုန္းက ဘုရားရွင္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ၾကံစြပ္စြဲပုတ္ခတ္ခဲ့တဲ့ ေဒ၀ဒတၱ၊ ကိုယ္၀န္ဟန္ေဆာင္ၿပီး စြပ္စြဲတဲ့ စိဥၥမာနတို႔လိုမ်ိဳး အျခားအျခားေသာပုဂၢိဳလ္ေတြဟာ.. တကယ္ေတာ့ သနားစရာေတြပါပဲ။ အတိတ္ကံရဲ႕အက်ိဳးေပးေတြကိုက ဘုရားရဲ႕အဆံုးမနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး အတိုက္အခံလုပ္ဖို႔ကံေတြ ပါလာခဲ့ရတာပါ။ “ပ်က္စီးခ်ိန္တန္လာလွ်င္ မည္သူကပင္ သတိေပးေျပာဆုိ တားျမစ္ ဆုံးမပါေသာ္လည္း နားမ၀င္ဘဲ မိမိလုပ္သမွ် အျပဳအမူ အေနအထုိင္ အေျပာအဆုိမ်ားကုိသာ အမွန္ထင္ေနတတ္၏” ဆိုတဲ့ အဆံုးမအတိုင္းလို႔ပဲ ႏွလံုးသြင္းရမွာပါပဲ။ “ေမာဟအေမွာင္ အားႀကီးလာလွ်င္ အေမေျပာလည္းမရ၊ အေဖေျပာလည္းမရ၊ ေနာက္ဆုံး ဘုရားေျပာေသာ္လည္း ရမည္မဟုတ္ေပ” ဆိုတဲ့ အတုိင္းပါပဲ.. ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ၾကည္ညိဳထိုက္တဲ့ဂုဏ္ေတြ.. ရိုေသေလးစားထိုက္တဲ့ဂုဏ္ေတြ ရွိေနပါေစ.. ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ေကာင္းမြန္တဲ့လမ္းေၾကာင္းေတြ ေျပာၿပၿပီးဆံုးမေနပါေစ.. ေမာဟအေမွာင္ အားႀကီးလာရင္ေတာ့ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ မကယ္ႏုိင္ပါဘူး..။ သူ႔လမ္းေၾကာင္းသူ ေလ်ာက္ေနတယ္လို႔ပဲ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ရမွာပါ။ ဒါကိုမွ ကုိယ္ကသြားၿပီး မၾကည္ညိဳရေကာင္းလား.. ေစာ္ကားေနရတာလား ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ကိုအမွီျပဳၿပီး ကိုယ္ပါ အကုသုိလ္ မ်ားေစႏုိင္ပါတယ္။
ဆရာေတာ္တစ္ပါးေဟာျပဆံုးမေပးတာေလး မွတ္သားမိပါတယ္.. “လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ၿပိဳင္ၿပီး ျငင္းဆိုေျပာဆိုေနတာေတြ.. ဆဲေရးတုိင္းထြာပုတ္ခတ္ေနတာေတြဟာ ကိုယ့္အဆင့္ကို သူနဲ႔တန္းတူမညီ ညီေအာင္ လုပ္ေနတာနဲ႔ တူတယ္” ဆိုတဲ့ ဆံုးမစကားေလးပါ။ သူရိုင္းတုိင္း လိုက္ရိုင္းရရင္ ကိုယ္ပါ လူရိုင္းျဖစ္သြားမယ္ဆိုတဲ့ အတုိင္းပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာဟာ အဆံုးမအထိန္းကြပ္ မရွိတဲ့ ဘာသာမဟုတ္ပါဘူး.. ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေအာက္မွာ ေနထိုင္က်င့္ၾကံေနၾကတဲ့ ဘာသာ၀င္ေတြပါ။ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြကို မွန္ကန္ေၾကာင္း ျပခ်င္ရင္.. အဲ့အဆံုးမေတြကို လိုက္နာက်င့္ၾကံေနတဲ့သူေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ထိ အဆံုးမအတုိင္း ေနထိုင္ႏုိင္သလဲဆိုတာနဲ႔ပဲ ေဖာ္က်ဴးရမွာပါ။ ငါတို႔အဆံုးမေတြက မွန္တယ္လို႔ ေအာ္ေနစရာမလိုပါဘူး.. မွန္တာနဲ႔ထိုက္တန္ႏုိင္ေအာင္ ေနထိုင္ျပႏုိင္ဖို႔ဟာ ပိုၿပီး အေရးမႀကီးေပဘူးလား..။ အဲ့ဒါဟာ အဓိကပါပဲ..။
ေနာက္တစ္ခ်က္အေနနဲ႔ကေတာ့.. ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ဆံုးမခဲ့တဲ့.. “ရဟန္းတုိ႔… သူတစ္ပါးတုိ႔သည္ ငါ၏ အျပစ္ကုိျဖစ္ေစ၊ တရား၏အျပစ္ကုိ ျဖစ္ေစ၊ သံဃာ၏ အျပစ္ကုိ ျဖစ္ေစ ေျပာၾကရာ၌ ဤစကားသည္ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း မဟုတ္၊ ဤအေၾကာင္းေၾကာင့္ေၾကာင္း မမွန္၊ စင္စစ္အားျဖင့္ ဤအျပစ္သည္ ငါတုိ႔၌ ထင္ရွားမရွိဟု မဟုတ္သည္ကုိ မဟုတ္သည့္ အတိုင္း သင္တုိ႔ ေျဖရွင္းရမည္” ဆိုတဲ့ အဆံုးမေလးပါ။ ဒီေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမအတုိင္း ျပန္လည္စဥ္းစားေတြးေခၚဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ကိုယ္ျပန္လည္ေျဖရွင္းေပးရမယ့္သူ.. ေဟာျပဆံုးမေပးရမယ့္သူဟာ ကိုယ္ေျပာဆို ရွင္းလင္းျပတဲ့အမွန္တရားကို လက္သင့္ခံႏုိင္တဲ့ဥာဏ္မ်ိဳး ရွိတဲ့သူလား.. ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ေျပာလိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ သူ႔ရဲ႕အျမင္ေတြ အေတြးေတြ ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္မွာလား ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို ဦးစြာစဥ္းစားဖို႔ လိုအပ္တယ္ ဆိုတာေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့အထဲမွာ ဘုရားရဲ႕အဆံုးမေတြကို ဒီအတုိင္း ၿပီးစလြယ္ ဘယ္သူေစာ္ကားေနေန လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရမယ္လို႔ ဆိုလိုတာမဟုတ္ပါဘူးေနာ္.. ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာ လက္ခံႏုိင္တဲ့သူမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားရွင္ အဆံုးမအတုိင္း ေျပာျပဆံုးမေပးပါ.. လက္မခံႏုိင္တဲ့သူမ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ ဦးစြာစဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ၿပီးမွ ေျပာဆိုပါလို႔ တိုက္တြန္းပါရေစ..။
ဒီအေၾကာင္းရာေလးကို ေရးရတာဟာ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ ပုတ္ခတ္လိုၿပီး ေျပာလိုျခင္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္အမ်ားစုကို သတိထားၿပီး လုပ္ကိုင္ေျပာဆိုေစခ်င္တဲ့ သေဘာေလးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သာသနာဟာ သူမ်ားပါးစပ္မွာတင္ လမ္းဆံုးသြားမယ့္ဘာသာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိေစခ်င္တာပါ။ သူမ်ား ႏွိမ့္ခ်တုိင္းလည္း မနိမ့္က်ႏုိင္သလို.. သူမ်ား ခ်ီးမြမ္းတုိင္းလည္း သေဘာက်ေနရမယ့္ဘာသာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏႈတ္ကထြက္လိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္း.. ေရးသားလိုက္တဲ့ စာတစ္ေၾကာင္းဟာ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြနဲ႔ မဆန္႔က်င္ေနဖို႔ အဓိကလိုအပ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး လုပ္ကိုင္ေျပာဆိုေနမယ့္အစား ဗုဒၶဘာသာ မဟုတ္ဖူးလို႔ ေျပာလိုက္တာဟာ ပိုၿပီးသင့္ေတာ္ပါတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ကိုယ္ေျပာလိုက္တဲ့စကား.. ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့ အေရးသားေတြဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြကို ဖ်က္ဆီးေစာ္ကားရာ ေရာက္ေနပါတယ္..။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြကို မိမိကိုယ္တုိင္ ဖ်က္ဆီးေနတဲ့သူမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကပါလို႔ အဓိက မွာလိုပါတယ္..။ ဘုရားရွင္ရဲ႕သာသနာအတြက္ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြကို လိုက္နာက်င့္ၾကံျခင္းျဖင့္ မိမိရဲ႕ဘာသာသာသနာကို ေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္..။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ကိုယ့္သာသနာ… မနိမ့္က်ပါေစနဲ႔…။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
သာသနာဆိုတာ အဆံုးမဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါ။ ဗုဒၶသာသနာဆိုတာကေတာ့ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမပါ။ သာသနာဆိုတာကို အေျခခံၿပီးေတာ့ အမ်ိဳးမ်ိဳး သံုးႏႈန္းထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ သာသနာျပဳတယ္တို႔.. သာသနာထြန္းကားတယ္တို႔.. သာသနာသန္႔ရွင္းေရးတို႔.. ဆိုတဲ့စကားအရပ္ရပ္ကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သံုးၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီ့အမ်ိဳးမ်ိဳးေတြအထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္အေျပာခ်င္ဆံုးကေတာ့ သာသနာထြန္းကားတယ္ဆိုတဲ့ အသံုးႏႈန္းေလးပါ။ အဆံုးမထြန္းကားတယ္ဆိုတဲ့ စကားေပါ့။ သာသနာေတာ္ႀကီး စည္ပင္လာတယ္.. ထြန္းကားလာတယ္ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဗုဒၶဘာသာထဲကို ၀င္ေရာက္လာတဲ့သူေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာလား.. ဒါမွမဟုတ္ ဘုရားရွင္ရဲ႕သာသနာကို ၀င္ေရာက္ၿပီး ရွင္ရဟန္းျပဳတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာလား.. ဒါမွမဟုတ္ ေရႊေစတီႀကီးေတြ တ၀င္း၀င္းနဲ႔ ဘုရား၊ ေက်ာင္းကန္ေတြ ေပါမ်ားလာတာလား.. ဒါမွမဟုတ္ တရားရိပ္သာေတြ တရားစခန္းေတြမွာ ရိပ္သာ၀င္တဲ့လူဦးေရေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာလား ဆိုတဲ့ လားေပါင္းမ်ားစြာအေပၚမွာ အေျခခံၿပီး စဥ္းစားၾကည့္မိပါတယ္။ အဲ့လိုမ်ိဳးေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာဟာ သာသနာထြန္းကားလာတာလား…။
ဘုရားရွင္ရဲ႕သာသနာျဖစ္တဲ့ အဆံုးမေတြ ထြန္းကားလာတယ္လို႔ ေျပာလိုက္တာဟာ ဘုရားအဆံုးမကို ဘုရားရွင္ ဆံုးမခဲ့တဲ့အတုိင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံအားထုတ္တဲ့သူေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာကို ဆိုလိုတာပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာထဲကို ၀င္ေရာက္လာတဲ့သူေတြ မ်ားတုိင္း သာသနာထြန္းကားတယ္လို႔ ေျပာလို႔မရႏုိင္သလို.. ၀င္ေရာက္လာတဲ့သူေတြ မရွိတုိင္းလည္း သာသနာ မထြန္းကားဘူးလို႔.. ေျပာလို႔မရႏုိင္ပါဘူးဆိုတဲ့ စကားေလးကို အရင္ဆံုး ေျပာလိုပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေတြက ထင္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ အမ်ားဆံုးျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ေရႊေစတီႀကီးေတြ ၀င္း၀င္းထိန္ေနတာ.. ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာတာ.. တရားရိပ္သာေတြမွာ တရားစခန္း၀င္တဲ့ ေယာဂီေတြ မ်ားသထက္မ်ားလာတာကို သာသနာေတာ္ ထြန္းကားလာၿပီလို႔ ထင္ၾကတာ ေတြရွိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေရႊေစတီႀကီးေတြ ဘယ္ေလာက္၀င္း၀င္း.. ရဟန္းသံဃာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား.. တရားစခန္း၀င္တဲ့ ေယာဂီေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား သာသနာထြန္းကားတယ္လို႔ မဆိုႏုိင္ပါဘူး။ သာသနာထြန္းကားတယ္ဆိုတာ ဘုရားအဆံုးမကို သိတဲ့အတုိင္းက်င့္တဲ့သူေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာ.. ဘုရားအဆံုးမကို လိုက္နာသထက္ လိုက္နာလာတဲ့သူေတြ မ်ားသထက္ မ်ားလာတာကိုသာ သာသနာထြန္းကားလာတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။
ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြ ထြန္းကားလာမႈကို အေရအတြက္နဲ႔ တိုင္းတာၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အမွားႀကီး မွားသြားပါလိ့မ္မယ္။ ေနာက္ၿပီး အမ်ားသူငါခ်ီးမြမ္းေနယံုနဲ႔ ဒါအေကာင္းဆံုးပဲ ဒါအမွန္ပဲလို႔ထင္ေနရင္လည္း အထင္နဲ႔တင္ လမ္းဆံုးေနပါအံုးမယ္။ ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ ေဟာျပဆံုးမတဲ့ အဆံုးမလိုပါပဲ.. “ဗုဒၶဘာသာကို အေကာင္းဆံုး ဘာသာအျဖစ္ ခ်ီးမြမ္းျခင္း ခံရတယ္ဆိုတာကို ၀မ္းမသာႏုိင္ဘူး.. အခ်ီးမြမ္းခံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဘုရားအဆံုးမေတြကို လိုက္နာက်င့္ၾကံတဲ့သူေတြရွိမွသာ ၀မ္းသာႏုိင္မယ္” ဆိုတဲ့ အဆံုးမစကားေလးပါ။ ဆရာေတာ္ရဲ႕အဆံုးမဟာ အင္မတန္ တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ သူမ်ားခ်ီးမြမ္းေနယံုနဲ႔ ေက်နပ္ေနရမယ့္ သာသနာ မဟုတ္သလို.. သူမ်ားႏွိမ့္ခ်တုိင္းလည္း နိမ့္က်သြားမယ့္ သာသနာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ထားဖို႔ လိုပါတယ္။ ခ်ီးမြမ္းတဲ့သူေတြ မရွိလည္း ဘုရားအဆံုးမေတြဟာ ခ်ီးမြမ္းခံထိုက္ေနမွာ ျဖစ္သလို.. ကဲ့ရဲ႕ႏွိမ့္ခ်ေနတိုင္းလည္း ဘုရားအဆံုးမေတြဟာ နိမ့္က်သြားမယ့္အရာ မဟုတ္ပါဘူး.. လိုက္နာက်င့္ၾကံတဲ့သူေတြ မရွိမွသာ ကြယ္ေပ်ာက္သြားမယ့္ သာသနာပါ။ တန္ဖိုးႀကီးမားတဲ့ ပတၱျမားတစ္တံုးကို အျမင္နဲ႔ၾကည့္ အေတြးနဲ႔ေတြးၿပီး အတုလား အစစ္လားဆိုၿပီး အျငင္းပြားခ်င္သလို ပြားေနပါေစ.. ပတၱျမားရဲ႕တန္ဖိုးကေတာ့ ပတၱျမားတန္ဖိုးအတုိင္းပါပဲ.. ဘာမွေျပာင္းလဲသြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခိုးယူေဖ်ာက္ဖ်က္ပါေစအံုး.. တန္ဖိုးကေတာ့မေပ်ာက္ပ်က္ပါဘူး.. ပတၱျမားလို႔ သတ္မွတ္တန္ဖိုးထားတဲ့သူေတြ မရွိမွသာ ပတၱျမားဆိုတဲ့နာမည္ေပ်ာက္သြားရမွာပါ။
ဒီအေၾကာင္းေလး ေျပာမိေတာ့.. သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ဆံုးမၾသ၀ါဒကိုလည္း နားထဲက ၾကားေယာင္မိျပန္ပါတယ္.. “ဗုဒၶသာသနာမွာ အေတြးသမားေတြအတြက္ အရာမေရာက္၊ အက်င့္သမားမွ အရာေရာက္တယ္.. က်င့္မွသိႏိုင္မယ္..” ဆိုတဲ့ ဆံုးမစကားေလးပါပဲ။ မွန္ပါေပတယ္.. အခ်ိဳ႕က အျမင္နဲ႔ၾကည့္ၾကတယ္.. အခ်ိဳ႕က အၾကားနဲ႔ နားစြန္႔ၾကတယ္.. အခ်ိဳ႕က အေတြးနဲ႔ စိမ့္၀င္ေတြးေတာၾကတယ္။ အေပၚယံ အျမင္အေတြးေတြဟာ အတြင္းထဲက တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ အႏွစ္သာရကို မသိႏုိင္ပါဘူး။ အႏွစ္သာရကို သိရွိခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္တုိင္က်င့္ၾကံအားထုတ္မွသာ ရႏုိင္ပါလိ့မ္မယ္။ ကိုယ္တိုင္က်င့္ၾကံအားထုတ္ၾကည့္ပါဆိုတဲ့ သီတဂူဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ဆံုးမစကားကို.. လာလွည့္ရႈလွည့္က်င့္လွည့္ဆုိတဲ့ တရားဂုဏ္ေတာ္ကလည္း ထပ္တူ ႀကိဳဆိုေနျပန္ပါေပတယ္။ ၀ါ၀ါျမင္တုိင္းလည္း ေရႊမထင္နဲ႔.. ဆိုတဲ့ စကားအတုိင္းပါပဲ.. အေ၀းကျမင္တုိင္း အ၀ါေရာင္ေတြ႔ရင္ ေရႊလို႔ထင္ရေပမယ့္.. တကယ့္ေရႊအစစ္ရဲ႕ အရည္အေသြးကို သိဖို႔အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္တုိင္ေလ့လာသံုးသပ္ၿပီး မွတ္ေက်ာက္တင္ၾကည့္မွသာ ဘယ္သူက အတုလို႔ေျပာေနေန ေရႊအစစ္လို႔ မိမိကိုယ္တုိင္ လက္ခံယံုၾကည္လာမွာ ျဖစ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အတုိင္းပါပဲေနာ္။
ဒီေတာ့ ဗုဒၶသာသနာမွာ အေရးႀကီးဆံုးဟာ အက်င့္ပိုင္းမွာ အဓိကက်တယ္ဆိုတာေလး သိလာရပါတယ္။ ဗုဒၶသာသနာရဲ႕အဆံုးမအႏွစ္သာရေတြကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္.. မေကာင္းမႈေရွာင္ ေကာင္းမႈေဆာင္ ျဖဴေအာင္ စိတ္ကိုထားဆိုတဲ့ သံုးခ်က္ပါပဲ။ "မေကာင္းတာမွန္သမွ်မလုပ္နဲ႔.. ေကာင္းတာမွန္သမွ် တခုမွမက်န္ အကုန္လုပ္.. စိတ္ကို ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းေအာင္ထား" ဆိုတဲ့ အဆံုးမေတြပါပဲ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမျဖစ္တဲ့ ဘယ္အဆံုးမမဆို ဒီအခ်က္သံုးခ်က္က လြတ္သြားတယ္ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဘယ္အလုပ္ပဲ လုပ္ေနေန ဘယ္ေနရာပဲ ေရာက္ေနေန.. ဘယ္သူေတြနဲ႔ပဲေနရေနရ ဒီသံုးခ်က္က လြတ္မသြားဘူး.. ဒီသံုးခ်က္အတုိင္း လိုက္နာေနတယ္ဆိုရင္ ဒါဟာ ဘုရားအဆံုးမကို လိုက္နာက်င့္ၾကံၿပီး ဘုရားရွင္ရဲ႕သာသနာကို တရားအက်င့္နဲ႔ပူေဇာ္ရာ ေရာက္ေနတာပါပဲ။ ဒီအက်င့္တရားကို က်င့္ၾကံေနတာဟာ က်ငၾ့္ကံတဲ့သူရဲ႕ ရင္ထဲႏွလံုးသားထဲမွာ သာသနာထြန္းကားေနတဲ့ အခ်ိန္ပါပဲ။ ဘုရားအဆံုးအမေတြ မိမိရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းေနတာဟာ မိမိရင္ထဲမွာ သာသနာထြန္းကားေနတာပါပဲ။
ဒီလိုဆိုရင္ အဆံုးမေတြ ထြန္းကားတယ္.. အဆံုးမေတြ ကိန္းေအာင္းေနတယ္ဆိုတာကို ထိုင္တာေတြ၊ ထတာေတြ ရပ္တာေတြ ေလ်ာင္းတာေတြနဲ႔ သံုးသပ္လို႔ မရဘူးဆိုတာလည္း ေသခ်ာသြားပါတယ္။ ေလ်ာင္း၊ ထိုင္၊ ရပ္၊ သြားဆိုတဲ့ အခ်ိန္တုိင္းမွာ ဘုရားအဆံုးမ အခ်က္သံုးခ်က္ကိန္းေနရင္ ဒီလူရဲ႕ရင္ထဲမွာ သာသနာ ထြန္းကားေနတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါရေစ..။ ေရႊေစတီႀကီးေတြေတာ့ တစ္ဆူၿပီး တစ္ဆူတည္တဲ့သူေတြ မ်ားလာပါရဲ႕.. လူေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟဆိုတဲ့ မီးသံုးပါးေတြ ၿငိမ္းမသြားဘူး.. နည္းမသြားဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာ ဘုရားသာသနာထြန္းကားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမကို လိုက္နာက်င့္ၾကံေနပါတယ္ဆိုတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ လိမ္ညာလွည့္ဖ်ားၿပီး ေခါင္းပံုျဖတ္ေနမယ္.. တကိုယ္ေကာင္းဆန္ေနမယ္.. ဗုဒၶဘာသာရဲ႕အေျခခံသီလေတြကို ေဖာက္ဖ်က္ေနမယ္ဆိုရင္လည္း သာသနာထြန္းကားတယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ျပန္ပါဘူး။ ရဟန္းသံဃာေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား ဘုရားရွင္အဆံုးမအတုိင္း လိုက္နာေဟာျပဆံုးမတဲ့သူေတြ နည္းသထက္ နည္းလာရင္ေတာ့ ဒါဟာသာသနာထြန္းကားတယ္လို႔ မဆုိျပန္ႏုိင္ပါဘူး။
ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေျပာလိုတာကေတာ့.. ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ ရိပ္သာေတြမွာ ေယာဂီေတြမ်ားမ်ား.. ရိပ္သာမွာက်င့္ၾကံအားထုတ္ခဲ့တဲ့ ဘုရားအဆံုးမေတြတုိင္း ေလာကီလူ႔ေဘာင္မွာ လိုက္နာက်င့္သံုးမႈ မရွိေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့.. က်င့္ၾကံသူေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ သာသနာမထြန္းကားေသးျပန္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ သာသနာထြန္းကားတယ္ဆိုတာ အျပင္မွာ ေရႊေစတီတည္ထားတဲ့အတုိင္း မိမိရဲ႕ရင္ထဲမွာ ဘုရားအဆံုးမေတြ တည္ေအာင္.. တရားရိပ္သာေတြမွာ က်င့္ၾကံအားထုတ္ခဲ့တဲ့ ဘုရားအဆံုးမေတြအတုိင္း.. ေလာကီလူ႔ေဘာင္မွာ တရားနဲ႔ဘ၀ကို ထပ္တူျဖစ္ေအာင္ေနႏုိင္တာေတြမွ ဘုရားသာသနာထြန္းကားတယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါရေစ…။ ဘုရားအဆံုးမအတုိင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံတဲ့သူေတြ မ်ားသထက္မ်ား၍ သာသနာအစစ္မွန္ ထြန္းကားႏုိင္ပါေစ…။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
အရင္ဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္မိတယ္။ ဗုဒၶကို ဘာလို႔ယံုတာလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေလးပါ။ တန္ခိုးႀကီးလို႔လား.. ဒါမွမဟုတ္ မိဘဘိုးဘြားေတြ မိရိုးဖလာအစဥ္အလာအရ ကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ အတြက္လား.. ဒါမွမဟုတ္ ဆုေတာင္းရင္ ဆုေတာင္းျပည့္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ အျပစ္ေတြမ်ား ေျဖေဖ်ာက္ေပးမွာမို႔လို႔လား.. ဒါမွမဟုတ္ ယံုဆိုယံုလိုက္ကြာ.. ဘာမွေမးမေနနဲ႔.. ကိုးကြယ္လိုက္ၿပီးတာပဲ.. ဆိုတဲ့ သူတစ္ပါးရဲ႕ ေစခိုင္းမႈေၾကာင့္ ကိုးကြယ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းေလးေတြေၾကာင့္လားဆိုၿပီး ေတြးၾကည့္မိပါတယ္။ ဘာကိုယံုတာလဲ.. ယံုတယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ယံုၾကည္တာ တစ္ခုခုေတာ့ အခိုင္အမာရွိရမယ္။ အခိုင္အမာမရွိပဲ မွန္းယံု ရမ္းယံုမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားရွင္ကို တကယ္ယံုၾကည္တာ မဟုတ္ေတာ့ပဲ အားကိုးရွာတဲ့ သေဘာမ်ိဳး ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။ အခိုင္အမာယံုၾကည္မႈမရွိေသးပဲ မွန္းယံုရမ္းယံုမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြဟာ လိုက္နာက်င့္ၾကံစရာလို႔ မထင္ေတာ့ပဲ.. ဆုေတာင္းေနရံုနဲ႔ ဆုေတာင္းတဲ့အတိုင္း ျပည့္သြားလိမ့္မယ္လို႔ ထင္သြားပါလိမ့္မယ္..။ ဒီေတာ့ ထပ္ေမးပါဦးမယ္.. ဘာကိုယံုတာလဲ..။
ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္တာ အခိုင္အမာတစ္ခုရွိပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြကို ယံုၾကည္မိပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြဟာ သတၱ၀ါအားလံုးအေပၚမွာ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ အက်ိဳးမယုတ္ေစခဲ့တဲ့ အဆံုးမေတြျဖစ္လို႔ပါ။ လူသားေတြရဲ႕ ရင္ထဲႏွလံုးသားထဲမွာ ၿငိမ္းေအးမႈ အမွန္တရားေတြကို ေပးစြမ္းႏုိင္လို႔ပါပဲ။ ဘုရားရွင္ ေဟာျပဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးမေတြမွာ တစ္ပါးသူကို ထိခိုက္နစ္နာေစလိုတဲ့ အဆံုးမေတြ တစ္ခုမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ လူေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ အၿမဲတမ္းေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟမီးေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းသြားႏုိင္ေအာင္ ၿငိႇမ္းေပးႏုိင္စြမ္းရွိပါတယ္။ တိရိစၦာန္တစ္ေကာင္အလား အိပ္၊ စား၊ ကာမေတြခံစားၿပီး လူ႔ဘ၀ကို အခ်ိန္ကုန္ အသံုးခ်သြားမယ့္သူေတြကို.. လူ႔ဘ၀ရလာတာဟာ ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးရွိတယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားေတြ ရရွိလာေအာင္.. လူ႔ဘ၀ကို တန္ဖိုးထားတတ္လာေစတဲ့ အသိတရားေတြ ထည့္ေပးႏုိင္စြမ္းလည္း ရွိပါတယ္။ အ၀ိဇၨာအေမွာင္ထုအားႀကီးၿပီး ဥာဏ္မ်က္စိကန္းေနတဲ့သူေတြကို ဥာဏ္မ်က္စိတပ္ေပးသလို ၀ိဇၨာအလင္းေရာင္ ေပးစြမ္းႏိုင္ေစပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေက်းဇူးေတြေၾကာင့္ပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဓမၼဂုဏ္ေတာ္ေတြဟာ စာဖြဲ႔လို႔ ခ်ီးက်ဴးလို႔ေတာင္ ကုန္ႏုိင္ေလာက္မယ္ မထင္ပါဘူး။
ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြဟာ မ်က္စိမွိတ္ၿပီး ဆုေတာင္းေနရံုနဲ႔ ေခါင္းထဲ၀င္ေရာက္လာမယ့္ အရာေတြမဟုတ္ပါဘူး။ ထိုင္ေနၿပီးေတာ့ ဘုရားရွင္ကယ္ပါဆိုၿပီး ဒုကၡကေနကင္းလြတ္သြားမယ့္ အဆံုးမေတြလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တုိင္ေလ့လာမွတ္သားၿပီး လိုက္နာက်င့္ၾကံအားထုတ္မွသာ လက္ေတြ႔ခံစားရမယ့္ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြရရွိမွာပါ။ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြကို ေသခ်ာမေလ့လာပဲနဲ႔ သူမ်ားယံုလို႔ လိုက္ယံုလိုက္ရတယ္.. မိဘက ငါတို႔ကိုးကြယ္တာ အမွန္ပဲဆိုလို႔ လိုက္ကိုးကြယ္ေနရတယ္ဆိုရင္ ဒီလူဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္စစ္စစ္တစ္ေယာက္ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြကို တကယ္မေလ့လာမသံုးသပ္ပဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ခံယူထားတာဟာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြကို မ်က္ႏွာလႊဲထားရာ ေရာက္သလို.. ဗုဒၶသာသနာကိုလည္း အဆင့္ႏွိမ့္လိုက္သလို ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဘုရားဆိုတာကို ရွိခိုးဖို႔ ဆုေတာင္းဖို႔ေလာက္နဲ႔ေတာ့ မကိုးကြယ္သင့္ဘူးလို႔ ကၽြန္ေတာ့အေနနဲ႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ရွိခိုးရံု ဆုေတာင္းရံုဆိုရင္ေတာ့ ဗုဒၶဆံုးမခဲ့တဲ့အဆံုးမေတြဟာ အလကားျဖစ္သြားမွာပါပဲ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြကို တကယ္သိခ်င္ရင္.. တကယ္လိုက္နာ တကယ္က်င့္ၾကံၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ လက္ေတြ႔ကို သိရွိခံစားရရွိလာရမယ္ဆိုတာ မလြဲပါဘူး။
ဘုရားရွင္အေပၚမွာ ယံုၾကည္မႈသဒၶါတရား တိုးခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဘုရားရဲ႕ အဆံုးမေတြကို လိုက္နာက်င့္ၾကံမွသာ တုိးလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ပဲ.. ဘုရားစာဆိုလို႔သာ လိုက္ဆိုေနရတယ္.. ဘာေတြေရးထားတာလည္း ဘာမွလည္း နားမလည္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ အကန္းယံုေနတာပဲ ျဖစ္ေနမွာပါ။ တရားဂုဏ္ေတာ္(၆)ပါးျဖစ္တဲ့ (၁) သြာကၡာတဂုဏ္- ဘုရားရွင္သည္ မဂ္တရား ဖိုလ္တရား နိဗၺာန္ ပရိယတ္(၁၀)ပါးေသာ တရားေတာ္ျမတ္တို႔ကို ေကာင္းမြန္စြာ ေဟာၾကားေတာ္မူအပ္ေသာ ဂုဏ္၊ (၂) သႏၵ႒ိတဂုဏ္- တရားေတာ္တို႔ကို က်င့္ၾကံေတာ္မူေသာသူသည္ ကိုယ္တုိင္သိျမင္ႏုိင္ေတာ္မူေသာ ဂုဏ္၊ (၃) အကာလိေကာ- အျမတ္ေလးပါး မဂ္တရားသည္ အခါမလင့္ အက်ိဳးေပးေသာ ဂုဏ္၊ (၄) ဧဟိပႆိက- လာပါ၊ ရႈပါ၊ က်င့္ၾကံပါဟု တိုက္တြန္းျခင္းငွာ ထိုက္ေသာ ဂုဏ္၊ (၅) ၾသပါေနယ်ိက- တရားေတာ္တို႔အား အာရံုထင္၍ ဆင္ျခင္ပြားမ်ား စြဲမွတ္ ေဆာင္ထားထိုက္ေသာ ဂုဏ္၊ (၆) ပစၥတံ ေ၀ဒိတဗၺ၀ိညဴဟိ- တရားေတာ္တို႔အား ပညာရွိတို႔သည္ ကိုယ္စီကိုယ္ငွ သိအပ္ခံစားအပ္ေသာ ဂုဏ္၊ ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္(၆)ပါးကို တကယ္လက္ေတြ႔ခံစားသိရွိခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ဘုရားအဆံုးမအတိုင္းသာ လိုက္နာက်င့္ၾကံလိုက္ပါလို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္အေနနဲ႔.. “အတၱာဟိအတၱေနာနာေထာ” ဆိုတဲ့ အဆံုးမစကားေလးပါ။ ဒီအဆံုးမစကားေလးကို ဗုဒၶဘာသာ၀င္တုိင္း မွတ္သားမိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီဆံုးမစကားတစ္ခုနဲ႔တင္ ဘုရားရွင္ကို အသက္နဲ႔ထပ္တူ ၾကည္ညိဳလို႔ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအဆံုးမဟာ ဓမၼဆိုတဲ့ အၿမဲတမ္း မေဖာက္မျပန္မွန္ကန္တဲ့တရားေတြကို ျမင္သာေအာင္ မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္တာပါပဲ။ မိမိကုိယ္သာ ကိုးကြယ္ရာတဲ့။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက သူ႔ကိုကိုးကြယ္ရင္ မင္းတို႔အျပစ္ေတြ ေၾကၿငိမ္းေပးမယ္လို႔ မဆံုးမခဲ့ပါဘူးေနာ္။ ငါဘုရားကို ကိုးကြယ္.. မင္းတို႔ကို ငါဘုရား ေစာင့္ေရွာက္မယ္ဆိုၿပီးလည္း မဆံုးမခဲ့ပါဘူး။ အၿမဲတမ္း မေဖာက္မျပန္ မွန္ကန္တဲ့ အဆံုးမေတြကို ခ်ျပခဲ့တယ္.. လမ္းမွန္ကိုခ်ျပခဲ့တယ္.. ဒီလမ္းကိုေလ်ာက္.. ဒီလမ္းဟာ ဒုကၡၿငိမ္းတယ္.. ဒီလမ္းဟာ အက်ိဳးမ်ားေစတယ္.. ဒီအဆံုးမေတြကိုက်င့္မွ ဒီအဆံုးမေတြနဲ႔ထိုက္တန္တဲ့ အက်ိဳးတရားေတြ ရရွိလိမ့္မယ္လို႔ ေဟာျပဆံုးမသြားခဲ့တာပါေနာ္။ ေလာကီေရာ ေလာကုတၱရာမွာပါ ကိုယ္လုပ္မွ ကိုယ္ရမယ္ဆိုတဲ့ အသိတရားဟာ အသိဥာဏ္ရွိတဲ့သူတုိင္းသိပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြဟာ.. တရားဆိုတဲ့အတိုင္း အင္မတန္မွ တရားမွ်တပါတယ္။
ဘုရားရွင္ကို ယံုတဲ့ေနရာမွာ မွန္းယံုရမ္းယံုၿပီး မကိုးကြယ္မိပါေစနဲ႔လို႔ အေလးအနက္ထား ေျပာလိုပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမေတြဟာ လြယ္လြယ္နဲ႔ ရွာေဖြေတြ႔ရွိခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလးအသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္းကာလပတ္လံုး သတၱ၀ါေတြအတြက္ မနားမေန ပါရမီေတြ ျဖည့္ၿပီးမွ ရရွိလာတဲ့ အမွန္တရားေတြပါ။ ဘုရားရွင္ရွိခဲ့တယ္ဆိုတာကို ကိုယ္ကမ်က္စိနဲ႔ မျမင္ေတြ႔ခဲ့ရလို႔ လက္မခံႏုိင္ဘူးဆိုရင္ေတာင္မွ.. ဒီအဆံုးမေတြကို ေဟာျပဆံုးမသြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးဟာ တုႏႈိင္းမဲ့တဲ့ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးပဲဆိုတာ လက္ခံယံုၾကည္ရမွာပါပဲ။ သူရဲေကာင္းေတြကို ကိုယ့္မ်က္စိနဲ႔ တကယ္မျမင္ေတြ႔ခဲ့ရေပမယ့္.. သူတို႔လုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းေၾကာင္းေတြကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔ဟာ သူရဲေကာင္းဆိုတဲ့ဂုဏ္နဲ႔ ထိုက္တန္တယ္ဆိုတာ အသိမွတ္ျပဳရသလိုပါပဲ.. ဘုရားရွင္ကို တကယ္မ်က္စိနဲ႔ မေတြ႔ျမင္ခဲ့ရေပမယ့္.. ဘုရားရွင္ေဟာျပဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးမေတြဟာ အဖိုးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ တုႏႈိင္းမဲ့တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ ရတနာေတြပဲဆိုတာေတာ့ လက္ခံတတ္လာေအာင္ ယံုၾကည္တတ္လာေအာင္ လိုက္နာက်င့္ၾကံၾကည့္ပါလို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ “တရားကိုျမင္မွဘုရားကိုျမင္မယ္.. ဘုရားကိုျမင္မွ သံဃာကိုျမင္မယ္.. ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာျမင္မွ နိဗၺာန္ျမင္မယ္” ဆိုတဲ့ အဆံုးမအတိုင္း.. အရင္ဆံုးတရားကို ျမင္ေအာင္ ရွာေတြ႔ႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳ လိုက္ပါတယ္…။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
အခ်ိန္ေတြကေတာ့ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ အၿမဲကုန္ဆံုးသြားေနတာပါ။ ႏွစ္ေဟာင္းကေန ႏွစ္သစ္ကိုကူးခဲ့တာ အရင္ႏွစ္တုန္းက ဒီအခ်ိန္မွာ (HAPPY NEW YEAR) လို႔ေအာ္ခဲ့တဲ့ (၂၀၀၉)ခုဟာ ယခုဆို ႏွစ္ေဟာင္းျဖစ္သြားခဲ့ၿပီ။ အဲ့တုန္းကေတာ့ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး (HAPPY NEW YEAR) လို႔ေျပာခဲ့တာ မွတ္မိအံုးမယ္ ထင္ပါတယ္။ အခုေတာ့ သူကိုစြန္႔ၿပီး (၂၀၁၀)ကို (HAPPY NEW YEAR) လို႔ ေအာ္ၾကျပန္ၿပီေပါ့။ ေအာ္.. သူတို႔လည္းပဲ သူ႔ဘာသာသူေနတာ လူေတြက အိုတယ္ေဟာင္းတယ္လို႔ လိုက္ၿပီး သတ္မွတ္ျပစ္ေနၾကတာပါေနာ္။ ကိုယ္ကသာ ႏွစ္ေတြကိုလိုက္ၿပီး အေဟာင္းအသစ္လို႔ သတ္မွတ္တာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္က်ေတာ့ ျပန္သတ္မွတ္ဖို႔ ေမ့ေနျပန္ပါေရာ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေရာ.. ကိုယ့္စိတ္ကိုေရာ ဘယ္လိုသတ္မွတ္ဦးမွာလဲ.. အရင္ႏွစ္ေဟာင္းက စိတ္ညစ္စိတ္ယုတ္ေတြကို ဒီႏွစ္သစ္မွာ စိတ္သစ္လူသစ္နဲ႔ စိတ္ေဟာင္းလူေဟာင္းေတြ မျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ဆိုတာေလး သတ္မွတ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ဒီအတိုင္းသူ႔ဘာသာ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ႏွစ္ေတြေတာင္ ကိုယ္က လိုက္ၿပီးအေဟာင္းအသစ္ သတ္မွတ္ေနတယ္ဆိုရင္.. ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း ကိုယ့္ရဲ႕စိတ္ေတြဟာ ေဟာင္းေနလား သစ္ေနလားဆိုတာ သတ္မွတ္ၾကရေအာင္ပါလား..။
တစ္ႏွစ္ဆိုတာ အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတာပါ။ စကၠန္႔ေပါင္းမ်ားစြာ နာရီေပါင္းမ်ားစြာေပါင္းစုၿပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာကေန ျဖစ္ေပၚေမြးဖြားလာတာကို ႏွစ္တစ္ႏွစ္အျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္တာပါ။ ပံုမွန္အားျဖင့္ ရက္ေပါင္း (၃၆၅)ရက္ကို တစ္ႏွစ္အျဖစ္သတ္မွတ္လိုက္တာပါပဲ။ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္န႔ဲ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ ရက္ေတြမွာ ကိုယ့္အတြက္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့လဲ.. ဘာေတြအက်ိဳးရွိခဲ့လဲဆိုတာေလး ျပန္ၿပီး စီစစ္ၾကည့္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ဆိုတဲ့ ရက္ေပါင္း (၃၆၅)ရက္ဟာ ေရေပၚမွာ အရုပ္ဆြဲသလိုပါပဲ.. ဘာမွထင္က်န္သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ေတြက ႏွစ္သစ္ကိုေရာက္ၿပီဆို ႏွစ္သစ္မွာ ဘာေတြဘယ္လို လုပ္ၾကမယ္ဆိုၿပီး ရည္ရြယ္ထားၾကတာရွိတယ္.. ဒါေပမယ့္ က်န္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေဟာင္းမွာ ဘာေတြလုပ္ခဲ့လဲဆိုတာေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကဖို႔ အေတာ္ေလး ေမ့ေနၾကပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္းမႈမေကာင္းမႈေတြကို ျပန္စဥ္းစားၿပီး ေကာင္းမႈဆိုရင္ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားေအာင္ မေကာင္းမႈဆိုရင္ ဆက္လက္မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေစာင့္ထိန္းလိုက္နာ က်င့္ၾကံျခင္းဟာ ဘုရားရွင္သာသနာရဲ႕ တိုးတက္ႀကီးပြားျခင္း အေၾကာင္းပါပဲ။ ဒါမလို႔လည္း ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ အခ်ိန္အတိုင္းအတာကို ျပန္လည္ စီစစ္ၾကည့္ေစခ်င္တာပါ။
ေက်းဇူးေတာ္ရွင္သာမညေတာင္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ၾသ၀ါဒအတုိင္းဆိုရင္ျဖင့္ “ မႏုႆ လူတို႔မွာ၊ ေနထြက္ကရွာေဖြ၊ ေန၀င္သို႔ေရာက္၊ ကုသလႏွင့္ အကုသလာ၊ ဘယ္သူက သာသည္ဟု၊ ဥာဏ္စကၡဳ ျပန္၍ရွင္း၊ ထိုစာရင္း မရွင္းလွ်င္၊ ေလာကတြင္ လူမဟုတ္၊ ေလာကုတ္မွာ မဂ္ဖိုလ္ရႈံး လူရုပ္ေပ်ာက္ဆံုး” ဆိုတဲ့ ဆံုးမၾသ၀ါဒ အတုိင္းပါပဲေနာ္။ လူေတြဟာ ေမြးဖြားလာၾကတယ္.. ေနထိုင္သြားၾကတယ္.. ေသဆံုးသြားၾကတယ္..။ အဲ့ဒီ့လို ေမြးဖြားျခင္းနဲ႔ ေသဆံုးျခင္းရဲ႕ၾကားမွာပဲ ေနထြက္ကေန၀င္ ရွာေဖြ ရုန္းကန္လႈပ္ရွားေနၾကရတယ္။ မေမာမပန္းနဲ႔ စား၊ ၀တ္၊ ေနေရးဆိုတဲ့ သံုးခုေလာက္ကို အခုသံုးရာေလာက္အထိ ဆြဲခ်ဲ႕လုပ္ကိုင္ၾကရင္း ဘ၀ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္ သြားၾကရတယ္။ ဒီေတာ့ လူ႔ေလာကေရာက္တာဟာ ဘာလုပ္ဖို႔ ေရာက္လာရတာလဲ.. ဒီလိုပဲ ေမြး၊ အို၊ နာ၊ ေသနဲ႔ ဘ၀ကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္သြားမွာလား..။ ကုသိုလ္ အကုသုိလ္ဆိုတဲ့ အရာေတြကို စိတ္ထဲမွာ အမွတ္တမဲ့ထားၿပီး လုပ္ကိုင္ေျပာဆိုေနၾကရင္ျဖင့္ ေလာကႀကီးမွာ လူျဖစ္လာတာဟာ လူျဖစ္ရႈံးၿပီး လူရုပ္ေပ်ာက္ဆံုးေနမွာပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အလြန္ဆံုး (HAPPY NEW YEAR) ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ေအာ္ရလွ အႀကိမ္(၆၀)ဆိုတာ အလြန္ဆံုးပါပဲေနာ္။ ဒါအမ်ားဆံုး တြက္ထားတာပါ။ အႀကိမ္(၆၀)ေလာက္ ေအာ္ၿပီးရင္ေတာ့ ေလာကႀကီးကို လက္ျပႏႈတ္ဆက္သြားရမွာပါ။ (HAPPY NEW YEAR) လို႔ တစ္ခါေအာ္လိုက္ေလေလ တစ္ႏွစ္ကိုယ္အိုသြားေလေလ ဆိုတာကိုေတာ့ သံေ၀ဂ ရသင့္ပါတယ္။ ဒါကိုေတာင္မွ ကိုယ္အိုတာကို လိုက္ၿပီး ေပ်ာ္ေနတဲ့လူေတြရွိတာ ဘယ္လိုပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကေန တစ္ႏွစ္ကို ေျပာင္းသြားတာဟာ တကယ္ေတာ့ မိမိကိုယ္တုိင္ အိုသြားသလို.. ေသမင္းဆီသြားဖို႔ ေျခလွမ္းေတြ နီးလာတာပါ။ ေသမင္းဆီသြားဖို႔ ေျခလွမ္းေတြ နီးလာတာနဲ႕အမွ် သူ႔ကိုရင္ဆိုင္ႏုိင္ဖို႔ ခြန္အားေတြဟာ အရင္ႏွစ္ကထက္ ဒီႏွစ္မွာ မ်ားသထက္မ်ားေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ (HAPPY NEW YEAR) လို႔ ကိုယ္ေအာ္လိုက္တဲ့ စကားေလးဟာ တကယ္အသက္၀င္သြားမွာပါ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ျဖင့္ ေသမင္းကို ရြဲ႕ၿပီးမ်ား ေျပာေနသလားလို႔…။
ႏွစ္သစ္မွာ ေသမင္းအေၾကာင္းေျပာလို႔ နိမိတ္မရွိလိုက္တာလို႔ ထင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိကရဲ႕ ဆံုးမၾသ၀ါဒအတုိင္းေျပာရရင္ျဖင့္ “ေသမင္းအေၾကာင္းေလာက္ စဥ္းစားဖို႔ေကာင္းေလာက္တဲ့ မဂၤလာေလာကမွာမရွိဘူး.. ေသမင္းအေၾကာင္းကို စဥ္းစားတာဟာ ေလာကမွာ မဂၤလာ အရွိဆံုး” ဆိုတဲ့ စကားေလးလိုပါပဲေနာ္။ ႏွစ္သစ္မွာ တကယ္ေတာ့ လူသားအားလံုးကို ေသမင္းအေၾကာင္းမေမ့ဖို႔ မိတ္ဆက္ေပးတာဟာ မဂၤလာအရွိဆံုးပါပဲ။ လူေတြဟာ ေသမင္းကို ေမ့ထားၾကတယ္.. ေသျခင္းတရားကို ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းဟာ ကုသိုလ္ေတြ လုပ္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေစျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းရင္းတစ္ရပ္ပါပဲ။ ငါမေသႏုိင္ေသးဘူး ငါေနရအံုးမယ္ထင္တဲ့သူေတြဟာ ကုသုိလ္ေတြလုပ္ဖို႔အတြက္ ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ပါတယ္။ ကုသုိလ္ေတြလုပ္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ရင္ျဖင့္ အကုသိုလ္ေတြစုေနတဲ့ ေနရာပဲ သြားၾကရမွာပါ။ ဒါမလို႔လည္း ႏွစ္သစ္မွာ ေသျခင္းတရားကို ဆင္ျခင္ႏွလံုးသြင္းၾကည့္ေစခ်င္တာပါ။
လူေတြက ေသမင္းအေၾကာင္းေျပာရင္ ႏွာေခါင္းရႈံၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဟယ္.. မေျပာေကာင္းမဆိုေကာင္းဆိုၿပီး တားတဲ့လူက ရွိပါေသးတယ္။ အ၀ိဇၨာအေမွာင္အားႀကီးေတာ့ သူမ်ားထီေပါက္ရင္သာ ကိုယ္ေပါက္မယ္ထင္တာ.. သူမ်ား မေတာ္တဆ ေသဆံုးခဲ့လို႔ရွိရင္ ကိုယ္ေသမယ္ မထင္တတ္ၾကပါဘူး။ ငါ့မွာ လုပ္စရာေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ေသးတယ္.. ငါမရွိရင္ မျဖစ္ပါဘူး.. ငါမွမအားေသးတာ.. အခ်ိန္တန္လုပ္မွာေပါ့ ဆိုတဲ့ စကားေတြနဲ႔ ေသမင္းကိုဆင္ေျခေပးၿပီး မ်က္ႏွာလႊဲေနၾကတာ မ်ားၾကပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး မ်က္ႏွာလႊဲရင္းနဲ႔ပဲ ကုသုိလ္တရားေတြနဲ႔ ေ၀းသထက္ ေ၀းတဲ့ဆီေရာက္သြားၾကရတာပါ။ ကုသုိလ္နဲ႔ေ၀းရင္ေတာ့ ေလ်ာက္လွမ္းျဖတ္သန္းလာခဲ့တဲ့ (HAPPY NEW YEAR) ဆိုတဲ့ စကားေတြဟာ ေအာ္သာ ေအာ္လိုက္ရတယ္.. ရင္ထဲကမပါတဲ့ စကားလံုးေတြ ျဖစ္သြားပါလိမ့္မယ္။
လူသားအားလံုးကို ႏွစ္သစ္မွာ မဂၤလာအရွိဆံုးဆိုတဲ့ ေသျခင္းတရားကို မေမ့ရေအာင္ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ မိမိကိုယ္မိမိလည္း ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းႏိုင္ဖို႔အတြက္ပါပဲ။ ႏွစ္သစ္ေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ေျပာင္းေနမွာပါ.. ကိုယ္ကလည္း တစ္ႏွစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္ ေအာ္ေနမွာပါပဲ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္ေအာ္လိုက္တဲ့ (HAPPY NEW YEAR) ဆိုတဲ့ စကားေလးဟာ ရင္ထဲက တကယ္ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ ေအာ္လိုက္တဲ့ စကားလား.. ဒါမွမဟုတ္ သူမ်ားေအာ္လို႔သာ လိုက္ေအာ္ေနရတဲ့ စကားလားဆိုတာေတာ့ ကိုယ္တုိင္ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ဖုိ႔လိုပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ထက္ လာမယ့္ႏွစ္သစ္မွာ ပိုမ်ားေစမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ကိုယ္ေအာ္လိုက္တဲ့ (HAPPY NEW YEAR) ဆုိတဲ့ စကားေလးဟာ တကယ္ကို ရင္ထဲကလာတဲ့ (HAPPY NEW YEAR) ေလးျဖစ္သြားမွာပါ။ ရင္ထဲကလာတဲ့ (HAPPY NEW YEAR) ေလးျဖစ္ရေအာင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ထက္ လာမယ့္ႏွစ္မွာ ကုသုိလ္ေတြမ်ားသထက္မ်ားေအာင္ အကုသုိလ္ေတြ နည္းသထက္နည္းေအာင္ က်င့္ၾကံႏုိင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး ရင္ထဲကတကယ္လာတဲ့ (HAPPY NEW YEAR) ေတြ ပိုင္ဆိုင္ႏုိင္ၾကပါေစလို႔…။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
ဧည့္သည္ဆိုတာ ဘယ္ကိုေရာက္ေရာက္ ခဏတာပဲတည္းခိုခြင့္ရၿပီး အခ်ိန္တန္ရင္ ကိုယ့္ရဲ႕ေနအိမ္ကို ျပန္သြားရတာပါပဲ။ ဒီအိမ္မွာ ဘယ္ေလာက္ပဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ ဘယ္ေလာက္ပဲေနခ်င္ေနခ်င္.. အခ်ိန္တန္လို႔ အိမ္ရွင္က လက္မခံခ်င္ဘူး.. ကိုယ္လည္းအိမ္ျပန္ရမယ့္ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ၿပီးျပန္သြားရမွာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာလည္း ဒီလိုပါပဲေနာ္။ လူ႔ေလာကလူ႔ေဘာင္ကို ခဏတာေလးလာေရာက္ၿပီး ဧည့္သည္အျဖစ္ ခဏတာေနခြင့္ရၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြပါ။ အခ်ိဳ႕ေတြက ဧည့္သည္အျဖစ္နဲ႔ ခဏတာတည္းခိုခြင့္ရၾကေပမယ့္ အိမ္ရွင္ေတြအတြက္ အက်ိဳးစီးပြားျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္သြားၾကတာရွိသလို.. အခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း အိမ္ရွင္ေတြအတြက္ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးလိုျဖစ္ေနၿပီး အက်ိဳးမဲ့သလို တာ၀န္မဲ့သလို ေနထိုင္သြားၾကတာေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္းပဲ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ ေနထိုင္တဲ့ ဧည့္သည္လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္.. လူ႔ေလာကႀကီးကို အက်ိဳးျပဳသြားတဲ့ ဧည့္သည္ေကာင္းတစ္ေယာက္လား.. ဒါမွမဟုတ္ လူ႔ေလာကႀကီးအတြက္ အပို၀န္ထုပ္္၀န္ပိုးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ဧည့္သည္ဆိုးတစ္ေယာက္လားဆိုတာ ေသခ်ာဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ အေရးႀကီးၿပီေပါ့။
ဓမၼေဘရီဆရာေတာ္ ေဟာျပဆံုးမသြားတဲ့ ဆံုးမၾသ၀ါဒေလးတစ္ခု မွတ္သားမိပါတယ္။ "လူေတြဟာ ေျမႀကီးေပၚမွာ ေနထိုင္ႀကီးျပင္းလာၾကရတယ္.. ဒီလိုကိုယ့္ကိုေနထိုင္ေစႏုိင္ဖို႔ အခိုင္အမာတစ္ခု ေပးထားတဲ့ ေျမႀကီးအတြက္ ကိုယ္ဟာ ၀န္ထမ္းေကာင္းတစ္ေယာက္လား.. ဒါမွမဟုတ္ အပို၀န္ထုပ္ တစ္ေယာက္လား" ဆိုတဲ့ စကားေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ေျမႀကီးေပၚမွာ ေနထိုင္သြားလာၾကတယ္.. ေျမႀကီးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေပါက္ေရာက္လာၾကတဲ့ သစ္ပင္ေတြဆီမွ ေအာက္ဆီဂ်င္ကို ရယူၿပီး အသက္ဆက္ၾကရတယ္။ ေျမႀကီးကိုအေၾကာင္းျပဳႀကီး ရရွိလာတဲ့ စားနပ္ရိကၡာေတြကို စားေသာက္ၾကရတယ္။ အဆံုးစြန္ဆံုး ကိုယ့္ကို အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားစြာေပးတဲ့ ေျမႀကီးေပၚမွာပဲ က်င္ႀကီးက်င္ငယ္ကို စြန္႔ပစ္ေနၾကရတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ကိုယ့္ကို အက်ိဳးမ်ားေစေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးေနတဲ့ ေျမႀကီးေပၚမွာေနထိုင္ၿပီး ေျမႀကီးကို အက်ိဳးျဖစ္ေစႏုိင္ေအာင္ ဘာေတြမ်ား လုပ္ေဆာင္ေပးခဲ့ၿပီလဲ။
လူ႔ေလာကလူ႔ေဘာင္ကို ေရာက္ရွိလာၿပီး ကမၻာေျမႀကီးေပၚမွာ ေျခခ်လိုက္ၿပီဆုိကတည္းက.. ကိုယ္ဟာ ကမၻာေျမႀကီးအတြက္ သတၱ၀ါေတြအားလံုးအတြက္ အက်ိဳးစီးပြားကို ထမ္းေဆာင္ႏုိင္တဲ့ ၀န္ထမ္းေကာင္းတစ္ေယာက္လား ဒါမွမဟုတ္ ကမၻာေျမေပၚမွာေနထုိင္တဲ့ လူဆိုတဲ့ အသိဥာဏ္ရွိတဲ့ သတၱ၀ါမွတစ္ပါး အျခားသတၱ၀ါေတြလို အသိဥာဏ္မဲ့တဲ့ ၀န္ထုတ္၀န္ပိုးျဖစ္ေစတဲ့ အပို၀န္ေဆာင္တစ္ေယာက္လား ဆိုတာေလး ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႔ဟာ အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ ကမၻာေျမႀကီးေပၚမွာ အသိဥာဏ္မဲ့စြာပဲ တာ၀န္မဲ့ ေနထိုင္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အသိဥာဏ္ရွိတဲ့လူလို႔ ေျပာေနေပမယ့္ အသိဥာဏ္မဲ့တဲ့ တိရိစၧာန္ေကာင္အလား ဘာမွထူးျခားသာလြန္သြားမွာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။
တစ္ခ်ိဳ႕ေတြ ကမၻာေျမႀကီးေပၚ ေရာက္လာတယ္။ လူေတြကို အက်ိဳးျပဳဖို႔ေနေနသာသာ ကိုယ့္အတၱတစ္ခုထဲကို ၾကည့္ၿပီး သတၱ၀ါေတြရဲ႕အသက္ကို သတ္ျဖတ္ျပစ္ၾကတယ္။ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ေတြကို ဖ်က္ဆီးျပစ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြေၾကာင့္ ကမၻာႀကီးဟာ မ်က္ရည္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ခဲ့ၿပီး ေလာဘ၊ ေဒါသေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္ေစခဲ့ရတာပါ။ သူတို႔ေတြဟာ ကမၻာေျမႀကီးေပၚမွာ ခဏတာတည္းခိုခြင့္ရၾကတဲ့ ဧည့္သည္ေတြျဖစ္ေပမယ့္ ကမၻာေျမႀကီးအတြက္ ဘာအက်ိဳးေက်းဇူးမွ မျပဳတဲ့အျပင္ ကမၻာေျမႀကီးကို ဒုကၡေပါင္းမ်ားစြာေတြ ေပးသြားၾကတဲ့သူေတြပါ။ လူေတြရဲ႕ ရင္ထဲႏွလံုးသားထဲမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္ ထည့္ေပးသြားတဲ့သူေတြလို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း မမွားႏုိင္ပါဘူး။ ဒါဆိုရင္ သူတို႔ေတြဟာ ကမၻာေျမႀကီးအတြက္ လာျခင္းမေကာင္းတဲ့ ဧည့္သည္ေတြပဲလ႔ို ေျပာလိုက္ပါရေစ။
ဒါဆိုလာျခင္းေကာင္းတဲ့ဧည့္သည္ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ။ လာျခင္းေကာင္းတဲ့ဧည့္သည္ဆိုတာကေတာ့ မိမိအက်ိဳး အမ်ားအက်ိဳးကို အျပည့္အ၀သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ၿပီး သတၱ၀ါေတြရဲ႕အက်ိဳးစီးပြားကို အမ်ားသူငါထက္ သာလြန္ေကာင္းမြန္ေအာင္ အက်ိဳးျပဳေဆာင္ရြက္သြားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳးကိုဆိုလို တာပါ။ သတၱေလာကတစ္ခုလံုးမွာ သတၱ၀ါေတြရဲ႕အက်ိဳးစီးပြားကို အစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ဆံုးဟာ ဗုဒၶျမတ္စြာပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ ေသရာအရပ္ကို အၿမဲသြားေနၾကတဲ့ သတၱ၀ါေတြအားလံုးအတြက္ လမ္းေဟာင္းကို ေျပာင္းလဲေစၿပီး မေသရာအျမတ္နိဗၺာန္လမ္းကို ဆိုက္ေရာက္ႏုိင္ေအာင္ လမ္းမွန္ကို ခ်ျပခဲ့တဲ့ လမ္းျပဧည့္သည္ေကာင္းပင္ မဟုတ္ပါလား။ အၿမဲတမ္းေသရာလမ္းကိုေလ်ာက္လွမ္းၿပီး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြနဲ႔ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ သတၱ၀ါအားလံုးရဲ႕စိတ္သ႑န္ကို ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟဆိုတဲ့ ကိေလသာေတြနဲ႔ ကင္းေ၀းေစေအာင္ တရားေရေအး အၿမိဳက္ေဆးေတြ တိုက္ေကၽြးၿပီး မေသရာ အျမတ္နိဗၺာန္ကို ပို႔ေဆာင္ေပးႏုိင္တဲ့ ျမတ္ဗုဒၶဟာ လာျခင္းေကာင္းေသာဧည့္သည္ပါပဲ။
လာျခင္းေကာင္းေသာ ဧည့္သည္ေတြ ရွိသလို လာျခင္းဆိုးေသာ ဧည့္သည္ေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ လာျခင္းဆိုးေသာဧည့္သည္ေတြ အမ်ားအျပားရွိတဲ့အနက္ ဧည့္သည္ဆိုးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္းအရာေလး တင္ျပလိုပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေလး စတင္ဖတ္မိေတာ့ ရင္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး အလိုမက်ျဖစ္မိပါတယ္။ သတၱ၀ါေတြအေပၚမွာ ေမတၱာေတာ္အနႏၲနဲ႔ ျပည့္စံုေတာ္မူၿပီး သတၱ၀ါေတြရဲ႕အက်ိဳးစီးပြားကို တုႏႈိင္းမရွိ စြမ္းေဆာင္သြားတဲ့ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးအေပၚမွာ တုန္႔ျပန္လိုက္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါ။ “အရွင္ဘုရားတုိ႔… ၀မ္းမနည္းၾကပါနဲ႔၊ ဘုရားရွိတုန္းကဆုိရင္ ဘယ္ဟာ မအပ္ဘူး၊ ဘယ္ဟာ အပ္တာဆုိၿပီး တပည့္ေတာ္တုိ႔ကုိ ခ်ဳပ္ျခယ္ေနတာ၊ အခုေတာ့ ဘုရားမရွိေတာ့ဘူး။ တပည့္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္လို႔ ရၿပီ၊ တပည့္ေတာ္တုိ႔ လြတ္လပ္ၿပီ” ဆိုၿပီး ဘုရားရွင္ပရိနိဗၺာန္စံခါနီးမွာ တုန္႔ျပန္လိုက္တဲ့ သုဘဒၵရဲ႕စကားတစ္ခြန္းပါ။ အင္မတန္ နားခါးေစတဲ့ စကားတစ္ခြန္းပါပဲ။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကိုယ္ေတာ္တုိင္ ရွိေတာ္မူေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ ဒီလိုစကားမ်ိဳးေျပာထြက္လိုက္သူရဲ႕ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ရွင္မဟာကႆဖကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္ သာသနာေတာ္ႀကီးအတြက္ ရင္ေလးေစခဲ့မိတာ အမွန္ပါပဲ။
လာျခင္းဆိုးတဲ့ဧည့္သည္ေတြဟာ မိမိကုိယ္တိုင္လည္း ေလာကအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးမေပးသလို ေကာင္းက်ိဳးေပးတဲ့သူေတြကိုပါ ျပစ္တင္ေျပာဆိုတတ္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးအမသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သိခြင့္မရၾကဘူးဆိုရင္ ကုသုိလ္ အကုသုိလ္ဆိုတာ လံုး၀မသိဘဲ လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ ေျပာခ်င္ရာေျပာၿပီး တိရိစၧာန္တစ္ေကာင္လိုပဲ ဘ၀ကုိအက်ိဳးမဲ့ အသံုးခ်သြားၾကမယ္ဆိုတာ မလြဲပါဘူး။ လူ႔ေလာကႀကီးကို ေရာက္လာတာ ေျမႀကီးေပၚမွာ အသက္ရွင္ေနရတုန္းမွာ ငါေကာင္းစားဖို႔ဆိုတဲ့ ငါဆိုတဲ့ အတၱတစ္ခုကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး “ငါ့အတြက္” “ငါ့အတြက္” ဆိုတာေတြနဲ႔ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟမီးေတြ တဟုန္းဟုန္းနဲ႔ ေတာက္ေလာင္ ေနၾကမွာပါ။ ေမတၱာ၊ ဂရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာဆိုတဲ့ စိတ္ထားေတြဟာ ဘယ္မွာရွာရမွာလဲလို႔ေတာင္ ေမးယူရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒီေလာက္ တန္ဖိုးမ်ားေစတဲ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးအမေတြကို ရႈပ္တယ္လို႔ေျပာထြက္ခဲ့တဲ့ သုဘဒၵရဲ႕စိတ္မ်ိဳးဟာ ေလာကႀကီးအတြက္ သူ႔ကိုထမ္းထားရတဲ့ေျမႀကီးအတြက္ အက်ိဳးမဲ့ေစတဲ့ လာျခင္းဆိုးဧည့္သည္ တစ္ေယာက္ပါပဲ။
ဒီအေၾကာင္းအရာေလး ေျပာမိေတာ့ မဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ဆံုးမၾသ၀ါဒေလး သတိရမိပါတယ္။ “အကယ္၍သာ ျမတ္ဗုဒၶသည္၊ လူ႔ရြာထင္ရွား မပြင့္ျငားက၊ ဤကားကုသုိလ္ အကုသိုလ္ႏွင့္ ထုိထိုဘံုဘ၀ မသိရ မ်ားလွ အျပစ္ေတြ” ဆိုတဲ့ ၾသ၀ါဒေလးပါပဲ။ လာျခင္းမေကာင္းတဲ့ လူမိုက္ဧည့္သည္ေတြအတြက္ကေတာ့ ဘုရားရွင္ေဟာျပဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးအမေတြဟာ တားျမစ္ထားတာလို႔ထင္ၾကၿပီး ဘုရားအဆံုးအမေတြကို ရႈပ္တယ္လို႔ ထင္ၾကမွာပါပဲ။ လာျခင္းေကာင္းတဲ့ ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္းေတြအတြက္ကေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးမေတြဟာ တန္ဖိုးျဖတ္လို႔ တန္ဖိုးသတ္မွတ္လို႔ မရႏုိင္ေကာင္းေအာင္ အဖိုးထိုက္တန္တဲ့ ရတနာေတြပဲဆိုတာ ယံုၾကည္လက္ခံေနၾကမွာပါ။ လာျခင္းေကာင္းတဲ့ ဧည့္သည္ေတြျဖစ္ဖို႔ ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးအမေတြကို လုိက္နာရင္း မိမိအက်ိဳး အမ်ားအက်ိဳးကို သယ္ပိုးေဆာင္ရြက္ႏုိင္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ျဖစ္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္း ကမၻာေျမႀကီးကို ေက်းဇူးဆပ္ႏုိင္တဲ့သူေတြ ျဖစ္ၾကပါေစ..။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
ကလစ္ေပး၍ေဒါင္းလုပ္ႏုိင္ပါသည္..။
အခုတင္ေပးတဲ့ စာအုပ္ေလးဟာ ဆရာေတာ္ အရွင္ဇ၀န ကိုယ္တုိင္ ေဟာျပဆံုးမထားတဲ့ အဆံုးအမေတြပါ။ အင္မတန္ အက်ိဳးမ်ားေစတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါပဲ။ ယခုေခတ္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ လြဲမွားေနတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ အယူအဆေတြကို ဒီစာအုပ္ေလးက လမ္းမွန္ျပေပးတဲ့ သေဘာပါပဲ။ တလြဲထင္ တလြဲေတြးၿပီး အားကိုးမွားေနတဲ့ ကိုးကြယ္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳး ယံုၾကည္မႈအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြကို ဒီစာအုပ္ကို ေသခ်ာဖတ္ျခင္းအားျဖင့္လည္း လမ္းမွန္သို႕ေရာက္ေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း ဓမၼမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္မွ ျပန္လည္ေ၀ငွေပးတဲ့အတြက္ ျပန္လည္ျဖန္႔ေ၀ေပးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျပန္လည္ျဖန္႕ေ၀ခြင့္ျပဳတဲ့ ဓမၼမိတ္ေဆြကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါတယ္။ ေဒါင္းလုပ္ဖိုင္ဆုိဒ္ နည္းတဲ့အတြက္လည္း လြယ္ကူစြာေဒါင္းလုပ္ ရယူႏုိင္ပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးအား ျပန္လည္ျဖန္႔ေ၀ျခင္းျဖင့္ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း ဘုရားအဆံုးအမကို လက္ဆင့္ကမ္းျဖန္႔ေ၀ေပးရင္းျဖင့္ သာသနာျပဳႏုိင္ၾကပါေစ..။ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း.. ဘုရားအဆံုးအမအတုိင္း လိုက္နာက်င့္ၾကံရင္း မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္သို႕ ဆိုက္ေရာက္ႏုိင္ၾကပါေစ..။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အေျခခံယံုၾကည္ရမယ့္ သဒၶါတရားငါးခ်က္ရွိတဲ့အထဲမွာ ကံနဲ႕ ကံရဲ႕ အက်ိဳးကို ယံုၾကည္ဖို႕ဟာ အေျခခံအခ်က္တစ္ခ်က္ အေနနဲ႕ ပါ၀င္ပါတယ္။ ေန႕စဥ္ကိုယ္ျပဳလုပ္ေနတဲ့ ကာယကံမႈ၊ ၀စီကံမႈ၊ မေနာကံမႈဆိုတဲ့ အရာေတြဟာ လွည္းဘီးသြားရာ လွည္းေျခရာပါသလို ကိုယ္နဲ႕ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ေနတာပါ။ လုပ္လိုက္တဲ့ ကာယကံမႈေတြ၊ ေျပာလိုက္တဲ့၀စီကံမႈေတြ၊ ၾကံလိုက္တဲ့ မေနာကံမႈေတြဟာ ေစတနာပါရင္ပါသေလာက္ ကုသုိလ္အလုပ္ေတြနဲ႕ပါတ္သတ္ရင္ ကုသိုလ္အက်ိဳး ခံစားရမွာ ျဖစ္သလို.. အကုသုိလ္အလုပ္ေတြန႔ဲ ပါတ္သတ္ရင္လည္း အကုသုိလ္အက်ိဳးေတြ ခံစားရမွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် မိမိလုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ကာယကံမႈ၊ ၀စီကံမႈ၊ မေနာကံမႈေတြကို သတိထားၿပီး လုပ္ကိုင္ေျပာဆို ၾကံစည္သင့္ပါတယ္။ မိမိက အမွတ္တမဲ့ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း.. ေတြးၾကံလိုက္တဲ့ အၾကံေလးတစ္ခုဟာ သူတစ္ပါးအတြက္ ထိခိုက္နစ္နာသြားခဲ့မယ္ဆိုရင္.. မိမိထံသို႔လည္း အလားတူ ပဲ့တင္သံမ်ိဳး မုခ်ဧကန္ ေရာက္လာမည္ဆိုတာလည္း မလြဲပါဘူး။ ကိုယ္ျပဳသည့္ကံပဲ့တင္သံ ကိုယ့္ထံျပန္လာမည္ ဆိုတဲ့ စကားေလးအတုိင္းပါပဲ။
ကိုယ္ျပဳသည့္ကံ ပဲ့တင္သံ ကုိယ့္ထံျပန္လာမည္ဆိုတဲ့ စကားေလးဟာ အင္မတန္မွ မွတ္သားသင့္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါ။ ဆရာမႀကီး ေဒါက္တာမတင္၀င္းရဲ႕ ၀ဋ္ဆိုတာ လည္တတ္တဲ့သေဘာရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အဆံုးအမစာအုပ္ေလး ဖတ္မိမွ ပိုၿပီးသံေ၀ဂရမိပါတယ္။ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့နဲ႕ လုပ္လုိက္တဲ့ အလုပ္ေတြ၊ ၾကံလိုက္တဲ့ အၾကံစည္ေတြဟာ ကိုယ္ျပဳခဲ့တဲ့ ကံအေလ်ာက္ ကိုယ့္ထံမုခ်မေသြျပန္လာမွ ျပန္လည္ေပးဆပ္လိုက္ရတာဟာ မနည္းပါလားလို႕လည္း သံေ၀ဂရမိပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေတြဟာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ျပန္လည္ေဟာျပဆံုးမမွ သိခြင့္ရခဲ့ရတာပါ။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ မေကာင္းတာလုပ္တဲ့သူေတြ ႀကီးပြားတာျမင္ရင္ ငါတို႕လည္း မေကာင္းတာလုိက္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့သူေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မ်ားမလဲဆိုတာ မသိပါဘူး။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးသာ မပြင့္ထြန္းလာခဲ့ဘူးဆိုရင္ ေလာကႀကီးဟာ မေကာင္းမႈေတြနဲ႕ ျပည့္နက္ေနမယ္ဆိုတာလည္း မလြဲပါဘူး။
ကိုယ္ျပဳသည့္ကံအေလ်ာက္ ျပန္လည္ခံစားရတဲ့ ဘုရားရွင္လက္ထက္က အေၾကာင္းအရာေလးကို ေဖာ္ျပေပးလိုပါတယ္။ ဘယ္သူမျပဳ မိမိမႈလို႕ပဲ ေျပာရေပမေပါ့။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္ အခါတုန္းက သာ၀တၳိျပည္ ေဇတ၀န္ ေက်ာင္းေတာ္မွာ ေန႕စဥ္ တရားနာရင္း ဥပုသ္သီလယူတဲ့ မဟာကာလ ဥပါသကာတစ္ဦးရွိပါတယ္။ တစ္ညလံုးေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာ တရားအားထုတ္အခ်ိန္ကုန္ရင္း မနက္လင္းမွ ျပန္တတ္ပါတယ္။ တေန႕ သူျပန္လာရင္း ေရစပ္တစ္ခုမွာ မ်က္ႏွာသစ္ေနတဲ့အခ်ိန္နဲ႕ သူခိုးတစ္ေယာက္ကလည္း ရြာထဲက ပစၥည္းေတြ ခိုးယူၿပီးေျပးလာတာနဲ႕ တိုးခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုတိုးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူခိုးက ရြာထဲကလူေတြ လိုက္လာတာ လြတ္ေအာင္ဆိုၿပီး သူ႕ရဲ႕ေရွ႕မွာ ခိုးခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြပစ္ခ်ၿပီး ထြက္ေျပးသြားခဲ့ပါတယ္။ ရြာထဲက လူေတြက မဟာကာလဥပါသကာနဲ႕ ခိုးရာပါပစၥည္းကို ေတြ႕တဲ့အခါမွာ မဟာကာလဥပါသကာကို သူခိုးထင္ၿပီး ၀ိုင္းရိုက္ၾကပါတယ္။ သူကလည္း ဥပုသ္ေစာင့္ၿပီး ျပန္လာတာပါလို႕ ရွင္းျပေပမယ့္လည္း ပစၥည္းထုတ္နဲ႕ အတူတြဲၿပီး ေတြ႕တာျဖစ္တဲ့အတြက္ သူခိုးက ဥပုသ္ေစာင့္တဲ့သူ ဟန္ေဆာင္ရမလားဆိုၿပီး ပိုစိတ္ဆိုးကာ ၀ိုင္းရိုက္ႏွက္တဲ့အတြက္ ေသသည္အထိ လက္လြန္သြားခဲ့ရပါတယ္။
ဒီသတင္းဟာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး သတင္းသံုးရာ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္အထိ ေရာက္လာပါတယ္။ သူ႕အတြက္ ေသရတာ မေတာ္လိုက္တာ မျဖစ္သင့္လိုက္တာလို႕ ဥပုသ္ေစာင့္ေတြက ေျပာဆိုေနၾကတာ ၾကားတဲ့အခ်ိန္အခါမွာ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက သူေသတာဟာ သူ႕ရဲ႕ကံဆိုးကို သူျပန္ၿပီး ခံရတာပဲလို႕ အတိတ္ကိုေဆာင္ၿပီး ျပန္လည္ေဟာေတာ္မူပါတယ္။ အတိတ္ဘ၀တုန္းက မဟာကာလဥပါသကာဟာ သူတစ္ပါးရဲ႕ မယားကို အတင္းအဓမၼ သိမ္းပိုက္လိုတဲ့အတြက္ လင္ေယာက်္ားကို အကြက္ဆင္ ေထာက္ေခ်ာက္ခ်ၿပီး မေသေသေအာင္ တုတ္နဲ႕ရိုက္သတ္ခဲ့တဲ့ အကုသိုလ္ကံေျမာက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သူလုပ္ခဲ့တဲ့ အကုသုိလ္ကံကပဲ ဒီဘ၀မွာ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေပးဆပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကို ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ေဟာျပဆံုးမေတာ္မူၿပီး.. သတၱ၀ါဟူသမွ်တို႕ဟာ မိမိတို႕ျပဳခဲ့ဖူးတဲ့ မေကာင္းမႈကံသာလွ်င္ မိမိအားအပါယ္ေလးပါး၌ ႏွိပ္စက္ဖ်က္ဆီးတတ္၏ ဆိုၿပီး မဟာကာလဥပါသကာကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ေဟာၾကားဆံုးမေတာ္ မူခဲ့ပါတယ္။
ဒီအေၾကာင္းအရာေလးဟာ အင္မတန္ သတိထား သံေ၀ဂယူစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေကာင္းတာလုပ္ေနရက္နဲ႕ ေကာင္းတာမျဖစ္ ေကာင္းက်ိဳးမခံစားရပဲ သူတစ္ပါးရဲ႕ သတ္ျဖတ္ရိုက္ႏွက္ျခင္းနဲ႕ ဘ၀ကို အဆံုးသတ္သြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။ ယခုလက္ရွိေခတ္ကာလေတြမွာလည္း ဒါမ်ိဳးေတြ အမ်ားအျပားေတြ႕ရပါတယ္။ ေကာင္းေရာင္းေကာင္း၀ယ္နဲ႕ ေကာင္းရာမြန္ရာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနတဲ့ လူေတြက်ေတာ့ သူတစ္ပါး ညႇင္းပန္းခံ ႏွိတ္စက္ခံရ.. မေကာင္းတာလုပ္ၿပီး မဟုတ္ကဟုတ္က လုပ္စားေနတဲ့ သူေတြက်ေတာ့ ႀကီးပြားခ်မ္းသာ ေနၾကတာေတြ ေတြ႕ဘူးၾကမွာပါ။ ဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕ေတြက သူမ်ားမိုးခါးေရ ေသာက္ရင္ လိုက္ေသာက္ရတယ္.. လူရိုး သခ်ိဳၤင္းမွာ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ စကားေတြေတာင္ ေဖာေဖာသီသီ သံုးေနၾကတာပါပဲ။ ဒီထဲမွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမကို တကယ္ယံုၾကည္တယ္.. ကံနဲ႕ကံရဲ႕ အက်ိဳးကို တကယ္ယံုၾကည္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့.. ကိုယ္တုိင္မပါ၀င္ေအာင္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးအမအတုိင္း ေနထုိင္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားက်င့္ၾကံ လိုက္နာသင့္ပါတယ္။
ရဟန္းမစားရေသာ ဆြမ္းတစ္နပ္ထဲက အျဖစ္အပ်က္လိုပါပဲ။ ရဟန္းကို သူခိုးထင္မွတ္ၿပီး ဒကာက ရိုက္ႏွက္တဲ့အခါမွာ.. ရဟန္းက ျပန္လည္ ဆံုးမေပးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကို မွတ္သားမိပါတယ္။ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူမွ အျပစ္မေျပာလိုပါဘူး.. အတိတ္ဘ၀ရဲ႕ အကုသိုလ္ကံ အက်ိဳးေပးေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။ ဒီလိုပါပဲေနာ္.. ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြမွာလည္း ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် ၾကံဳေတြေနရတာေတြ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ ကိုယ့္ကို ေကာင္းတယ္လို႕ ေျပာသြားလိုက္.. ဆိုးတယ္လို႕ ေျပာသြားလိုက္.. ခ်ီးမြမ္းလိုက္ ကဲ့ရဲ႕လိုက္နဲ႕ ေလာကဓံ(၈)မ်ိဳးထဲက တစ္ခုခုနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကံဳေတြ႕ၾကရမွာပါ။ ေကာင္းတာလုပ္ေနရက္နဲ႕ ဒုကၡမ်ိဳးစံုနဲ႕ ၾကံဳႀကိဳက္ေနရတာေတြ.. မေကာင္းတာလုပ္ေနရက္တဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေတြ ခံစားေနရတာေတြ ကိုယ့္ေရွ႕မွာေရာ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာေရာ ဆံုေတြ႕ေနရမွာပါ။ ဒီလိုမ်ိဳး ဆံုေတြ႕ေနခဲ့ရရင္ေတာ့ ဘယ္သူ႕ဘယ္သူ႕ကိုမွလည္း အျပစ္မတင္မိပါေစနဲ႕.. ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း အျပစ္မတင္မိပါေစနဲ႕.. ကိုယ္ျပဳသည့္ကံ ပဲ့တင္သံ ဆိုတာေလးကို အၿမဲႏွလံုးသြင္းလိုက္ပါလို႕..။ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ…။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအေနနဲ႕ ေန႕စဥ္ဘုရားရွိခိုးတာ ေမတၱာပို႕ အမွ်ေ၀တာေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ဘုရားရွင္ရဲ႕ တရားေတာ္ေတြနဲ႕ ဘုရားရွင္ကို ရွိခိုးပူေဇာ္တဲ့ေနရာမွာ အသံထြက္ေတြ မွားယြင္းလြဲမွားစြာထြက္ၿပီး ရြတ္ဆိုေနတာေတြ အမ်ားစုေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ဒီသတိျပဳစရာအခ်က္ေလးေတြကို သိေစခ်င္တာပါ။ အမွားကို အမွန္မွန္းသိလာရင္ မိမိကုိယ္တုိင္လည္း မွန္ေအာင္ျပဳျပင္ရမွာျဖစ္သလို ကိုယ့္ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္ကိုပါ အမွန္ဘက္ေရာက္ေအာင္ ျပဳျပင္ေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးဟာ မဂၤလာသတင္းစဥ္ (http://mawluu.blogspot.com/) မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဘေလာ့ေလးဆီကိုလည္း စာဖတ္သူေတြ အေရာက္နည္းတဲ့အတြက္ အမ်ားသိေစျခင္း အလို႕ငွာ ကူးယူေဖာ္ျပေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးဟာ ျမတ္မဂၤလာမွ စာေရးသူက ဆရာေတာ္ဘုရားအား ဘုရားရွိခိုးရာမွာ သတိျပဳစရာအခ်က္ေတြကို ေလ်ာက္ထားေမးျမန္းေပးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။ ဘုရားရွိခိုးရာမွာ သတိျပဳစရာအခ်က္ေလးေတြကို ေသခ်ာနားလည္သေဘာေပါက္မွန္ကန္ေအာင္ ျပဳျပင္ႏုိင္ၿပီး အမွန္အတိုင္း ရြတ္ဆိုႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ဆႏၵျပဳလိုက္ပါတယ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း မွားတာေတြ႕ရင္ အမွန္ျပင္ႏုိင္ၾကပါေစ…။
ဘုရားရွိခိုးရာ သတိျပဳစရာ
၁၃၆၃-ခုႏွစ္၊ (၂၀၀၁-ခု) ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္တြင္… ၿမိဳ႕ရွိ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းတြင္ ဆရာ ဆရာမမ်ား၏ ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈ နည္းျပသင္တန္းဆင္းပြဲ က်င္းပသည္။ စာေရးသူအား ထိုပြဲသို႔ တက္ေရာက္ရန္ သက္ဆိုင္ရာ ဆရာေတာ္ဘုရားက ေက်ာင္းသားတေယာက္ကို လႊတ္၍ စာျဖင့္ အေၾကာင္းၾကားသည္။ သုိ႔ျဖင့္ စာေရးသူသည္ သင္တန္းဆင္းပြဲ ျပဳလုပ္သည့္ရက္တြင္ အဆိုပါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသို႔ေရာက္ရွိခဲ့ပါသည္။
သင္တန္းဆင္းပြဲသို႔ ဆရာေတာ္ ၅-ပါး ၾကြေရာက္သည္။ ျမိဳ႔နယ္ ရပ္ကြက္မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားလည္း တက္ေရာက္သည္။ သင္တန္းသား၊ ဆရာ ဆရာမမ်ား စံုညီလည္းတက္ေရာက္သည္။ သင္တန္းဆင္းပြဲတြင္ ပဓာနနာယက ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ၾသ၀ါဒကထာ ခ်ီးျမႇင့္သည္။ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ၾသ၀ါဒ ေပးေတာ္မူရာတြင္ ဗ်သနတရားငါးပါး အနက္မွ သီလဗ်သန (ေကာင္းေသာ ကိုယ္က်င့္သီလ ပ်က္စီးျခင္း)ႏွင့္ ဒိ႒ိဗ်သန (မိစၧာဒိ႒ိအယူမွားျခင္း) တို႔ ျဖစ္ပါက တဘ၀သာမဟုတ္၊ ဘ၀မ်ားစြာ ဒုကၡေပးႏိုင္ေၾကာင္း ၾသ၀ါဒ ေပးေတာ္မူသည္။ယင္းသို႔ၾသ၀ါဒေပးရာမွ-
(၁)ဘုရားရွိခိုးျခင္း။
(၂)ေမတၱာပို႔အမွ်ေ၀ျခင္း။
(၃)ဒါနျပဳျခင္း။
(၄)သာသနာသန္႔ရွင္း တည္တံ႔ျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းတို႔ ျပဳရာတြင္ မွန္ကန္မႈရွိရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း။ သီလေတာင္းရာတြင္ မေတာင္းတတ္သျဖင့္ ရဟန္းေတာ္က ေရွ႔ကဆိုေပးသည္ကို လိုက္ဆိုေနရေၾကာင္း၊ ပါဠိကို ရြတ္ဆိုရာတြင္လည္း ပုဒ္ ပါဌ္ အကၡရာ အျဖတ္အေတာက္ မွန္ကန္ေအာင္ ရြတ္ဆိုတတ္ဖို႔လိုေၾကာင္း စသည္တို႔ကို ထည့္သြင္းၾသ၀ါဒေပးသြားသည္။
ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ၾသ၀ါဒမွာ အဖိုးထိုက္တန္လွသျဖင့္ သင္တန္းဆင္းပြဲ ျပီးေသာအခါ စာေရးသူသည္ ဆရာေတာ္ႀကီးထံခ်ဥ္းကပ္၍ ေအာက္ပါအတိုင္း ေမးျမန္းေလွ်ာက္ထားခဲ့သည္။
စာေရးသူ။ ။ ဆရာေတာ္ ၾသ၀ါဒေပးတဲ့အထဲမွာ ပါဠိကို ပုဒ္ ပါဌ္ အကၡရာ မွန္ကန္ေအာင္ ရြတ္ဆိုဖို႔ဆိုတာ ၾကားနာရပါတယ္ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ကို ရွင္းျပေတာ္မူပါဘုရား။
ဆရာေတာ္။ ။ ေရွးဦးစြာ ပါဠိေတာ္ကို ရြတ္ဖတ္မႈ အသံထြက္ မွန္ကန္ဖို႔ အေရးႀကီးေၾကာင္း ဘုန္းႀကီးေျပာျပ ခ်င္တယ္။ အေတၳာ အကၡရ သညာေတာ-ဆိုတဲ့ ပါဠိေတာ္အရ အနက္ကို အကၡရာတို႔ျဖင့္သာ သိႏိုင္ပါတယ္။
အကၡရာမမွန္လွ်င္ပုဒ္မွန္မည္မဟုတ္ပါ။
ပုဒ္မမွန္လွ်င္၀ါက်မွန္မည္မဟုတ္။
၀ါက်မမွန္လွ်င္အနက္မွန္ကိုသိႏိုင္မည္မဟုတ္။
အနက္မမွန္လွ်င္အက်င့္မွန္ကိုသိႏိုင္မည္မဟုတ္။
အက်င့္မွန္ကို မသိႏိုင္လွ်င္ နိဗၺာန္ေရာက္ရန္ နည္းလမ္းမွန္ကို သိရမယ္မဟုတ္ဘူး ဒကာႀကီး။
ဒါေၾကာင့္ ပါဠိေတာ္ေတြကို ရြတ္ဖတ္မႈ မွန္ကန္ဖို႔ အလြန္အေရးႀကီးတာပဲ။
စာေရးသူ။ ။ တပည့္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါျပီဘုရား။ ဆက္လက္အမိန္႔ရွိပါဦးဘုရား။
ဆရာေတာ္။ ။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တဦးအေနနဲ႔ ေန႔စဥ္ျပဳလုပ္တဲ့ ဘုရားရွိခိုးျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး မွန္ကန္မႈရွိဖို႔ အထူးလိုအပ္ပါတယ္။ ထိုင္နည္းကိုေတာ့ အေသးစိတ္ မေျပာလိုေတာ့ပါဘူး။ ခႏၶာကိုယ္ အခ်ိဳးအစားအရ ကိုယ္ကာယမွ်တေအာင္ ရိုရိုေသေသ ထိုင္ဖို႔လိုပါတယ္။
လက္အုပ္ခ်ီရမယ့္ အေနအထားအမွန္က လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဖက္ကို ပူးကပ္မထားရပါဘူး။ ၾကာဖူးပံုသ႑ာန္သာ ထားရပါမယ္။ လက္မက မ်က္ခံုး။ လက္ညႇိဳးက ဆံစကို ထိထားျပီးမွသာ လက္စံုမိုး ရွိခိုးတာ ျဖစ္ပါမယ္။
လက္စံုမိုးျပီး ေျခႏွစ္ဖက္၊ ဒူးႏွစ္ဖက္၊ လက္ႏွစ္ဖက္၊ တံေတာင္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ နဖူးတို႔ကို ၾကမ္းျပင္၊ သို႔မဟုတ္-ေျမမွာထိျပီး ရွိခိုးရမယ္။ ဒါမွ ထိျခင္း၊ တည္ျခင္း ငါးပါးလို႔ ဆိုရမယ္။
အခုေတာ့ အခ်ိဳ႕သူမ်ားဟာ လက္၀ါးႏွစ္ဖက္ကို ပူးကပ္ကာရင္ညြန္႔ေနရာမွာထားျပီး ရွိခိုးေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ေခါင္းက ေမာ့လ်က္နဲ႔၊ လက္ႏွစ္ဖက္ပူးလ်က္နဲ႔ ၾကမ္းျပင္ကို ခ်ျပီး ကန္ေတာ့ေနၾကတာ ေတြ႔ရတယ္။ ဒီလို မျပဳသင့္ဘူး။ျပဳျပင္သင့္တယ္။
ရင္ညြန္႔မွာ လက္အုပ္ခ်ီတာက တဦးနဲ႔တဦး ေတြ႔တဲ့အခါ ဂါရ၀ျပဳတဲ့ အမႈပဲ။ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားေတြက ဆရာ ဆရာမမ်ား အတန္းထဲ၀င္လာတဲ့အခါ မဂၤလာပါ ဆရာ၊ ဆရာမ-ဆိုျပီး ႏႈတ္ခြန္းဆက္ ဂါရ၀ျပဳတဲ့အခါ အခုလို ရင္ညြန္႔မွာ လက္အုပ္ခ်ီျခင္း ျပဳရပါမယ္။
စာေရးသူ။ ။ရြတ္ဆိုမႈအမွားတြကို အမိန္႔ရွိပါဦးဘုရား။
ဆရာေတာ္။ ။ ၾသကာသကန္ေတာ့ခ်ိဳးနဲ႔ ရွိခိုးရာမွာ- ၾသကာသ-- ဖူးေမွ်ာ္မာန္ေလွ်ာ့ ကန္ေတာ့ပါ၏ အရွင္ဘုရား- လို႔ဆိုျပီး ရပ္ထားရမယ္။ ကန္ေတာ့ရေသာ အက်ိဳးအားေၾကာင့္ဆိုၿပီး ဆုေတြေတာင္းဖို႔ မလိုဘူး။ အခုေတာ့ ေတာင္းလိုက္တဲ့ဆုေတြက အမ်ားႀကီး။ သီလေပးတဲ့ ဆရာေတာ္ကေတာင္ ဆုေပးစရာ မက်န္ေတာ့ဘူး။ ဒီအခ်က္ကိုလဲ ျပဳျပင္သင့္တယ္။
ကန္ေတာ့ျပီးတဲ့ေနာက္ သီလေပးတဲ့ဆရာေတာ္က ငါးပါး၊ ရွစ္ပါး၊ ကိုးပါး၊ ဆယ္ပါးသီလ တမ်ိဳးမ်ိဳးကို သီလေတာင္းပါလို႔လဲ ေျပာလိုက္ေရာ မေတာင္းတတ္ၾကေတာ့ဘူး။ ဘာသံမွ ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ ဟိုၾကည့္ သည္ၾကည္ လုပ္ေနၾကျပီး သီလမေတာင္းတတ္မွန္းသိလို႔ ဆရာေတာ္က-ကဲ ကဲ လိုက္ဆိုၾကဆိုျပီး ေရွ႕ကေန ပါဠိလိုခ်ေပးရတယ္။
အဟံ ဘေႏၲ တိသရေဏန သဟ ပဥၥသီလံ ဓမၼံ ယာစာမိ အႏုဂၢဟံ ကတြာ သီလံ ေဒထ ေမ ဘေႏၲ-လို႔ ခ်ေပးတာကို လိုက္ဆိုရာမွာ အသံထြက္မမွန္တဲ့ ရြတ္ဆိုမႈနဲ႔ အျဖတ္အေတာက္ မမွန္တဲ့ လိုက္ဆိုမႈေတြကို ေတြ႔ေနရတယ္။
ဥပမာ-အဟံ ဘေႏၲ-လို႔ ဆိုရမယ့္အစား အဟံ ဘန္းေတ-လို႔ ၀ိသဇၨနီသံ၊ ၀စၥေပါက္သံ ထည့္ဆိုေနၾကတယ္။
ဘန္းေတ-လို႔ရြတ္ဆိုတာဟာ မမွန္ဘူး။ ပါဠိမွာ ၀ဇၨနီသံ၊ ၀စၥေပါက္သံ မရွိပါဘူး။
အဟံ ဘန္ေတ- ( အဟံ ဘေႏၲ ) လို႔ အသံထြက္ရပါမယ္။
တိသရေဏန-လို႔ ရြတ္ဆိုတဲ့အခါမွာလဲ တစ္သရေဏန- လို႔ အခ်ိဳ႔က မွားဆိုေနၾကျပန္တယ္။ တိသရေဏန-လို႔ အမွန္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ရပါမယ္။
ေနာက္ျပီး- တိသရေဏန- သဟ- ပဥၥသီလံ-လို႔ ရြတ္ဆိုရမွာျဖစ္ေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕က တိသရေဏန သဟ-ပဥၥသီလံ -လို႔ ျဖတ္သင့္ရာ မျဖတ္ဘဲ စပ္သင့္ရာ မစပ္ဘဲ (သဟ-နဲ႔ပဥၥသီလံ တြဲျပီး) အမွားရြတ္ဆို ေနၾကတယ္။
ဓမၼံ ယာစာမိ-လို႔ ရြတ္ဆိုရာမွာလဲ ဓမၼံ-ကို ဓမ္မံ-လို႔ရြတ္ဆိုရမယ့္အစား ဓမံ-လို႔ မွားယြင္းရြတ္ဆိုေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ ျပဳျပင္သင့္တယ္။ယာစာမိ-ကို အခ်ိဳ႕က ယာဆာမိ-လို႔ စ နဲ႔ ဆ မကြဲဘဲ ရြတ္ဆိုေတာ့ အကၡရာမမွန္ရင္ ပုဒ္မွန္မွာ မဟုတ္ဘူး။ဒကာႀကီးတို႔ေက်ာင္းမွာ အဂၤလိပ္စာသင္ေတာ့ အသံထြက္မွန္ေအာင္ ဖတ္ရ၊ ေျပာရတယ္ မဟုတ္လား။ အဂၤလိပ္စာမွာ အသံထြက္မမွန္ရင္ အဓိပၸါယ္အမ်ဳိးမ်ိဳး ထြက္သြားတယ္မဟုတ္လား။ ဘုရားေဟာပါဠိကို အသံထြက္မွန္ေအာင္ ပိုျပီးဂရုစိုက္ရမွာေပါ့။
ျပီးေတာ့ အခ်ိဳ႕က ေဒထ-ကိုလဲ ေဒးထ-လို႔ ၀စၥႏွစ္လံုးေပါက္သံထည့္ျပီး မွားယြင္းရြတ္ဆိုေနၾကျပန္တယ္။ ေဒထ-သာ အမွန္ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ-ကို ရြတ္ဆိုရာမွာလဲ နေမာ နဲ႔ တႆ ကို မျဖတ္ဘဲ တြဲစပ္ရြတ္ဆိုေနၾကတယ္။ အမွန္က နေမာ တႆ-လို႔ ျဖတ္ျပီးရြတ္ဆိုရမယ္။ နေမာတႆ-လို႔ တြဲစပ္ မရြတ္ဆိုရဘူး။
ေနာက္ျပီး ဘဂ၀ေတာ-လို႔ တြဲစပ္ရြတ္ဆိုေနတာကိုလဲ ေတြ႔ရတယ္။ ဘဂ၀-ေတာ လို႔ ရြတ္ဆိုေနတာကိုလဲ ေတြ႔ရတယ္။အမွန္က ဘဂ-၀ေတာ လို႔ ရြတ္ဆိုမွ မွန္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘဂ-ပုဒ္ ဘုန္းေတာ္ေျခာက္ပါး။ ၀ေတာ-(၀ႏၲ)(ပစၥည္း)ရွိေသာပုဂၢိဳလ္-လို႔ သိထားသင့္တယ္။
စာေရးသူ။ ။ အဖိုးတန္လွပါတယ္ ဘုရား၊ အမွားရြတ္ဆိုသူေတြ အမွန္ရြတ္ဆိုႏိုင္ေအာင္ ျပဳျပင္သင့္လွပါတယ္။
ဆရာေတာ္။ ။ ေနာက္ျပီး ငါးပါးသီလ ခံယူရာမွာ ပါဏာတိပါတာ ေ၀ရမဏိ-လို႔ ရြတ္ဆိုရမယ့္အစား
ပါဏာတိပါတာ ေ၀ရာမဏိ-လို႔ ရ-ကို ေရးခ်ထည့္ျပီး ရာ-လို႔ မွားယြင္းရြတ္ဆိုေနတာကိုလဲ ၾကားရတယ္။ ရ-ကို ရာ-လို႔မမွားေအာင္သတိျပဳရပါမယ္။
တဖန္ အဒိႏၷာဒါနာ-ကိုလဲ အဒိႏၷဒါနာ-လို႔ မွားယြင္းစြာ ရြတ္ဆိုေနၾကျပန္တယ္။ ဒိႏၷာ-မွာ ေရးခ်သံပါတာကို သတိျပဳရပါမယ္။ သုရာေမရယ-ကိုလဲ သူရာေမရိယ-လို႔ မွားယြင္းစြာ ရြတ္ဆိုေနၾကျပန္တယ္။ သုရာေမရယ-သာ အမွန္ျဖစ္ပါတယ္။ မဇၨပမာဒ႒ာနာ-ကိုလဲ မဇၨပမာဒဌာနာ-လို႔ မွားယြင္းရြတ္ဆိုေနၾကတယ္။
မဇၨပမာဒဋ္ဌာနာ-(မဇၨပမာဒတ္ဌာနာ) လို႔ အသံထြက္ရပါမယ္။ ဌ-(ဌ၀မ္းဘဲ) နဲ႔ ႒ (လည္ခ်ိတ္ပါတဲ့
႒၀မ္းဘဲႀကီး) တို႔ဟာ မတူပါဘူး။ လည္ခ်ိတ္ပါတဲ့ ႒ ၀မ္းဘဲႀကီးက ဌ နဲ႔ ဋ ေပါင္းစပ္ထားတာပါ။ (ဌ+ဋ=႒) ျဖစ္တယ္။ ႒ ဆိုရင္ ဋ သတ္ထည့္ရမယ္။ ဥပမာ ျပ႒ာန္း-(ျပဋ္ဌာန္း) ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မဇၨပမာဒဋ္ဌာနာလို႔ အသံထြက္ရပါမယ္။
စာေရးသူ။ ။ ဒီလိုအမွားေတြ ရြတ္ဆိုမႈကို အခ်ိဳ႕ဆရာေတာ္မ်ားက ျပင္ေပးၾကပါတယ္ဘုရား။ ျပဳျပင္သင့္တဲ့အခ်က္ေတြပါဘုရား။
ဆရာေတာ္။ ။ ဒါေၾကာင့္ အခု ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈ နည္းျပသင္တန္းမွာလဲ ဒီလိုအမွားေတြ မျဖစ္ဖို႔ အထူးဂရုစိုက္ျပီး သင္ၾကားေပးေနတာကို ၀မ္းသာမိပါတယ္။
စာေရးသူ။ ။ သာဓုပါဘုရား။
( ရဲေဘာ္မ်ိဳးညြန္႔-သ-သ-န )
အမွန္အတိုင္းသိရွိၿပီး လိုက္နာက်င့္ႀကံႏိုင္ၾကပါေစ…။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
ဤေ၀ါေပပါေလးအား http://www.lknt11.com/ မွကူးယူေဖာ္ျပပါသည္..။
နားထဲမွာ ခဏခဏၾကားရတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္း အၿမဲရွိပါတယ္။ အသက္ႀကီးမွ တရားအားထုတ္မယ္ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းပါ။ လူအမ်ားစုနဲ႕စကားေျပာမိၿပီး စကားေလးစပ္မိလို႕.. တရားအလုပ္ လုပ္ပါလားလို႕ ေျပာလိုက္ရင္..။ ငါ့အသက္ကငယ္ငယ္ပဲရွိေသးတာ.. ႀကီးမွလုပ္ေတာ့မယ္.. ေနာက္ၿပီး.. တရားအလုပ္ဆိုတာ ဘုန္းႀကီးေတြနဲ႕ပဲဆိုင္တာပါ.. ငါတို႕ အလုပ္မဟုတ္ပါဘူး.. ဆိုၿပီး ဆင္ေျခအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးေနတဲ့လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဆင္ေျခေပးတဲ့လူေတြမ်ားလာေတာ့.. သူတို႕ကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ တခါတခါက် ေမးလိုက္ခ်င္တယ္။ အသက္ႀကီးမွလုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ထိ ေနရမယ္ဆိုတာ သိလို႕လားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုပါ။ ေနာက္ၿပီး ေသေန႕ေစ့လို႕ ေသမင္းေခၚမယ့္အခ်ိန္က်ရင္လည္း.. ငါကတရားအားမထုတ္ရေသးလို႕ ၿပီးမွလိုက္ခဲ့မယ္လို႕ေရာ ဆင္ေျခေပးလို႕ရမွာလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းေလးေတြပါ။ အဲ့ဒါေတြေမးလိုက္ရင္လည္း.. မလုပ္ခ်င္တဲ့သူဟာ ဘယ္လိုေျပာေျပာ ရလိ့မ္မယ္ မထင္ပါဘူး။ လူတုိင္းလူတိုင္းမွာ သူ႕ခံယူခ်က္ သူ႕အယူအဆနဲ႕သူရွိၾကေတာ့ အတင္းႀကီးတိုက္တြန္းေျပာဆိုလို႕လည္း မျဖစ္ျပန္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ သူတို႕ေျပာတဲ့စကားေတြမွန္မမွန္ကို ဘုရားအဆံုးအမေတြနဲ႕ပဲ တိုက္ၾကည့္ျပခ်င္ပါတယ္။
ဘုရားရွင္ေဟာျပဆံုးမထားတဲ့ ပုထုဇဥ္ေတြႀကိဳမသိႏုိင္တဲ့ အရာငါးမ်ိဳးဆိုတာ ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြကေတာ့ (၁) ဇီ၀ိတိ= ဘယ္အသက္အ႐ြယ္မွာ ေသရမယ္ဆုိတာ ၾကိဳမသိႏုိင္ဘူး (၂) ဗ်ာဓိ= ဘယ္အနာေရာဂါနဲ႔ ေသရမယ္ဆုိတာ ႀကိဳမသိႏုိင္ဘူး (၃) ကာလိ= မနက္၊ ေန႔လည္၊ ည၊ ဘယ္ကာလမွာ ေသရမယ္ဆုိတာ ႀကိဳမသိႏုိင္ဘူး (၄) ေဒဟနိေကၡပနံ= ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္ေဒသမွာေသမယ္၊ ဘယ္သုႆာန္မွာ သၿဂႌဳဟ္မယ္ဆုိတာလည္း ႀကိဳမသိႏုိင္ဘူး (၅) ဂတိ= ဘယ္ဘံုေရာက္မယ္ဆုိတာလည္း ၾကိဳမသိႏုိင္ဘူး ဆိုတဲ့ အခ်က္ငါးခ်က္ပါ။ ဒါေတြဟာ တကယ္တမ္းတိုက္ၿပီး စစ္ေဆးၾကည့္လိုက္ေတာ့ လံုး၀ကို မွန္ေနတာပါေနာ္။ ဒါကိုေတာင္မွ အသက္ႀကီးမွလုပ္မယ္.. ေနာက္မွလုပ္မယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရပါ့မလဲ..။ ကိုယ့္ေရွ႕မွာတင္ အသက္ႀကီးသည္ငယ္သည္မဟုတ္ဘူး.. တျဖဳတ္ျဖဳတ္နဲ႕ ေၾကြျပေနတဲ့သူေတြကလည္း ဘုရားအဆံုးအမက အမွန္ပဲဆိုတာကို သက္ေသျပေနသလိုပါပဲ။ ဒါကိုေတာင္မွ အသက္ႀကီးမွလုပ္မယ္လို႕ ေျပာထြက္ၾကတယ္။ ဒီလိုပါပဲ.. ဘုရားရွင္ လက္ထက္ကေတာ္အခါတုန္းက တရားအားထုတ္တဲ့အလုပ္ကို အသက္ႀကီးမွလုပ္မယ္ဆိုၿပီး မလုပ္ျဖစ္ဘဲ ခြက္လက္ဆြဲေတာင္းစားရတဲ့ သာဓကတစ္ခု ထုတ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ၿပံဳးေတာ္မူၿပီး ဆံုးမေျပာၾကားခဲ့တဲ့ ဇတ္ေၾကာင္းေလးတစ္ခုပါ။
ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္ အခါတုန္းက ကုေဋေပါင္းမ်ားစြာႀကြယ္၀တဲ့ သူေ႒းႀကီးလင္မယားႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူတို႕ႏွစ္ဦးမွာ သူေ႒းႀကီးဟာ ပထမအရြယ္မွာ စီးပြားရွာမယ္ဆို ပထမတန္းစားသူေ႒းႀကီးအျဖစ္ ေရာက္ရွိမွာျဖစ္ၿပီး.. တရားရွာမယ္ဆိုရင္ ရဟႏၲာျဖစ္တဲ့အထိ ပါရမီေတြပါလာပါတယ္။ သူေ႒းကေတာ္ကေတာ့ ပထမအရြယ္မွာ စီးပြားရွာမယ္ဆို ပထမတန္းစားသူေ႒းမႀကီးျဖစ္ၿပီး.. တရားရွာမယ္ဆိုရင္ အနာဂါမ္ျဖစ္တဲ့အထိ ပါရမီပါရွိပါတယ္။ ဒုတိယအရြယ္ တတိယအရြယ္ေတြမွာလည္း သူတို႕ေတြ တရားထူးရဖို႕ ပါရမီေတြပါရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရားအလုပ္ကိုကိုယ္နဲ႕ မဆိုင္သလိုေနၿပီး မိတ္ေဆြေပါင္းမွားကာ ပ်က္ဆီးခ်င္တိုင္း ပ်က္ဆီးခဲ့တဲ့အတြက္ ခြက္လက္ဆြဲေတာင္းစားရတဲ့ ဘ၀အထိကို ေရာက္သြားရတာပါ။ တတိယအရြယ္ထိေက်ာ္လြန္လာၿပီး အသက္(၈၀)ေက်ာ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႕မွာရွိတဲ့ေငြေၾကးလည္း ဆံုးရႈံး တရားထူးလည္းမရနဲ႕.. ဘ၀ကို မလွမပ ဇတ္သိမ္းသြားရတဲ့ ဇတ္ေၾကာင္းေလးပါ။
အဲ့ဒီ့ဇာတ္ေၾကာင္းေလးမွာ ခြက္လက္ဆြဲေတာင္းေနတဲ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ကိုစေတြ႕ေတာ့ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ျပံဳးေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရားရွင္တို႕ ျပံဳးေတာ္မူတယ္ဆိုတာ အေၾကာင္းအရင္းရွိပါတယ္။ ျပံဳးေတာ္မူတဲ့အခါမွာေတာ့ အရွင္အာနႏၵာက ေမးပါတယ္။ ဘာလို႕ျပံဳးေတာ္မူတာလဲအရွင္ဘုရား ဆိုေတာ့.. ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက သူ႕ရဲ႕တပည့္သား သံဃာေတာ္ေတြကို ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးေတာ္မူပါတယ္။ ခ်စ္သားတို႕.. တကယ္ေတာ့ ဒီသူေ႒းလင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ ေရွးဘ၀က မဂ္ဥာဏ္ ဖိုလ္ဥာဏ္ရဖို႕ ပါရမီေတြအျပည့္ပါရွိခဲ့တယ္.. ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ဟာ ပထမအရြယ္ ဒုတိယအရြယ္ တတိယအရြယ္ဆိုတဲ့ အရြယ္သံုးပါးလံုးမွာ တရားဓမၼကို ႀကိဳးစားအားထုတ္ဖို႕ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္နဲ႕ ေ၀းခဲ့ရတယ္.. ဆိုတဲ့ ဆံုးမစကားေလးပါ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ပါ႒ိေတာ္မွာေတာ့ အက်ယ္ဖြင့္ ျပထားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ အမ်ားနားလည္လြယ္ေအာင္ပဲ ေရးေပးလိုက္တာပါ။
ဒီအေၾကာင္းအရာေလးေတြးမိေတာ့ အင္မတန္သံေ၀ဂရမိပါတယ္။ ဒီေလာက္ မဂ္ဥာဏ္ဖိုလ္ဥာဏ္ ရရွိဖို႕ ပါရမီေတြ ပါရွိလာတာေတာင္ တရားအားထုတ္ဖုိ႕ ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့တဲ့အတြက္ မဂ္တရားဖိုလ္တရားနဲ႕ ေ၀းခဲ့ရတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေလးပါ။ ေရွးကအတိတ္ကံေတြ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းခဲ့ေကာင္းခဲ့ ဒီဘ၀မွာ ႀကိဳးစားအားထုတ္ က်င့္ၾကံမႈမရွိဘူးဆိုရင္ ဘုရားရွင္ေတာင္ မကယ္ႏုိင္ဘူးဆိုတဲ့ အသိေလးလည္း မွတ္သားမိပါတယ္။ ဘုရားရွင္ၿပံဳးေတာ္မူတယ္ဆိုတာလည္း သူ႕တပည့္သားသံဃာေတာ္ေတြကို ဒီအခ်က္ေလးကို သိေစခ်င္လို႕ပါပဲ။ ဘုရားရွင္လက္ထက္မွာ ဘုရားရွင္ပင္ ရွိေနပါေစ.. ကိုယ္တုိင္ မက်င့္ၾကံအားမထုတ္ဖူးဆိုရင္ ဘာမွအလြယ္တကူ မရႏုိင္ဘူးဆိုတာကို ဘုရားရွင္က သိေစလိုတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ယူဆမိပါတယ္။ ပါရမီေတြဘယ္ေလာက္ရွိခဲ့ရွိခဲ့ အရြယ္သံုးပါးကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး အသက္အရြယ္အိုမင္းရင့္ေရာ္တဲ့အခါမွာ တရားအားထုတ္ဖို႕ဟာ အင္မတန္ ခက္ခဲတယ္ဆိုတာလည္း သိလာရပါတယ္။ ဒါမလို႕လည္း ဘုရားရွင္က တရားအားထုတ္လို႕မရတဲ့ေဘးမွာ အသက္အရြယ္အိုမင္းရင့္ေရာ္ျခင္းကို ပထမအခ်က္အေနနဲ႕ ေဟာျပဆံုးမထားတာပါ။
ဒီဇာတ္လမ္းမွာ.. သူေ႒းလင္မယားဟာ အသက္(၈၀)ေက်ာ္အထိ ေနသြားရတဲ့သူေတြပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လက္ရွိအေနနဲ႕ဆိုရင္ သူတို႕လိုေနရမယ္လို႕ေတာင္ ေျပာလို႕မရႏုိင္ပါဘူး။ ေသမင္းကလည္း သူေခၚခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေခၚတာပါ။ ကိုယ့္အေနနဲ႕ကလည္း ဘယ္ေလာက္ေနခ်င္ေနခ်င္ ကံပါသေလာက္ပဲ ေလာကႀကီးမွာ ေနခြင့္ရတာပါ။ ဒါေတာင္မွ မသိျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ အနာဂတ္ကိုေမွ်ာ္လင့္ၿပီး လက္ေတြ႕ဘ၀ကို တရားနဲ႕အညီ မေနႏိုင္တာၾကေတြဟာ ႏွေျမာဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ ဆံုးမစကားနဲ႕ေျပာရရင္ေတာ့ အ၀ိဇၨာ၊ တဏွာဖံုးလႊမ္းမႈေတြ အားႀကီးလြန္းေတာ့ ေသဖို႕ကို အေမ့ႀကီးေမ့ၿပီး ေနဖို႕ကိုပဲ ျပင္ဆင္ေနၾကတ့ဲ့ အကန္းပုထုဇဥ္ေတြလို႕ပဲ ေျပာရေတာ့မွာပါ။
ဓမၼေဘရီဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ဆံုးမၾသ၀ါဒေပးသလိုဆိုရင္ေတာ့.. ငါးေပ်ာ္မေပ်ာ္ၾကနဲ႕.. ငါးေတြဟာတေျဖးေျဖး ေရခမ္းလာၿပီး စည္ကားလာတာကို အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ေနၾကတယ္.. ဒါေပမယ့္ သူတို႕ဟာ တေျဖးေျဖး ေရခမ္းလာတာကိုေတာ့ ေမ့ေနၾကတယ္ဆိုတဲ့ ဆံုးမစကားေလးပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြလည္း ဒီလိုပါပဲေနာ္.. တေျဖးေျဖးနဲ႕အိုအိုလာတာဟာ ေရခမ္းခမ္းလာတာပါ။ ေရမခမ္းခင္မွာလည္း ငါးမွ်ားတံနဲ႕ပါသြားခ်င္လည္း ပါသြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒ့ါေၾကာင့္.. ေနဖို႕ကိုလည္း ျပင္ဆင္သလို ေသဖို႕ကိုလည္း ျပင္ဆင္ပါလို႕ သတိေပးလိုပါတယ္။ ျဖစ္လာရတဲ့ လူ႕ဘ၀အခိုက္အတန္႕ေလးမွာ.. ေမ့ေလ်ာ့မႈေတြနဲ႕ မေနမိေစပဲနဲ႕.. အရြယ္သံုးပါးလံုးမွာ တရားအားထုတ္က်င့္ၾကံေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ဘုရားရွင္ ၿပံဳးေတာ္မူခဲ့တဲ့ သူေ႒းလင္မယားလိုဘ၀မ်ိဳး မေရာက္ရမွာပါ။ ဘုရားရွင္မွာၾကားသြားတဲ့ ေနာက္ဆံုးစကားျဖစ္တဲ့ အပၸမာဒတရားလက္ကိုင္ထားကာ ႀကိဳးစားက်င့္ၾကံႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ဆႏၵျပဳရင္း…။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
ဒီအေၾကာင္းေလးကေတာ့ ဘုရားရွင္ကို အမ်ိဳးမ်ိဳးလိုက္လံေႏွာက္ယွက္ ဖ်က္ဆီးေနတဲ့ ေဒ၀ဒတၱရဲ႕ အေၾကာင္းေလးပါ။ လူအမ်ား သိသိေနတာက ေဒ၀ဒတ္လို႕ သိၾကတာပါ.. တကယ္ေတာ့ သူ႕နာမည္ အရင္းက ေဒ၀ဒတၱပါ။ ဘုရားရွင္လို သတၱ၀ါအားလံုးအေပၚမွာ သားေတာ္ရာဟုလာအလား ေမတၱာထားတဲ့ အနႏၲေမတၱာရွင္ကိုေတာင္ ေဒ၀ဒတၱဟာ ျပစ္မွားၾကံစီလုပ္ၾကံခဲ့မိတာပါ။ ဘုရားရွင္လို ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာအဆင္း၊ ႏွစ္သက္ၾကားနာလိုဖြယ္ရာ ဂရုဏာအသံေတာ္နဲ႕ တုႏႈိုင္းမရွိ ဂုဏ္ေတာ္အေပါင္းနဲ႕ ျပည့္စံုေနတဲ့ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကို သူ႕မ်က္စိထဲမွာ ရန္သူလိုသေဘာထားမိတဲ့အထိပါပဲ။ ဒါေတြဟာဘာလို႕လည္း.. ဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္ခဲ့ရတာလဲ.. ဘယ္လိုအေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း ဆိုတာေလး ျပန္လည္ေတြးၾကည့္မိပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကို ရန္သူတစ္ေယာက္လို သတ္မွတ္တဲ့အထိျဖစ္ရေအာင္ ဘယ္အရာက ဇာတ္လမ္းစခဲ့တာလဲ..။
အဓိကတရားခံကေတာ့ ၀ိသမေလာဘကစခဲ့တာပါ။ ေလာဘဆိုတာ လိုခ်င္တက္မက္တဲ့ သေဘာတရားပါ။ အရာ၀တၳဳတစ္ခုခုအေပၚမွာ လိုခ်င္တက္မက္လိုတဲ့ စိတ္ဟာ ေလာဘစိတ္ပါပဲ။ ေလာဘမွာမွ သမေလာဘနဲ႕ ၀ိသမေလာဘဆိုၿပီးေတာ့ ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ သမေလာဘဆိုတာကေတာ့ မွ်မွ်တတ တရားသျဖင့္ ရယူလိုတဲ့ ေလာဘစိတ္ပါ။ ၀ိသမေလာဘဆိုတာကေတာ့ မလိုမတရားအတင္းအဓမၼ မတရားသျဖင့္ ရယူလိုတဲ့ ေလာဘစိတ္ပါ။ ဒီအေၾကာင္းထဲမွာ ေဒ၀ဒတၱစတင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးရဲ႕တရားခံျဖစ္တဲ့ ၀ိသမေလာဘ အေၾကာင္းေလးကို ေဖာ္ျပေပးလိုတာပါ။ ခုေခတ္လူေတြ အမ်ားဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ စိတ္ေတြလုိ႕ ေျပာမယ္ဆိုလည္း မမွားႏုိင္ပါဘူး။ သူမ်ားမိုးခါးေရေသာက္ရင္ လိုက္ေသာက္မယ္.. သူမ်ားမတရားတာလုပ္ရင္ လိုက္လုပ္မယ္ဆိုတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ ေဒ၀ဒတၱစခဲ့တဲ့ ဒီဇတ္လမ္းေလးဟာ မသိမျဖစ္လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီဇာတ္လမ္းေလးအေၾကာင္းကို ျပန္လည္မိတ္ဆက္ေပးလိုပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ငယ္စဥ္ကသင္ခဲ့ရတဲ့ ရြဲကုန္သည္ႏွစ္ဦးအေၾကာင္းကို အားလံုးသိမယ္ထင္ပါတယ္။ ရြဲကုန္သည္ႏွစ္ဦးရွိတဲ့အထဲမွာ ပထမရြဲကုန္သည္ဟာ ေလာဘတအားႀကီးတဲ့အတြက္ သူရသင့္တဲ့ ေရႊခြက္နဲ႕ လြဲခဲ့ရၿပီး.. ေနာက္ရြဲကုန္သည္တစ္ဦးကေတာ့.. သင့္တင့္မွ်တတဲ့ေလာဘထားခါ ေရႊခြက္ရဲ႕တန္ရာတန္ေၾကးကို အမွန္အတိုင္းေျပာျပၿပီး လဲလွယ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ေရႊခြက္ကို ပိုင္ဆိုင္ရရွိသြားခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပထမရြဲကုန္သည္ဟာ သူရသင့္တဲ့ေရႊခြက္နဲ႕ လြဲရတဲ့အတြက္ ေသြးအန္ၿပီး ဇတ္သိမ္းမေကာင္းခဲ့တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေလးနဲ႕ အဆံုးသတ္သြားပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးထဲက ရြဲကုန္သည္ႏွစ္ဦးကေတာ့ ပထမရြဲကုန္သည္ဟာ ေဒ၀ဒတၱျဖစ္ၿပီး ဒုတိယရြဲကုန္သည္ကေတာ့ ဘုရားအေလာင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒီ့ဘ၀မွာဆံုေတြ႕ခဲ့တဲ့ သူတို႕ႏွစ္ဦးဟာ ဘယ္သူကဘုရားေလာင္း ဘယ္သူကေဒ၀ဒတၱလဲဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိခဲ့ၾကပါဘူး။ ေဒ၀ဒတၱဟာ အဲ့ဘ၀မွာ ဘုရားေလာင္းနဲ႕ မေတြ႕ခဲ့ဘူး.. ၀ိသမေလာဘထားမိတဲ့ဇတ္လမ္း မစမိဘူးဆိုရင္ သူ႕အေနနဲ႕ ဘုရားရွင္လက္ထက္မွာ ေျမၿမိဳေလာက္တဲ့ အကုသုိလ္ကံ လုပ္မိတဲ့အထိ ဘုရားရွင္ကို ျပစ္မွားမိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဒ၀ဒတၱဟာ တကယ္ေတာ့ ပေစၥကဗုဒၶအေလာင္းလ်ာပါပဲ..။ သူတို႕ႏွစ္ဦးေတြ႕ခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘုရားေလာင္းက ဘုရားျဖစ္ဖို႕ ပါရမီေတြ ျဖည့္ဆီးေနသလို.. ေဒ၀ဒတၱဟာလည္း ပေစၥကဗုဒၶျဖစ္ဖုိ႕ ပါရမီေတြ ျဖည့္ဆည္းေနတဲ့အခ်ိန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ၀ိသမေလာဘနဲ႕စခဲ့မိတဲ့ ဇတ္လမ္းရယ္.. ဘုရားရွင္ကို ျဖစ္ေလရာဘ၀တိုင္းမွာ လိုက္လံဖ်က္ဆီးရပါလို၏ဆိုတဲ့ ထက္သက္တဲ့ အကုသုိလ္ကံေတြေၾကာင့္.. ဘုရားရွင္ကို ျဖစ္ေလရာဘ၀တုိင္းမွာ လိုက္လံဖ်က္စီးလိုတဲ့စိတ္ေတြ အၿမဲျဖစ္ေနေတာ့တာပါ။ ဘုရားေလာင္းနဲ႕ေတြ႕ဆံုခဲ့ရတဲ့ ဘ၀တိုင္းမွာ သူဟာရန္သူအၿမဲျဖစ္ေနတာပါ။ ဘုရားေလာင္း ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတာေတြလုပ္လုပ္ သူ႕အတြက္ေတာ့ ရန္သူတစ္ေယာက္လို ျမင္ေနတာပါ။ သူစမိတဲ့ဇာတ္လမ္း.. ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းပါဘိ။
တကယ္ေတာ့ ေဒ၀ဒတၱဟာ ေရႊခြက္ကိုသူအရင္ရပိုင္ခြင့္ ရွိခဲ့တာပါ။ ဆင္းရဲသားသားအမိဟာ သူနဲ႕အရင္ဆံုေတြ႕ၿပီး သူ႕ကိုအရင္ေရာင္းခ်ခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္.. ခင္မ်ားတို႕ေရႊခြက္ကအတုႀကီး ဘယ္ေလာက္မွ မတန္ဘူး အမႈိက္ေတာင္ရႈပ္တယ္လို႕ ေျပာၿပီး ႏႊင့္ျပစ္ခဲ့တဲ့အထိပါ။ သူတစ္ပါးဥစၥာပစၥည္းကို မတရားသိမ္းပိုက္ခ်င္တဲ့ ၀ိသမေလာဘဓါတ္အားႀကီးတဲ့အတြက္ မုသားပါသံုးၿပီး လိမ္ညာလွည့္ျဖားခဲ့တဲ့ အထိပါပဲ။ ဘုရားေလာင္းနဲ႕ေတြ႕တဲ့အခါက်ေတာ့.. အေဒၚတို႕ ေရႊခြက္က ဘယ္ေလာက္အထိတန္တယ္.. ကၽြန္ေတာ့္မွာ ပါတာေတာ့ ရြဲအနည္းငယ္နဲ႕ ေငြေၾကးအနည္းငယ္ပဲပါတယ္.. အေဒၚတို႕ လဲလွယ္လိုရဲ႕လားလို႕ အမွန္ကိုအမွန္အတုိင္း ေျပာၿပီး လဲလွယ္၀ယ္ယူခဲ့တာပါ။ အဲ့အခ်ိန္တုန္းက ဘုရားေလာင္းလည္း ပုထုဇဥ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေလာဘေတာ့ရွိမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူရွိခဲ့တာ သမေလာဘပါ။ မွ်မွ်တတနဲ႕ ေရာင္းသူ၀ယ္သူ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အမွန္တရားအတုိင္းသိရွိၿပီး ၀ယ္ယူလဲလွယ္ခဲ့တဲ့ သမေလာဘဓါတ္ပါ။ ဘုရားေလာင္းထားရွိခဲ့တဲ့ သမေလာဘဓါတ္နဲ႕ ေဒ၀ဒတၱထားရွိခဲ့တဲ့ ၀ိသမေလာဘဓါတ္ဟာ ကြာျခားလွပါတယ္ေနာ္။
ဒီအေၾကာင္းေလးေတြးမိေတာ့ ၀ိသမေလာဘဓါတ္ေတြ မ်ားေနတဲ့လူေတြကို ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။ သူမ်ားကို လိမ္ရပတ္ရမွ ေက်နပ္အားရေနတဲ့သူေတြ.. သူမ်ားမသိေအာင္ လူလည္က်ၿပီးလုပ္လိုက္ရင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဟုတ္လွၿပီလို႕ ထင္ေနတဲ့သူေတြ.. ငါလိမ္ၿပီး မတရားလုပ္လိုက္တာ သူတို႕ေတြ မသိပါလားကြာဆိုၿပီး ႀကိတ္ဟားေနတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ ဒီျဖစ္စဥ္ေလးဟာ အင္မတန္ မွတ္သားသင့္တဲ့အရာပါ။ တကယ္ေတာ့ ပုထုဇဥ္မွန္ရင္ ေလာကီလူ႕ေဘာင္မွာ စီးပြားေရးကို ရွာေဖြလုပ္ကိုင္ စားေသာက္ေနရတဲ့အတြက္ ေလာဘနဲ႕ မကင္းႏုိင္ေသးပါဘူး။ အရိယာေသာတာပန္ျဖစ္တဲ့အထိေတာင္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟဟာ အျမစ္ျပတ္ မပယ္သတ္ေသးပါဘူး။ အနည္းငယ္ေတာ့ က်န္ရွိေနဦးမွာပါ။ ေလာဘက်န္ရွိေနေပမယ့္.. ကိုယ့္မွာရွိမဲ့ေလာဘဟာ သမေလာဘပဲျဖစ္သင့္ပါတယ္။ မဂၢင္ရွစ္ပါးမွာ သမၼာအာဇီ၀မဂၢင္ျဖစ္တဲ့ ျဖဴစင္သန္႕ရွင္း ေကာင္းျမတ္မွန္ကန္ေသာ အသက္ေမြးမႈရွိျခင္းဆိုတာ ပါရွိပါတယ္။ ဒီအခ်က္ဟာ ေလာကီလူ႕ေဘာင္မွာေနတဲ့ ပုထုဇဥ္ေတြ တရားသျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ဖို႕ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးခဲ့တာပါ။
ဒီအေၾကာင္းအရာေလးဟာ ယခုေခတ္မွာ စီးပြားေရးကို အၿပိဳင္အဆိုင္ လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့သူေတြ သတိထား လိုက္နာက်င့္ၾကံသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါပဲ။ ဘယ္စီးပြားေရးပဲလုပ္လုပ္ေပါ့.. ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ့ အလုပ္.. ကိုယ္ေျပာလိုက္တဲ့အေျပာ.. ကိုယ္ၾကံစီလိုက္တဲ့ အၾကံစီေတြဟာ မိမိသူတစ္ပါး အက်ိဳးရွိၿပီး တရားမွ်တမႈရွိဖို႕ဟာ အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ရင္ ၀ိသမေလာဘကေပးတဲ့ ဆိုးက်ိဳးဟာ မိမိကိုယ္တိုင္ပဲ ျပန္လည္ခံစားရမယ္ဆိုတာ မလြဲပါဘူး။ မတရားမႈနဲ႕ရရွိလာတဲ့ ပစၥည္းဟာလည္း ေရ၊ မီး၊ မင္း၊ ခိုးသူ၊ အေမြခံသားဆိုးသမီးဆိုးေတြေၾကာင့္ ျပန္လည္ပ်က္စီးရမွာပါပဲ။ ဒီဘ၀မပ်က္ဆီးရင္ေတာင္ ေနာက္ျဖစ္လာမယ့္ဘ၀ေတြမွာ ၀ိသမေလာဘဓါတ္ထားရွိခဲ့တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ခ်မ္းသာမရွိ ဆင္းရဲအတိနဲ႕ ဘ၀ဆက္တုိင္း ခံစားၾကရမွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္.. ေဒ၀ဒတၱစခဲ့တဲ့ဇာတ္လမ္းေလးကို အၿမဲသတိရၿပီးေတာ့.. ဘယ္အလုပ္ပဲလုပ္လုပ္.. ၀ိသမေလာဘဓါတ္ေတြ နည္းႏုိင္သမွ်နည္းေအာင္ ႀကိဳးစားလုပ္ကိုင္ၿပီး.. မိမိလုပ္လိုက္တဲ့ အလုပ္ဟာ မိမိသူတစ္ပါးအတြက္ တရားမွ်တမႈရွိရဲ႕လား.. အျပစ္ကင္းရဲ႕လား.. ျဖဴစင္သန္႕ရွင္းေကာင္းျမတ္မွန္ကန္ေသာ အသက္ေမြးမႈရွိရဲ႕လား ဆိုတာေလး အၿမဲစဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ၾကပါေစလို႕ ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ ေဒ၀ဒတၱလိုေတာ့ ၀ိသမေလာဘဇာတ္လမ္း မစမိပါေစနဲ႕လို႕…။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
ဒီပိုစ့္ေလးကေတာ့.. မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာသာေတြမ်ားလာရင္ ဆုိတဲ့ပိုစ့္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အနာဂတ္ရဲ႕ လူငယ္ေတြကို မိရိုးဖလာမွသည္ အထက္တန္းစားဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းၾကမလဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကို ေဆြးေႏြး ေဖာ္ျပေပးလိုတဲ့ ပိုစ့္ေလးပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကို ေျပာမယ္ဆိုေတာ့.. ဦးဖိုးက်ားေရးသားထားတဲ့ ေပါက္ပင္ဘာေၾကာင့္ကိုင္းရလဲ ဆိုတာေလး သတိရမိပါတယ္။ စာထဲမွာ.. ေပါက္ပင္ကိုင္းတာကို အျပစ္ရွာရင္းရွာရင္း.. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေပါက္ပင္ကိုင္းရတာ ကိုယ္ကအဓိကတရားခံ ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သိသြားတဲ့ အေၾကာင္းေလးပါပဲ။ အင္မတန္မွ မွတ္သားသင့္တဲ့ စကားေလးပါ။ ေပါက္ပင္ဘာေၾကာင့္ ကိုင္းရလဲဆိုတဲ့ စကားေလးဟာ.. တကယ္ေတာ့.. အရင္းစစ္ေတာ့အျမစ္က ဟူေသာ စကားအတိုင္း.. တစ္ေယာက္ခ်င္းကစ၍ တရားပ်က္ေသာေၾကာင့္ တစ္တိုင္းျပည္လံုး ပ်က္ၾကရျခင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ျမင္သာေအာင္ ေဖာ္ျပထားတာပါ။ အခုလည္းဒီလိုပါပဲ.. မိရိုးဖလာေတြဘာေၾကာင့္ မ်ားလာရတာလည္း ဆိုတာေလး အေၾကာင္းအရင္း ရွာၾကည့္ေတာ့.. တစ္ဦးခ်င္းတစ္ေယာက္ခ်င္းက မလိုက္နာ အက်င့္ၾကံတဲ့အတြက္ မ်ားလာရတယ္ ဆိုတာေလးကို အရင္ဆံုး ႏွလံုးသြင္းေစခ်င္ပါတယ္။
ဒီအေၾကာင္းအရာေလး ေျပာမိေတာ့.. ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလရဲ႕ ဆံုးမစကားေလးကို သတိရမိပါတယ္.. ေလာကႀကီးမေကာင္းဘူးေျပာရေအင္ မင္းကဘယ္ေလာက္ ေကာင္းၿပီးလဲ ဆိုတဲ့ ဆံုးမစကားေလးပါ။ မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာေတြ မ်ားလာတယ္.. မေကာင္းဘူးလို႕ေျပာေနေတာ့.. ကိုယ္ကိုတုိင္ေရာ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္ ျဖစ္ၿပီလား.. ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးအမေတြကို တကယ္လိုက္နာ က်င့္ၾကံေနတာလား.. ဆိုတာ အရင္ဆံုး ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ၾကည့္ဖို႕.. ေမးၾကည့္ဖို႕.. လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလိုပါပဲ.. လူငယ္ေတြကို မိရိုးဖလာကေန ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ေပးမယ္ဆိုရင္ မိမိကိုယ္တုိင္က ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္စစ္စစ္ ျဖစ္ဖို႕.. ဘုရားအဆံုးအမကို တကယ္လိုက္နာက်င့္ၾကံေနတဲ့သူျဖစ္ဖို႕ အေရးႀကီးပါတယ္။ လူငယ္ေတြကို ျပဳျပင္ေပးမယ္ဆိုရင္ မိမိကိုယ္မိမိအရင္ဆံုး ျပဳျပင္ေပးဖို႕ လိုအပ္တယ္ဆိုတာေလးကို ဦးစြာပထမ ေျပာလိုပါတယ္။
အရင္ဆံုး.. ကိုယ္ကိုတုိင္က ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္ ျဖစ္ေအာင္.. ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ အဆံုးအမေတြကို ျပန္လည္ေဟာၾကားတဲ့.. ဘုရားတပည့္သားသံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ ဆံုးမစကားေတြကို အရင္ဆံုးနာယူရပါမယ္။ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးအမေတြကို ထဲထဲ၀င္၀င္သိေအာင္ ေလ့လာဆည္းပူးဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ ေလ့လာတာနဲ႕တင္ လမ္းဆံုးမေနပဲနဲ႕.. ေလ့လာသိရွိၿပီးတဲ့အတုိင္း.. တကယ္လိုက္နာက်င့္ၾကံဖို႕ကလဲ အေရးႀကီးပါတယ္။ အဲ့လိုမ်ိဳး ဘုရားအဆံုးအမအတုိင္း ကိုယ္ကိုတုိင္က စံနမူနာျပျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္က်င့္ၾကံၿပီး မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာသာေတြကို ဆြဲေခၚဖို႕ ဦးစြာေျပာလိုပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုတုိင္က လူငယ္ေတြအတြက္ ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းျဖစ္အာင္ ေနထိုင္ၿပၿပီးေတာ့.. သူတို႕ကိုပါ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ အေပၚမွာ ၾကည္ညိဳတတ္လာေအာင္.. ယံုၾကည္တတ္လာေအာင္ ျပဳျပင္ဆံုးမသြန္သင္ေပးဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါဟာ အဓိက လိုအပ္ခ်က္ပါ။ ကိုယ္ကိုတုိင္ ဦးစြာေကာင္းေအာင္လုပ္ၿပီး.. အမ်ားသူငါကိုလည္း ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းမွာ ေနထိုင္က်င့္ၾကံတတ္လာေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးဖို႕ ေျပာလိုပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခ်က္အေနနဲ႕ကေတာ့ မိဘေတြအပိုင္းပါ။ ယခုေခတ္အခါမွာ မိဘေတြအေနနဲ႕ စီးပြားေရးကို ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် ရုန္းကန္ရွာေဖြ စားေသာက္ေနရတဲ့အတြက္ ကုိယ့္ရဲ႕သားသမီးေတြကို ဘုရားရွင္အဆံုးအမေတြနဲ႕ ထိေတြ႕ေပးႏိုင္ဖို႕ မလြယ္ကူပါဘူး။ မိဘေတြမိရိုးဖလာျဖစ္လာတဲ့အတြက္ သားသမီးေတြဟာ မိရိုးဖလာျဖစ္လာရတာ မ်ားပါတယ္။ ဒါမလို႕လည္း ေရွ႕ေဆာင္ျဖစ္ေနတဲ့ လူေတြကို ဦးစြာမိမိကိုယ္ကို ေကာင္းေအာင္ျပင္ေပးဖို႕ ႀကိဳတင္ေျပာထားတာပါ။ မိဘေတြကိုယ္တုိင္က ဘာသာေရးနဲ႕ေ၀းခဲ့လို႕ မိရိုးဖလာျဖစ္တယ္ထားဦး.. ကိုယ့္ရဲ႕သားသမီးေတြကိုေတာ့ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႕ လမ္းညႊန္ဆံုးမေပးႏိုင္ရပါမယ္။ လက္ဦးဆရာမိဘေတြရဲ႕ ဆံုးမသြင္သင္ထိန္းသိမ္းမႈဟာ အနာဂတ္လူငယ္ေတြအတြက္ အမ်ားႀကီး အေရးႀကီးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေရွ႕ေဆာင္လူႀကီးေတြအေနနဲ႕ လူငယ္ေတြကို ဘယ္လိုေတြျပဳျပင္ေပးမလဲ။
ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္အခါတုန္းက အနာထပိဏ္သူေ႒းႀကီးရဲ႕ သူ႕သားကို ဆံုးမသြင္သင္ေပးပံုေလးက ယခုေခတ္မိဘေတြ အတုယူစရာပါ။ ေလာင္းကစားမက္တဲ့ သားသမီးကို ပိုက္ဆံနဲ႕မွ်ားၿပီး တရားနာခိုင္းပါတယ္။ တပုဒ္နာရင္ ဘယ္ေလာက္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ဦးစြာနာခိုင္းပါတယ္။ တရားနာခိုင္းတဲ့သားက ဘုရားေက်ာင္းသြားၿပီး တေနရာမွာ ေခြအိပ္ၿပီးျပန္လာပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ဖခင္ကသိေတာ့ အၾကံထပ္ထုတ္ပါတယ္။ တရားတပုဒ္ကို မွတ္မိေအာင္နာ.. ျပန္ေျပာျပႏုိင္ရင္ ပိုက္ဆံပိုေပးမယ္ဆိုၿပီး ထပ္နာခိုင္းပါတယ္။ ဒီေတာ့.. ေလာင္းကစားမက္တဲ့သားက ပိုက္ဆံမက္ေတာ့ ေသခ်ာမွတ္မိေအာင္ နာပါတယ္။ ဒီလိုမွတ္မိေအာင္နာတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ.. ဘုရားအဆံုးအမကို တကယ္သက္၀င္ယံုၾကည္သြားၿပီး အရိယာ ျဖစ္သြားတဲ့အထိကုိ အက်ိဳးရွိသြားတာပါေနာ္။ ကိုယ့္သားသမီးရဲ႕ အေျခအေနကို အကဲခတ္ၿပီး ဘယ္လိုျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းသင့္လည္း ဆိုတာေလးဟာ ယခုေခတ္မိဘေတြအေနနဲ႕ အတုယူလိုက္နာ က်င့္သံုးသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါပဲ။
မိဘေတြ အေၾကာင္းနဲ႕ပတ္သတ္လို႕ ေျပာမိေတာ့ စာေရးဆရာမ ေဒါက္တာမတင္၀င္းရဲ႕ အေၾကာင္းကိုပါတခါထဲ ေဖာ္ျပေပးလိုပါတယ္။ လူငယ္ေတြဟာ ငယ္ရြယ္စဥ္အခါတုန္းမွာ ဘုရားအဆံုးအမေတြနဲ႕ ထိေတြ႕ခြင့္ရဖို႕.. သူ႕အဆင့္နဲ႕ေလ်ာ္စြာသိတတ္ဖုိ႕ လိုအပ္တယ္ဆိုတာကို ဆရာမႀကီး ေဒါက္တာမတင္၀င္းကလည္း သူစာေရးတဲ့အခါတုိင္းမွာ အၿမဲထည့္ေရးေလ့ရွိပါတယ္။ သူကိုယ္တုိင္ကလည္း ငယ္စဥ္ကစၿပီး သူ႕ရဲ႕အဖြားနဲ႕အေမက ညအိပ္ရာ၀င္တုိင္း ဘုရားရွင္ရဲ႕ဇတ္ေတာ္ပါ အေၾကာင္းေလးေတြ ပံုေျပာျပၿပီး အိပ္ေစခဲ့တဲ့အတြက္ သူကိုယ္တုိင္ ယဥ္ေက်းလာရတယ္.. ေနာက္ၿပီး ဘာသာေရးကို စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ေလ့လာမိတယ္ ဆိုတာေလးကိုလည္း အၿမဲတမ္း ေျပာၾကားပါတယ္။ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀တုန္းက ေပးခဲ့တဲ့ ဘာသာေရးအသိတန္ဖိုးေတြဟာ ယခုအခါမွာေတာ့ သူ႕အတြက္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ.. သူ႕ရဲအဖြားနဲ႕အေမရဲ႕ ေက်းဇူးေတြပဲဆိုတာေတြလည္း အၿမဲထည့္ေရးပါတယ္။ ဒါေတြဟာ တကယ္ေတာ့ အခုေခတ္မိဘေတြ အတုယူသင့္တဲ့အရာပါ။ (၇)နာရီမွာျပမယ့္ ကိုရီးယားကား(၁)နာရီ ၾကည့္မယ့္အစား ကိုယ့္သားသမီးအတြက္ ဘာသာေရးနဲ႕ပတ္သက္တဲ့အသိေလး တေန႕ကို (၁)နာရီေလာက္ ေျပာျပေပးမယ္ဆိုရင္ကို တန္ဖိုးျဖတ္လို႕ မရႏိုင္ပါဘူးေနာ္။
မိဘေတြအေၾကာင္းနဲ႕ပတ္သက္လို႕.. ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ အဓိကေျပာရတာ အေၾကာင္းအရင္းရွိပါတယ္။ မိဘဆိုတာ သားသမီးနဲ႕ အနီးကပ္ဆံုးသူေတြပါ။ ၿပီးၿပီးေရာ ျပစ္ထားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာသာေရးအသိမရွိတဲ့ သားဟာ က်ားျဖစ္လာႏုိင္သလို သမီးဟာလည္း မီးျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါမလို႕ လူငယ္ေတြကို ဘာသာေရးနဲ႕ မေ၀းေစခ်င္တာပါ။ သူ႕အရြယ္နဲ႕တန္တဲ့ဘာသာေရးအသိ ေပးႏိုင္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္မွာ သူ႕ဥာဏ္နဲ႕ေလ်ာ္ညီမယ့္ ဘာသာေရးအသိေလးေတြရွိလာေအာင္ ေဒါက္တာမတင္၀င္းရဲ႕ အဖြားနဲ႕အေမလိုမ်ိဳး လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။ ဘာသာေရးအေၾကာင္းေလးေတြသိေအာင္ ကိုယ့္အိမ္မွာ ျမတ္မဂၤလာတို႕ မဂၤလာေမာင္မယ္တို႕လို စာအုပ္ေတြ ထားေပးထားၿပီး.. အဲ့အထဲကပံုျပင္ေလးေတြ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို သူတို႕နားလည္ေအာင္ ေျပာျပေပးမယ္.. သူ႕အသက္ကိုသတ္ရင္ ဘာျဖစ္မယ္.. ဘယ္လိုခံရမယ္.. သူ႕ပစၥည္းခိုးရင္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အရာေလးေတြကို သူတို႕အရြယ္နဲ႕နားလည္လြယ္ေအာင္ ေျပာဆိုဆံုးမေပးဖို႕ဟာ အင္မတန္ အေရးႀကီးပါတယ္။
ယခုအခ်ိန္အခါမွာ ဓမၼကထိကဆရာေတာ္မ်ားအေနနဲ႕လည္း ကေလးတရားပြဲေတြ လိုက္လံေဟာျပ ဆံုးမေပးတာေတြရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကေလးတရားစခန္းေတြ.. ဗုဒၶဘာသာသင္တန္းေက်ာင္းေတြ ဖြင့္လွစ္ၿပီး သင္ၾကားပို႕ခ်ေနတာေတြရွိပါတယ္။ ဒါေတြဟာ တကယ္ေတာ့ အေမွ်ာ္ျမင္ႀကီးစြာ လုပ္ေဆာင္ေပးေနၾကတာပါ။ ဆရာေတာ္ဘုရားမ်ားရဲ႕ေစတနာဟာ အျမတ္တႏိုး တန္ဖိုးထားစရာပါပဲ။ ဒီလိုမ်ိဳးတရားပြဲေတြ.. တရားစခန္းေတြ.. ဗုဒၶဘာသာသင္တန္းေက်ာင္းေတြမွာ မိဘေတြအေနနဲ႕ သားသမီးေတြကို ေခၚယူဆံုးမေပးသင့္ပါတယ္။ မဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးဆံုးမစကားနဲ႕ ေျပာရရင္ေတာ့.. ဗုဒၶတံဆိပ္ ဘာသာစိတ္ကို ခတ္ႏွိတ္ေပးလိုက္တာပါပဲ။ အင္မတန္လိုအပ္တဲ့.. လုပ္သင့္တဲ့ အရာေလးပါ။ ဒါဟာ တကယ္ေတာ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ရင္ထဲမွာ ဘုရားတည္ေပးလိုက္တာပါ။ အျပင္မွာတည္တဲ့ဘုရားေတြဟာ ေလဒဏ္မိုးဒဏ္ တစ္ခုခုေၾကာင့္ ပ်က္စီးခ်င္ပ်က္ဆီးမယ္.. ႏွလံုးသားမွာတည္ေပးတဲ့ ဘုရားအဆံုးအမကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္စီးေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္စီးေစမယ့္ ခိုင္ၿမဲတဲ့ ဘုရားအဆံုးအမေတြ တည္ေပးလိုက္တာဟာ လူငယ္ေတြအတြက္ တန္ဖိုးမျဖတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ဘုရားေတြရဲ႕ ေစတနာကို တန္ဖုိးထားတဲ့အေနနဲ႕ ဒီလိုမ်ိဳး တန္ဖိုးရွိတဲ့အလုပ္ေလးေတြနဲ႕ လူငယ္ေတြကို ေမြ႕ေလ်ာ္ေပးဖို႕ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္အထက္မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာ အားလံုးဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္စစ္စစ္ တစ္ေယာက္ဆိုရင္ အျမတ္တႏိုး တန္ဖိုးထား လုပ္ေဆာင္သင့္တဲ့ အရာေတြပါ။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္ေတာင္မွ ေလးအသၤေခ်နဲ႕ ကမၻာတစ္သိန္းကာလပတ္လံုး သတၱ၀ါေတြကို ကယ္တင္ဖို႕ အတြက္ ပါရမီေတြကို မနားမေနျဖည့္ဆီးေပးၿပီး တာ၀န္ေက်သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အေနနဲ႕ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေစတနာေမတၱာေတြကို အျမတ္တႏိုးတန္ဖိုးထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားရွင္ရဲ႕သာသနာေတာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ကာကြယ္ဖို႕.. ေနာင္အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္ေတြကို ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးအမေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ လက္ဆင့္ကမ္းသယ္ေဆာင္ႏုိင္ဖို႕ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းသင့္တယ္ဆိုတာ လုပ္သင့္တဲ့ လုပ္ထိုက္တဲ့အရာတစ္ခုပါ။
အစမွာကၽြန္ေတာ္ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေပါက္ပင္ဘာေၾကာင့္ကိုင္းရလဲဆိုတာေလးကို မွတ္မိမွာပါ။ ဒီအခ်က္ေလးဟာ အေရးႀကီးပါတယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္းက စျပင္ၿပီး မိမိကိုယ္တိုင္ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းရမယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးပါ။ မိဘေတြမွ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္.. ကိုယ့္အေနနဲ႕ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဘယ္အရြယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္.. ဘယ္သူေတြနဲ႕ေနရေနရ.. ဘုရားရွင္ရဲ႕အဆံုးအမေတြကို လိုက္နာက်င့္ၾကံႏို္င္ေအာင္ ကိုယ္သိတဲ့အသိတရားေလးေတြ ေ၀မွ်ေပးပါလို႕လည္း တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ကိုယ္ကိုတိုင္က ဘုရားအဆံုးအမအတိုင္း က်င့္ၾကံေနထိုင္ျပၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အနားမွာရွိတဲ့သူေတြကို မိရိုးဖလာထဲက ဆြဲထုတ္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ျပဳျပင္ေပးေစလိုပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ကိုယ္ေတာ္တုိင္ေတာင္မွ တေလာကလံုးက အတၱလို႕ထင္ထားတဲ့ ေလာကႀကီးကို အနတၱဆိုၿပီး တစ္ပါးထဲ ေကၽြးေၾကာ္ၿပီး အတိုက္အခံေပါင္းမ်ားစြာနဲ႕ အဆံုးအမေတြကို ေပးေ၀ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြဟာလည္း ဗုဒၶဘာသာမွန္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲျဖစ္ပါေစ.. တစ္ေယာက္ထဲကစၿပီး ကိုယ္စြမ္းရာအလုပ္ကို လုပ္ေဆာင္ၿပီး ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်းဇူးတရားကိုဆပ္ႏိုင္ဖို႕ ႀကိဳးစားေပးပါလို႕ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ေပါက္ပင္ကိုင္းတဲ့အေၾကာင္းေလး သိၿပီးရင္ေတာ့.. ေပါက္ပင္လိုပဲ ကိုင္းေနတဲ့မိရိုးဖလာဗုဒၶဘာသာေတြကို အျပစ္မတင္ပဲနဲ႕.. တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဆြဲေခၚၿပီး ဘုရားအဆံုးအမေတြနဲ႕ ေမြ႕ေလ်ာ္တတ္တဲ့.. လိုက္နာတတ္တဲ့သူေတြျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပးပါလို႕ ဆႏၵျပဳလိုပါတယ္။ ဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း ကိုယ္စိတ္ႏွျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ..။
ဆက္လက္ဖတ္ရႈရန္.....
ျပန္သိမ္းေပးခဲ့ပါရန္.....
