သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ထား

သူေတာ္ေကာင္းဆိုတဲ့စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ပိုစ့္တစ္ခုမွာ ေဖာ္ျပၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္.. တိပိဋကေယာဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ သူေတာ္ေကာင္းေဆာင္ပုဒ္ေလး ဖတ္မိၿပီး ပိုၿပီးေျပာခ်င္တဲ့စကားေလးေတြ ရွိလာတဲ့အတြက္ ထပ္မံေရးသားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူေတာ္ေကာင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးကို လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သံုးၾကပါတယ္။ ဒီလူက သူေတာ္ေကာင္းပဲ.. သူေတာ္ေကာင္းပဲနဲ႔ ဘာကိုၾကည့္ၿပီးေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းလို႔ ေျပာတာလဲဆိုတာေလး စဥ္းစားမိပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ၿပီး ဘယ္လိုအရည္ခ်င္းေတြနဲ႔ျပည့္စံုတဲ့သူကို သူေတာ္ေကာင္းလို႔ ေခၚတာလဲ..။ အလွဴအတမ္းေတြ မ်ားမ်ားလုပ္တာကို သူေတာ္ေကာင္းလို႔ ေျပာတာလား.. ဒါမွမဟုတ္ တရားရိပ္သာေတြ၀င္ တရားအလုပ္ေတြလုပ္ျပေနတာကို သူေတာ္ေကာင္းလို႔ ေျပာတာလား..။ ဘယ္လိုအရည္ခ်င္းေတြနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့သူကို သူေတာ္ေကာင္းလို႔ ေခၚတာလဲ။

သူေတာ္ေကာင္းရဲ႕ အရည္ခ်င္းေတြဟာ ဘယ္လိုအရည္ခ်င္းေတြလဲဆိုတာကိုေတာ့.. တိပိဋကေယာဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးရဲ႕ သူေတာ္ေကာင္းအဖြင့္စာသားေလးက ျမင္သာေအာင္ မီးေမာင္းထိုးျပေနပါတယ္..။

“သူေတာ္ေကာင္းဆိုတာ သူေတာ္လာေအာင္ ကိုယ္ကေကာင္းေပးရတာဘဲ၊ သူေတာ္မွ ကိုယ္ေကာင္းမယ္ဆိုရင္ ဘယ္မွာလာၿပီး သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲ.. သူကေတာ္ေတာ္ မေတာ္ေတာ္ ကိုယ္ကေတာ္ရမယ္.. သူေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ကေကာင္းရမယ္.. ဒါမွ သူေတာ္ေကာင္းအစစ္ျဖစ္ႏိုင္မယ္”
ဆိုတဲ့ဆံုးမစကားေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

အင္မတန္မွ ႏွစ္သက္သေဘာက်စရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ လူအမ်ားစုက အျပင္ပန္းေျပာပံုဆိုပံု လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြၾကည့္ၿပီး အေပၚယံအျမင္နဲ႔ သူေတာ္ေကာင္းဆုိတာကို ဆံုးျဖတ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ တကယ္က အတြင္းက အႏွစ္သာရကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ႏုိင္မွသာ သူေတာ္ေကာင္းရဲ႕တန္ဖိုးကို သိရွိမွာျဖစ္ပါတယ္။ အလွဴတမ္းေတြကို လူျမင္ေကာင္းေအာင္လုပ္ျပၿပီး အတြင္းစိတ္ကသူတစ္ပါးကို ပ်က္စီးေစခ်င္တဲ့သူေတြ တပံုႀကီး ရွိၾကပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ႀကီးပဲ တရားအလုပ္ေတြလုပ္ေနပါတယ္.. တရားအားထုပ္ေနပါတယ္ေျပာေျပာ.. သူေတာ္မွ ကိုယ္ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး ရွိေနျပန္ရင္လည္း သူေတာ္ေကာင္းစစ္စစ္ မျဖစ္ေသးပါဘူး..။ တရားအလုပ္ေတြလုပ္တယ္.. တရားအားထုပ္တယ္ဆိုတာကိုက သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံေတြမ်ားလာဖို႔ သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံေတြ တိုးလာဖို႔အတြက္ဆိုတာေလးကို သေဘာေပါက္ နားလည္ထားဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ သူေတာ္မွ ကိုယ္ေကာင္းမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္တရားအလုပ္ေတြ လုပ္ေနပါတယ္လို႔ ေျပာေနပါေစ.. သူေတာ္ေကာင္းစစ္စစ္ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ သူကေတာ္ေတာ္မေတာ္ေတာ္ ကိုယ္ကေတာ္မွေကာင္းမွသာ တကယ့္သူေတာ္ေကာင္းေတြ ျဖစ္လာမွာပါ။

ဒီအေၾကာင္းရာေလးနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ ေျပာမိေတာ့.. ဆရာေတာ္ ေဒါက္တာနႏၵမာလာဘိ၀ံသေဟာၾကားခဲ့တဲ့ တရားေတာ္ထဲက အျဖစ္ပ်က္ေလးတစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္မိပါတယ္။ ရြာတစ္ရြာမွာ အင္မတန္မွ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းလို႔ နာမည္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ သူေ႒းမႀကီး တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူ႔အိမ္မွာလည္း သူ႔ကိုအလုပ္ေကၽြးျပဳေနတဲ့ အေျခြရံေတြမ်ားစြာ ရွိတယ္ေပါ့။ ဒီေတာ့ တစ္ေန႔က် အိမ္မွာရွိတဲ့ ကၽြန္မေလးတစ္ေယာက္က.. သူေ႒းမႀကီးဟာ သူေတာ္ေကာင္းမႀကီးလို႔ နာမည္ႀကီးတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မေလးက သူဟာတကယ့္သူေတာ္ေကာင္း ဟုတ္မဟုတ္ဆိုတာကို စမ္းသပ္ခ်င္မိပါတယ္။ သူနဲ႔ဆက္ဆံတဲ့သူေတြ အမ်ားစုက သူ႔အေပၚေကာင္းေနလို႔.. သူေတာ္လို႔ ကိုယ္ေကာင္းေနတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းမ်ိဳးလား.. ဒါမွမဟုတ္ သူကိုယ္တိုင္ကိုယ္က သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံရွိတဲ့အတြက္ ဘယ္သူမေကာင္းေကာင္း သူကေကာင္းေနတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းလားဆိုတာ ေသခ်ာသိခ်င္တဲ့အတြက္ စမ္းသပ္ၾကည့္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔တေန႔ေတာ့ ကၽြန္မေလးက အလုပ္မဆင္းပဲ သူ႔ေနရာမွာ အိပ္ေနပါသတဲ့.. ဒါနဲ႔သူေ႒းမႀကီးက ဘာလို႔အလုပ္မဆင္းတာလဲဆိုၿပီး လာေမးပါတယ္..။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မေလးက ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူေ႒းမႀကီးလည္း စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး ျပန္သြားပါတယ္။

ေနာက္တေန႔က်ထပ္ၿပီး ကၽြန္မေလးက အလုပ္မဆင္းျပန္ပါဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ သူေ႒းမႀကီးက ဒုတိယေန႔မွာေတာ့ ဒီေကာင္မေတာ့ဆိုၿပီး ေအာ္ေငါက္ၿပီး ျပန္သြားပါတယ္။ တတိယေျမာက္ အလုပ္မဆင္းတဲ့ေန႔မွာေတာ့ ဘာမွမေမးေတာ့ပဲ တံခါးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့သံခၽြန္နဲ႔ ကၽြန္မေလးရဲ႕ ေခါင္းကို ေပါက္ထုၿပီး စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ထြက္သြားပါေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီ့အခါက်မွ ကၽြန္မေလးက ေအာ္.. သူေ႒းမႀကီးဟာ ငါကသူ႔အေပၚေကာင္းေနလို႔ သူကျပန္ေကာင္းေနတဲ့ အမည္ခံသူေတာ္ေကာင္းပဲ.. သူ႔ရဲ႕ပင္ကိုယ္ဓါတ္ခံက သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံအစစ္ မဟုတ္ပါလားဆိုတာကို ခြဲျခားၿပီး သိသြားပါေတာ့တယ္တ့ဲ။ ေဖာ္ျပပါ အေၾကာင္းရာထဲက သူေ႒းမႀကီးရဲ႕ေနရာမွာဆိုလည္း လူအမ်ားစုက ဒီလိုပဲလုပ္မိၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ငါ့ကိုမေလးစားတာလား.. ငါ့ကိုရြဲ႕တာလား ငါ့ကိုပမာမခန္႔လုပ္တာလားဆိုၿပီး လူအမ်ားစုက သူေ႒းမႀကီးလို လုပ္မိၾကမွာပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးဟာ အျပင္ပန္းအေနနဲ႔ ေျပာလိုက္ရတာ ၾကည့္လိုက္ရတာသာ လြယ္ပါတယ္.. တကယ့္အတြင္းထဲမွာရွိေနတဲ့ သူတစ္ပါးရဲ႕အတြင္းစိတ္ သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံကိုေတာ့ ေသခ်ာသိဖို႔ဆိုတာ အင္မတန္ခက္ခဲပါတယ္။

သူေတာ္ေကာင္းေတြရဲ႕ အတြင္းဓါတ္ခံစိတ္ဓါတ္ေတြကို ၾကည့္ဖို႔ခက္ခဲသလို.. သူေတာ္ေကာင္းစစ္စစ္ျဖစ္ဖို႔အတြက္ က်င့္ႀကံႏိုင္ဖို႔ဟာလည္း ခက္ခဲျပန္ပါေပတယ္..။ ဒါ့ေၾကာင့္မလို႔လည္း သင္ေကာင္းလွ်င္ကၽြႏု္ပ္မဆိုးပါ ဆိုတဲ့စကားကို လူတိုင္းနီးပါး သံုးေနၾကတာပါ။ သင္မေကာင္းလည္း ကၽြႏု္ပ္ေကာင္းမည္ ဆိုတဲ့စကားကိုလည္း လူအနည္းစုသံုးၾကပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ တစ္ခါက ႏွစ္ခါ.. ႏွစ္ခါကသံုးခါဆိုရင္ေတာ့ မရဘူးဆိုတဲ့သူေတြ ရွိၾကျပန္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္.. သူတစ္ပါးကေကာင္းတာေတာင္ ကိုယ္ကမေကာင္းႏိုင္တဲ့သူေတြျဖစ္တဲ့အဆင့္ထိ ရွိၾကပါတယ္.. ဒါကေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ၾကာေလေ၀းေလပဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပါ။ သူဘယ္လိုမေကာင္းေကာင္း အၿမဲတမ္းေကာင္းႏိုင္မယ့္ သူေတာ္ေကာင္းေတြျဖစ္ဖို႔အတြက္ကေတာ့ အၿမဲတမ္း သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေလးေတြေမြးၿပီး က်င့္ႀကံႏိုင္မွသာ ရရွိလာမွာျဖစ္ပါတယ္။

သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံအေၾကာင္းေလး ေျပာမိေတာ့ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံအားေတြဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ ျမင့္ျမတ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလး ပိုမိုၿပီးသိရွိလာရပါတယ္။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးအေပၚ အမ်ိဳးမ်ိဳး လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္တဲ့သူေတြ.. စြပ္စြဲပုတ္ခတ္တဲ့သူေတြ.. မေတာ္မတရား သတင္းလႊင့္တဲ့သူေတြ မ်ားစြာကို ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတာပါ။ ဒါေတြကို ဘုရားရွင္ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းခဲ့သလဲဆိုတာ အားလံုး သေဘာေပါက္ နားလည္ၿပီး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္သူက ဘယ္ေလာက္မေကာင္းတာေတြေျပာေျပာ မေကာင္းတာေတြ ျပဳမႈေနပါေစ.. ဘယ္သူ႔အေပၚမွ ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္မွ စိတ္ရႈပ္စိတ္ညစ္သြားခဲ့တာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒီအခ်က္ေတြက ဘုရားရွင္ရဲ႕ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ဓါတ္ေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ ျမင့္ျမတ္ၾကည္ညိဳဖို႔ ေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းကို သက္ေသျပေနတာပါပဲ။ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ သူကိုယ္တိုင္လည္း သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ေအာင္က်င့္ႀကံမႈေတြနဲ႔ သတၱ၀ါေတြအားလံုးကို ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ လုပ္ေဆာင္ျပခဲ့သလို.. သတၱ၀ါေတြအားလံုးကိုပါ သူ႔လိုျဖစ္ေစခ်င္တဲ့စိတ္ထားေတြနဲ႔ ျမင့္ျမတ္သူေတြရဲ႕ စိတ္ထားေတြကို လမ္းျပေပးခဲ့တာပါ။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ ေမတၱာတရားေတြကို တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဆံုးမအတိုင္း လိုက္နာက်င့္သံုးသင့္လွပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ပုထုဇဥ္လူသားေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘုရားရဟႏၲာအရွင္သူျမတ္ေတြေလာက္ေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံေတြျပည့္၀ေနမွာ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရရွိလာတဲ့ဘ၀ ရရွိလာတဲ့အခ်ိန္ အခိုက္တန္႔ေလးမွာ သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံစိတ္ဓါတ္ဆိုတာေလး နားလည္းသေဘာေပါက္ၿပီး သူေတာ္ေကာင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေလးေတြ တတ္ႏိုင္သမွ် အၿမဲေမြးဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း ဘုရားရွင္သာဓုေခၚတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းစစ္စစ္ဘ၀ကို ရရွိလာမွာျဖစ္ပါတယ္။ မဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ေဟာျပဆံုးမသလိုဆိုရင္ျဖင့္.. “လူဆိုတာ မိမိကိုယ္ကို အခ်ိန္တိုင္းမွာ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းေအာင္ျပဳျပင္ေနရမယ္.. ဘယ္အခ်ိန္ထိ ျပဳျပင္ေနရမလဲဆိုလွ်င္ ေသသည့္အခ်ိန္ထိ ျပဳျပင္ေနရမွာပဲ” ဆိုတဲ့ဆံုးမစကားေလး အတိုင္းပါပဲ.. ဒီစကားေလးကို ႏွလံုးသြင္းရင္းျဖင့္ အခ်ိန္တိုင္းအခ်ိန္တုိင္းမွာ သူကေတာ္ေတာ္မေတာ္ေတာ္ သူကေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း.. ကိုယ္က ေတာ္ႏိုင္ ေကာင္းႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ဆိုတဲ့ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ဓါတ္ေလးေတြ အစဥ္အၿမဲ ေမြးၿမဴႏိုင္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းေတြ ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳရင္းျဖင့္..။

ခေရပန္းလိုလူေတြမ်ားပါေစ(၄) (သို႔) ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕တန္ဖိုး

ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕တန္ဖိုး

ပန္းပြင့္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို လူေတြေတြ႔ဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ ပန္းေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ကိုယ္စီအလွေတြနဲ႔ ေလာကႀကီးကို အလွေတြဆင္ေပးေနၾကပါတယ္။ ပန္းလို႔နာမည္ခ်င္းတူတာေတာင္မွ ပန္းပြင့္တစ္ခုျခင္းစီရဲ႕ အလွအပေတြ တန္ဖိုးေတြကေတာ့ ကြာျခားေနပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ပန္းေတြက အေရာင္အဆင္းက အင္မတန္လွသလို ေမႊးျပန္႔မႈကိုလည္း ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ပန္းေတြက်ေတာ့ အေရာင္အဆင္းက အင္မတန္လွပေပမယ့္.. ေမႊးျပန္႔မႈကိုေတာ့ မေပးစြမ္းႏိုင္ၾကပါဘူး။ ေနာက္ပန္းတစ္မ်ိဳးကေတာ့ အေရာင္အဆင္းမရွိသည့္တိုင္ေအာင္ ေမႊးျပန္႔မႈလည္း မေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့ ပန္းတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ဒီလိုပန္းပြင့္ေလးေတြအေၾကာင္း ေျပာမိေတာ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ေဟာျပဆံုးမတဲ့ အဆံုးမစကားေလးတစ္ခု နားထဲကၾကားေယာင္မိပါတယ္။ “အသိဥာဏ္မရွိတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြေတာင္ သူတို႔ရဲ႕အလွပေတြနဲ႔ သဘာ၀တရားႀကီးကို အက်ည္းတန္မသြားေစပဲ လွပေစႏိုင္ေအာင္ အလွဆင္ေနၾကတယ္ဆိုရင္.. အသိဥာဏ္ရွိတဲ့လူသားေတြအေနနဲ႔ဆိုရင္ေတာ့ ေလာကႀကီးအတြက္ ပန္းေတြထက္ပိုၿပီး အလွဆင္ႏိုင္သင့္တာေပါ့” ဆိုတဲ့ ဆံုးမစကားေလးပါ။

ပန္းေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးရွိသလို ပန္းေတြနဲ႔တူတဲ့လူေတြလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕လူေတြက စကၠဴပန္းတစ္ပြင့္လိုပဲ.. ပန္းလို႔သာနာမည္ရၿပီး ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕အဆင္းနဲ႔အခ်င္းကို မေပးစြမ္းႏိုင္တဲ့ စကၠဴပန္းတစ္ပြင့္လို လူမ်ိဳးေတြပါ။ စကၠဴပန္းလိုလူမ်ိဳးေတြ ေလာကႀကီးမွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ ကိုယ့္အက်ိဳးစီးပြားအတြက္မလုပ္တဲ့အျပင္ ေလာကအတြက္ အမ်ားအတြက္ဆိုတာကို ေခါင္းထဲ မထည့္တဲ့လူမ်ိဳးေတြပါ။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြကို စကၠဴပန္းတစ္ပြင့္လို ဘယ္သူကမွတန္ဖိုးမထားၾကပါဘူး။

ပန္းလို႔နာမည္ခ်င္းတူေပမယ့္ စကၠဴပန္းနဲ႔မတူပဲ တန္ဖိုးထားသင့္တဲ့ ပန္းပြင့္ေတြမ်ားစြာရွိပါတယ္.. ထိုမ်ားစြာထဲမွ အဆင္းေရာ အခ်င္းေရာေပးႏိုင္တဲ့အျပင္ ေၾကြသြားသည့္တိုင္ေအာင္ ေလာကႀကီးကို အလွဆင္ႏိုင္တဲ့ပန္းပြင့္ျဖစ္တဲ့ ခေရပန္းေလးတစ္ပြင့္အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ခေရပင္တစ္ပင္ျဖစ္ဖို႔ ႏွစ္ေတြအေတာ္ၾကာႀကီး ေစာင့္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေစာင့္ရသည့္တိုင္ေအာင္ သူကအက်ိဳးေပးတာလည္း ေစာင့္ရက်ိဳးနပ္လွပါတယ္။ ခေရပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕ရနံ႔ဟာ အေ၀းကေနထိတိုင္ေအာင္ သူ႔ရဲ႕ေမႊးရနံကို ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခေရပန္းေလး အပင္ေပၚမွာပြင့္ေနတာကိုေတာ့ ေသခ်ာၾကည့္မွ ျမင္ရပါလိမ့္မယ္။ အခ်ိန္တန္လို႔အပင္ေပၚမွာ မေနႏိုင္ပဲ ေၾကြက်သြားတယ္ထားဦး.. ေၾကြက်သြားရင္ေတာင္ အလွမပ်က္ပဲ လူေတြက အျမတ္တႏိုးေကာက္ယူၿပီး ဦးေခါင္းေပၚပန္ဆင္ၾကျပန္ပါတယ္။ အပင္ေပၚမွာရွိေနတုန္းလည္း တန္ဖိုးရွိသလို ေၾကြက်သြားသည့္တိုင္ေအာင္ တန္ဖိုးရွိၿမဲရွိေနတဲ့ ပန္းေလးတစ္ပြင့္ပါပဲ။ ေလာကအတြက္ေမႊးရနံ႔ေတြေပးၿပီး ေၾကြသြားသည့္တိုင္ေအာင္ အလွဆင္ေနေပမယ့္.. သူအလွဆင္ေနတာကိုေတာ့ စကၠဴပန္းလိုမ်ိဳး အဆင္းေတြနဲ႔ထင္းေနေအာင္ မျပပဲ မသိမသာအလွဆင္တတ္တဲ့ ပန္းပြင့္ေလးတစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ခေရပန္းနဲ႔တူတဲ့လူမ်ိဳးေတြဟာ ရွိေတာ့ရွိတယ္.. ဒါေပမယ့္ ရွားေတာ့ရွားပါလိမ့္မယ္။

စကၠဴပန္းလိုလူမ်ိဳးေတြထက္ ခေရပန္းလိုလူမ်ိဳးေတြကို ပိုၿပီးတန္ဖိုးထားမိပါတယ္။ ပန္းခ်င္းတူေပမယ့္ အက်ိဳးျပဳပံုျခင္းကေတာ့ မတူညီပါဘူးေနာ္။ စကၠဴပန္းတစ္ပြင့္ဟာ အေ၀းကေနၾကည့္ရင္ ထင္းေနေအာင္ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နီးေလေလ သူ႔ရဲ႕တန္ဖိုးက ေလ်ာ့သြားေလေလပါပဲ။ ခေရပန္းေလးတစ္ပြင့္ဟာ အေ၀းကေနၾကည့္မယ္ဆိုရင္ သစ္ခက္သစ္ရြက္ေတြနဲ႔ေရာၿပီး အပင္ေပၚမွာမရွိဘူးလို႔ေတာင္ ထင္ရပါတယ္.. ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔အနီးဆံုးကိုေရာက္လာေလေလ ေမႊးရနံ႔ကို ေပးစြမ္းေလေလပါပဲ။ သူ႔ကိုမျမင္ေနရေပမယ့္ အေ၀းကေန သူ႔ရဲ႕ေမႊးရနံ႔ေတြက သူရွိေၾကာင္း သက္ေသျပေနပါတယ္။ ဒီလိုပန္းႏွစ္ပြင့္ရဲ႕ ဥပမာလိုပါပဲေနာ္.. အေ၀းကၾကည့္ရင္ ထင္းေနခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ တန္ဖိုးမရွိတဲ့ စကၠဴပန္းတစ္ပြင့္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အနီးနား ေရာက္ေလေလ ေမႊးရနံ႔ကို ေပးစြမ္းႏိုင္ေလေလ ျဖစ္မွသာ ခေရပန္းတစ္ပြင့္လို ေလာကႀကီးကို ေသခ်ာအလွဆင္တဲ့သူမ်ိဳး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

အခုလို ခေရပန္းေလးအေၾကာင္း ေျပာမိေတာ့ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကို ခေရပန္းတစ္ပြင့္နဲ႔ တင္စားေျပာဆိုခ်င္မိပါတယ္..။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ ရွိေနစဥ္အခါတုန္းမွာလည္း သတၱ၀ါေတြအားလံုးအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးေတြကိုျပဳခဲ့သလို.. မရွိေတာ့တဲ့အခါ ေၾကြသြားတဲ့အခါမွာလည္း သတၱ၀ါေတြအားလံုးအတြက္ ေကာင္းက်ိဳးေတြကို ထားေပးခဲ့ႏိုင္တဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္မ်ိဳးပါပဲ။ ေ၀ေနေတာ့လည္းေမႊး.. ေၾကြသြားေတာ့လည္းေမႊး.. ေျခာက္ေသြ႔သြားသည့္တိုင္ေအာင္ အၿမဲေမႊးျပန္႔ေနတဲ့ ခေရပန္းတစ္ပြင့္လိုပါပဲ။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်းဇူးတရားေတြကေတာ့ နီးကပ္စြာၾကည့္ႏိုင္ေလေလ တန္ဖိုးရွိေလေလ ျဖစ္မွာပါ။

ဘုရားကန္ေတာ့က်ိဳးထဲမွ ဗ်ႆနတရား(၅)ပါး

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေန႔စဥ္ ဘုရားကန္ေတာ့က်ိဳးထဲမွာပါရွိတဲ့ ဗ်ႆနတရား(၅)ပါးတို႔မွ အခါခပ္သိမ္း ကင္းလြတ္ၿငိမ္းသည္ျဖစ္၍ ဆိုတာေလးကို အၿမဲထည့္ဆိုမိတာ သတိထားမိမယ္ထင္ပါတယ္။ ဗ်ႆနတရား(၅)ပါးထဲမွာ ပါရွိတဲ့ (၁) ဉာတိဗ်ႆန = ေဆြမ်ိဳးပ်က္စီးျခင္းမွ ကင္းလြတ္ေအာင္ ဘယ္လိုပဲ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ မလြဲမေသြ ပ်က္စီးသြားၾကရမွာပါပဲ။ နံပါတ္(၂)ျဖစ္တဲ့ ေဘာဂဗ်ႆန = စည္းစိမ္ဥစၥာ ပ်က္စီးျခင္းဆိုတဲ့ ပ်က္ဆီးျခင္းဆိုတာလည္း အသက္ေသတာနဲ႔ အကုန္ထားခဲ့ရမွာပဲ မဟုတ္ပါလား။ နံပါတ္(၃) ျဖစ္တဲ့ ေရာဂဗ်ႆန = အနာေရာဂါၿဖစ္ျခင္းဆိုတာလည္း အၿမဲတမ္း အိုနာေသဘက္ကိုသြားေနတာဆိုေတာ့ ေရွာင္လႊဲလို႔မရျပန္ပါဘူး။ ဒီအခ်က္သံုးခ်က္ဟာ ေန႔တိုင္းဆုေတာင္းေနတာပါ.. ဆုေတာင္းတိုင္းသာျပည့္မယ္ဆိုရင္ ကင္းလြတ္တာၾကာၿပီေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဆုေတာင္းေနယံုနဲ႔ ဆုေတာင္းျပည့္မယ့္ ဘာသာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုလူကယ္ပါ ဒီလူကယ္ပါဆိုတာလည္း အယံုၾကည္မရွိပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္လုပ္မွ ကိုယ္တိုင္ရမယ့္အရာလို႔ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ဆံုးမေဟာျပထားတာပါ။ “အတၱာဟိ အတၱေနာ နာေထာ” ဆိုတဲ့ ဘုရားစကားကိုေတာ့ ေဘးနားထားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာ ဆုေတာင္းယံုသာ ဆုေတာင္းၾကရင္ျဖင့္.. ဗ်ႆနတရား(၅)ပါးထဲမွ ကင္းလြတ္ပါရေစဆိုတိုင္း ကင္းလြတ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။

ေနာက္ ဗ်ႆနတရား(၅)ပါးထဲမွ ေနာက္ဆံုး ၂ခ်က္ျဖစ္တဲ့ (၄) ဒိ႒ိဗ်ႆန = မွားယြင္းေသာ မိစၧာအယူကိုယူျခင္းနဲ႔ (၅) သီလဗ်ႆန = သီလပ်က္ျခင္းဆိုတဲ့ ထို(၂)ပါးဆံုးရႈံးရင္ေတာ့ တစ္သံသရာလံုး ေခါင္းမေဖာ္ႏိုင္ေတာ့ေအာင္ မွားၾကရေတာ့မွာပါ။ မွားယြင္းေသာ မိစၧာအယူကိုယူျခင္းဟာ ဒီဘ၀မွာ နည္းေကာင္းလမ္းေကာင္းနဲ႔ ဆရာေကာင္းနဲ႔ေတြ႔ရင္ အမွန္ျမင္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ သီလပ်က္ဆီးျခင္း ျဖစ္ၿပီဆိုရင္ေတာ့ တသံသရာလံုး ခႏၶာနဲ႔ျပန္လည္ေပးဆပ္ရေတာ့မွာပါ။ ဒီလိုမ်ိဳး ေန႔စဥ္ရွိခိုးေနတဲ့ ၾသကာသကန္ေတာ့က်ိဳးထဲမွ ဗ်ႆနတရား(၅)ပါးပ်က္ဆီးျခင္းမွ ကင္းေ၀းရပါလို၏ဆိုတာေလးကို တကယ္ကင္းေ၀းခ်င္တဲ့စိတ္မ်ိဳးေလးနဲ႔ ႀကိဳးစားေနမယ္ သီလလံုၿခံဳေနမယ္ဆိုရင္ကို သံသရာအတြက္ မပူရေတာ့တာဟာ ေသခ်ာေနပါတယ္။ ဗုဒၶရဲ႕၀ါဒဟာ အေျပာသက္သက္နဲ႔တင္ ရပ္ေနရမယ့္၀ါဒမဟုတ္ပါဘူး။ အေကာင္းျမင္တဲ့၀ါဒမဟုတ္သလို အဆိုးျမင္ေပးတတ္တဲ့၀ါဒမဟုတ္ျပန္ပါဘူး.. အမွန္ျမင္ေအာင္ ဆံုးမေပးတဲ့၀ါဒျဖစ္တဲ့အတြက္.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာလည္း အမွန္ကိုအမွန္အတိုင္း လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရပါမယ္။ ဆုေတာင္းေနယံုနဲ႔ေတာ့ ဘာမွျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဗုဒၶသာသနာဆိုတာ

ဗုဒၶသာသနာဆိုတာ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမကို ေခၚပါတယ္။ ဗုဒၶရဲ႕သာသနာဟာ သုစရိုက္ေတြထံုလႊမ္းတဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့လူ႔ေဘာင္ထူေထာင္ဖို႔ပါ။ ျမင့္ျမတ္သည္ထက္ျမင့္ျမတ္ခ်င္ရင္ျဖင့္ ကိေလသာအာသေ၀ါတရားေတြ ကုန္ခမ္းၿပီး မဂ္ဥာဏ္၊ ဖိုလ္ဥာဏ္၊ နိဗၺာန္သို႔တိုင္ေအာင္ တမ္းလွမ္းႏိုင္တဲ့ အသိတရားေတြ အက်င့္တရားေတြပါ၀င္တဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့ဘာသာတရားတစ္ခုပါ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေကာင္းက်ိဳးေတြျဖစ္ေစေအာင္ မဆံုးမခဲ့သလို.. ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြေၾကာင့္လည္း ဘယ္ေသာအခါမွ ဆင္းရဲပူေဆြးရတာေတြ ေရာက္ခဲ့ရတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဒုစရိုက္ကင္းတဲ့လူ႔ေဘာင္ဘ၀ကိုထူေထာင္ဖို႔အတြက္ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြ အရွည္တည္တံ့ပါေစျခင္းအလို႔ငွာ ေရးသားျဖန္႔ေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္။ ခေရပန္းလိုလူေတြမ်ားပါေစဆိုတဲ့ ဦးဘုန္း(ဓာတု)ရဲ႕ ေဟာေျပာဆံုးမမႈေတြကိုလည္း ဤေနရာမွေန၍ ၾကည္ညိဳေလးစား ကန္ေတာ့လိုက္ရပါတယ္။

ခေရပန္းလိုလူေတြမ်ားပါေစ (၃) (သို႔) Lost value and living value

လူတစ္ေယာက္ေသသြားရင္ ဆံုးရႈံးမႈတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုဆံုးရႈံးမႈမ်ိဳးဟာ အဆင့္လိုက္ ရွိပါတယ္။ နံပါတ္(၁)အေနနဲ႔ (Personal lost) ဆိုတဲ့ကိုယ္ပိုင္ဆံုးရႈံးမႈ ဆိုတာပါပဲ။ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကိုယ္နဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားခဲ့ရင္ သက္ဆိုင္သူနဲ႔ပါတ္သက္တဲ့သူသာ သူ႔အတြက္ ဆံုးရႈံးမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္ရပါတယ္။ ဥပမာ.. ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဆံုးရံႈးသြားရင္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ သူဟာ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးရံႈးမႈတစ္ရပ္ေပါ့။ ကိုယ္ကသာမ်က္ရည္က်ခ်င္က်ေပမယ့္ တျခား သူနဲ႔မဆိုင္တဲ့သူေတြ မသိတဲ့သူေတြကေတာ့ သူ႔အတြက္ဘယ္လိုမွ မ်က္ရည္မက်ႏိုင္ပါဘူး။ မ်က္ရည္မက် က်ေအာင္ ညႇစ္ထုပ္ခိုင္းလည္း မ်က္ရည္မက်ႏိုင္ပါဘူး။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ သူနဲ႔မွမဆိုင္ သူနဲ႔မွမသိပဲကို..။ ဒီသူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ဆံုးရႈံးမႈဟာ ကိုယ္နဲ႔သာသက္ဆိုင္ၿပီး ကိုယ္နဲ႔သူနဲ႔ၾကားမွာရွိခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးတရားေတြ ေမတၱတရားေတြနဲ႔အတူ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့သံေယာဇဥ္ေတြ ရွိခဲ့တဲ့အတြက္ ကိုယ့္အေနနဲ႔သာ ပူေဆြးေသာကေရာက္ရတာပါ။ ဒါကေတာ့ သက္ဆိုင္တဲ့သူေတြ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈျဖစ္တဲ့ (Personal lost) ဆိုတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးရံႈးမႈ ဆိုတာပါပဲ။

ေနာက္ နံပါတ္(၂)အေနနဲ႔ကေတာ့ (Family lost) ဆိုတဲ့ မိသားစုတစ္ရပ္အတြက္ ဆံုးရႈံးမႈပါ။ အိမ္တစ္အိမ္မွာ မိသားစုတစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ေသဆံုးသြားခဲ့ရင္ မိသားစုတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္မိသားစုထဲကတစ္ေယာက္ေယာက္ေသဆံုးသြားလို႔ တျခားမိသားစုက ဘယ္သူမွ လာမငိုႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ့္မိသားစုထဲကတစ္ေယာက္ေသဆံုးသြားရင္ ကိုယ့္မိသားစုပဲ ငိုေၾကြးၾကပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ မိသားစုထဲကလူေတြဟာ ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားဖို႔ဆိုၿပီး ကိုယ့္မိသားစုကိုပဲ ပံ့ပိုးအက်ိဳးျပဳခဲ့တဲ့အတြက္ ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့သူေတြဟာ မိသားစုရဲ႕ဆံုးရႈံးမႈတစ္ရပ္အျဖစ္ ငိုေၾကြးၾကၿပီး ဆံုးရႈံးမႈဆိုတာကို အသိမွတ္ျပဳၾကမွာပါ။

ေနာက္တစ္ခုအေနနဲ႔ကေတာ့ (Culture lost) ဆိုတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္ဆံုးရႈံးမႈပါ။ လူထုကခ်စ္တဲ့ ျပည္သူကခ်စ္တဲ့ အႏုပညာရွင္ေတြ ၀ါသနာရွင္ေတြ ဆံုးရႈံးသြားရင္ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္ဆံုးရံႈးသြားတာနဲ႔ တူပါတယ္။ ျပည္သူခ်စ္တဲ့ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ေတြေသဆံုးသြားရင္ သူ႔ရဲ႕အႏုပညာကိုခ်စ္ျမတ္ႏိုးတဲ့ ျပည္သူေတြအတြက္ေတာ့ ဆံုးရႈံးမႈတစ္ရပ္ျဖစ္ရတာပါပဲ။ သူသာရွိေသးရင္ ရုပ္ရွင္ေတြကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္သရုပ္ေဆာင္ေနအံုးမွာ.. သူသာရွိေသးရင္ သီခ်င္းေတြဆက္ေရးေနအံုးမွာ.. သူသာရွိေသးရင္ စာအုပ္ေတြဆက္ေရးေနအံုးမွာပဲဆိုတဲ့.. တမ္းတမႈေတြနဲ႔ လူအမ်ားစုက သူတို႔အတြက္ေတာ့ ငိုေၾကြးၾကရမွာပါပဲ။ ဒါလည္း ယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈျဖစ္တဲ့အတြက္ (Personal lost) တို႔ (Family lost) တို႔ထက္ေတာ့ ပိုၿပီး တန္ဖိုးရွိတဲ့ ဆံုးရႈံးမႈတစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီဆံုးရႈံးမႈသံုးခုထက္ပိုၿပီး ျမင့္ျမတ္တဲ့ဆံုးရႈံးမႈကေတာ့ (National lost) ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ႏိုင္ငံတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အိႏၵိယႏိုင္ငံရဲ႕ မဟတၱမဂႏၶီရဲ႕ဆံုးရႈံးမႈဟာ အိႏၵိယႏိုင္ငံအတြက္ေတာ့ အမ်ိဳးသားေရးတစ္ရပ္ ႏိုင္ငံတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈပါ။ အိႏၵိယႏိုင္ငံကလူေတြကလြဲၿပီး တျခားႏိုင္ငံကလူေတြအေနျဖင့္ အသိမွတ္ျပဳခ်င္မွ ၀မ္းနည္းခ်င္မွ ၀မ္းနည္းၾကပါလိမ့္မယ္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီးျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ဆံုးရႈံးမႈဟာလည္း ႏိုင္ငံတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈပါပဲ။ ႏိုင္ငံတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ဘာလို႔ဆံုးရႈံးရလဲဆိုေတာ့.. ႏိုင္ငံအတြက္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔အနစ္နာခံၿပီး သူ႔ကၽြန္ဘ၀ကလြတ္ေျမာက္ေအာင္ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ႕ဆံုးရႈံးမႈဟာ ႏိုင္ငံတစ္ရပ္လံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတာပါ။ ကိုယ့္အက်ိဳးကိုမၾကည့္ပဲ အမ်ားအက်ိဳးကို စြမ္းစြမ္းတမံလုပ္ေဆာင္ခဲ့တဲ့အတြက္.. သူေသဆံုးခဲ့တဲ့အခါမွာလည္း အမ်ားကလြမ္းဆြတ္တမ္းတေနရတာဟာ သဘာ၀က်လွပါတယ္။ ဘာမွအမ်ိဳးမေတာ္ ေသြးမေတာ္သားမစပ္ပဲ ငိုေကၽြးရတာဟာ သူ႔အက်ိဳးကို မၾကည့္ဘဲ အမ်ားအက်ိဳးကိုၾကည့္တဲ့ သူ႔ရဲ႕စိတ္ဓါတ္ျမင့္မားမႈေတြကို တန္ဖိုးထားမႈေတြေၾကာင့္ပါပဲ..။

ဒီေန႔ဟာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေမြးေန႔ျဖစ္တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ(၁၃)ရက္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနတာမို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ ဆံုးရႈံးမႈကို ႏိုင္ငံတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ခံစားမိလို႔ရပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ကိုယ္တိုင္မေတြ႔ဘူးခဲ့ေပမယ့္.. သူ႔ရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ သူ႔ရဲ႕စိတ္ထားေတြကေတာ့ သူေသဆံုးသြားခဲ့ၿပီးတာေတာင္ ယေန႔တိုင္ နာမည္ကေတာ့ က်န္ရွိေနပါေသးတယ္။ ယေန႔တိုင္မဟုတ္ပါဘူး..။ ျမန္မာဆိုတဲ့စကားလံုး ဗမာဆိုတဲ့ေသြးရွိေနသ၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕နာမည္ဟာလည္း ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္းရဲ႕ ႏွလံုးသားထဲမွာ စြဲထင္ေနအံုးမွာပါ..။ ဒါကေတာ့ အမ်ားအက်ိဳး ႏိုင္ငံအက်ိဳးကို ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔အနစ္နဲ႔ခံၿပီး လုပ္ခဲ့တဲ့သူေတြရဲ႕ ဆံုးရႈံးမႈျဖစ္တဲ့ (National lost) ဆိုတာပါပဲ။ ႏိုင္ငံတစ္ရပ္အေနျဖင့္ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးအေနျဖင့္ ဆံုးရံႈးတဲ့ ဆံုးရံႈးမႈေပါ့။

ဆံုးရႈံးမႈေတြအားလံုးရဲ႕ အႀကီးမားဆံုးေသာဆံုးရႈံးမႈဆိုတာကေတာ့ (Universal lost) ဆိုတဲ့ စၾကာ၀႒ာတိုက္တစ္ေသာင္းမွာရွိတဲ့ သတၱ၀ါအားလံုးအတြက္ ဆံုးရႈံးမႈတစ္ရပ္ျဖစ္တဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားကို ဆံုးရံႈးရတဲ့ ဆံုးရႈံးမႈပါပဲ။ တကယ္လို႔ သိဒၶတၳမင္းသားဟာ ဘုရားမျဖစ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ ယေသာဓရာပိုင္ျဖစ္တဲ့ လင္ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ ဆံုးရႈံးမႈျဖစ္ႏိုင္သလို.. သုေဒၶါနမင္းပိုင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ သားတစ္ေယာက္ဆံုးရံႈး မႈသာျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ပဲ ဘုရင္ျဖစ္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူ႔ႏိုင္ငံကပိုင္တဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံတစ္ရပ္အေနနဲ႔ ဆံုးရႈံးမႈတစ္ရပ္သာ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ ဘုရားမျဖစ္ပဲ မိမိအေရး မိသားစုအေရး ႏိုင္ငံအေရးသားလုပ္ေနမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ စၾကာ၀႒ာတိုက္တစ္ေသာင္းရဲ႕ဆံုးရံႈးမႈတစ္ရပ္အျဖစ္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္ သတၱ၀ါအားလံုးမွီခိုအားထားရာ ဘုရားရွင္ျဖစ္သြားခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ သတၱ၀ါအားလံုးပိုင္ဆိုင္တဲ့ ဘုရားရွင္ ျဖစ္သြားပါၿပီ။ သတၱ၀ါေတြအားလံုးအတြက္ (၄၅)၀ါပတ္လံုး အုိးအိမ္အတည္တက်မရွိပဲနဲ႔ တရားေရေအးအၿမိဳက္ေဆးကို တိုက္ေကၽြးၿပီး ကိေလသာအပူမီးေတြကို ၿငိမ္းေပးခဲ့အတြက္ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ သတၱ၀ါအားလံုးနဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့သူ ျဖစ္သြားတာပါ။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ သတၱ၀ါအားလံုးအေပၚတြင္ သားေတာ္ရာဟုလာအလား ေမတၱာတရားကို တေျပးညီထားေပးခဲ့ၿပီး သတၱ၀ါအားလံုးအတြက္ ဥာဏ္မ်က္စိအလင္းေရာင္ေတြကို ဖြင့္ေပးခဲ့သူပါ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုယ့္လူမ်ိဳးအတြက္မဟုတ္သလို ဗုဒၶဘာ၀င္လူဦးေရမ်ားဖို႔ ဗုဒၶ၀ါဒထြန္းကားဖို႔ဆိုတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔မလုပ္ခဲ့ပဲ သတၱ၀ါအားလံုး ေအးခ်မ္းဖို႔အေရးကိုသာ ေရွးရႈၿပီး လုပ္ေဆာင္ခဲ့အတြက္.. ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ဆံုးရံႈးမႈဟာ သတၱ၀ါအားလံုးအတြက္ ဆံုးရံႈးမႈျဖစ္တဲ့ (Universal lost) ဆိုတဲ့ စၾကာ၀႒ာတိုက္တစ္ေသာင္းရဲ႕ ဆံုးရႈံးမႈတစ္ရပ္ပါပဲ။

လူသားတိုင္းလူသားတိုင္းအတြက္ဆံုးရံႈးမႈဟာ အထက္ေဖာ္ျပပါ ငါးခ်က္ထဲက တစ္ခ်က္ခ်က္မွာေတာ့ ပါ၀င္ေနမွာပါ။ အထက္ေဖာ္ျပပါငါးခ်က္ရဲ႕ အစဥ္လိုက္ဆံုးရႈံးမႈတန္ဖိုးေတြဟာ အစဥ္လိုက္အေနျဖင့္ တန္ဖိုးျမင့္ျမတ္ေနတာပါပဲ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆံုးရံႈးမႈတန္ဖိုးဟာ ထိုလူေနထိုင္စဥ္အတြင္းမွာ အမ်ားအတြက္ ဘယ္လိုအက်ိဳးမ်ားေစတဲ့အလုပ္ေတြကို လုပ္ေဆာင္သြားလဲဆိုတဲ့ တိုင္းတာမႈနဲ႔ တိုင္းတာမွသာ ေနထိုင္စဥ္တန္ဖိုးေတြဟာ ေသဆံုးခဲ့သည္တိုင္ တန္ဖိုးရွိေနမွာပါ။ ဒီလိုမွမဟုတ္ပဲ.. ကိုယ္က တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲ ေကာင္းစားဖို႔လုပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေသတဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ဆံုးရံႈးမႈဟာ ကိုယ္နဲ႔သက္ဆိုင္တဲ့သူေတြအတြက္ပဲ ဆံုးရႈံးမႈျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီလိုမွမဟုတ္ပဲ မိသားစုတစ္ရပ္အတြက္ လုပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာ့ မိသားစုတစ္ရပ္အတြက္ ဆံုးရႈံးမႈမွတစ္ပါး အျခားမိသားစုေတြအတြက္ေတာ့ မ်က္ရည္မက်ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုမွမဟုတ္ပဲ ျပည္သူခ်စ္တဲ့ အႏုပညာရွင္ အတတ္ပညာရွင္တစ္ဦးဦးျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ကိုယ့္ကိုခ်စ္တဲ့ျပည္သူေတြမ်ားရင္မ်ားသလို ဆံုးရႈံးမႈ တန္ဖိုးထားမႈဟာလည္း အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ကြာသြားဦးမွာပါပဲ။ ေနာက္တစ္ခုအေနျဖင့္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးအတြက္ အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း ႏိုင္ငံနဲ႔လူမ်ိဳးအတြက္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ဆံုးရႈံးမႈဟာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးစာေလာက္ေတာ့ တန္ဖိုးထားမႈေတြဟာ ျမင့္ျမတ္ေနမွာပါ။

ေနာက္ဆံုးအျမင့္ျမတ္ဆံုး ဆံုးရႈံးမႈကေတာ့ သတၱ၀ါအားလံုးအတြက္ အက်ိဳးမ်ားေစတဲ့အလုပ္ကို စြမ္းစြမ္းတမံလုပ္ေဆာင္ေပးသြားတဲ့ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ ဆံုးရႈံးမႈပါပဲ…။ ရွိေနစဥ္မွာလည္း အက်ိဳးတရားမ်ားကို တိုးပြားေစေအာင္ လုပ္ေဆာင္သလုိ.. ဆံုးရႈံးသြားစဥ္မွာလည္း ရွိေနစဥ္ကကဲ့သို႔ သတၱ၀ါအားလံုးအတြက္ အက်ိဳးစီးပြားကို ေဖာ္ေဆာင္သြားတဲ့ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ ဆံုးရႈံးမႈကေတာ့ (Lost value) နဲ႔ (Living value) မွာအျမင့္ျမတ္ဆံုး ဆံုးရံႈးမႈ၊ တန္ဖိုးအရွိဆံုး ဆံုးရႈံးမႈတစ္ရပ္ ျဖစ္ပါေပတယ္။

ခေရပန္းလိုလူေတြမ်ားပါေစ(၂) (သို႔) သိတဲ့မသာေတြ ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ..

စလုပ္ကထဲကမစင္ၾကယ္

လူအမ်ားစုဟာ ဘယ္အလုပ္ပဲလုပ္လုပ္ သူတစ္ပါးနဲ႔သြားၿပီး ႏႈိင္းယွဥ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြ ကုသုိလ္ေတြ လုပ္ၾကတယ္.. ဒါေပမယ့္ တျခားလူကိုၾကည့္ၾကတယ္။ သူက်ေတာ့ မေကာင္းတာေတြလုပ္တာ ေကာင္းတာေတြျဖစ္လို႔.. ဘာလို႔သူ႔ကို မေကာင္းက်ိဳးေတြ မေပးေသးတာလဲဆိုတဲ့ အေတြးေတြပါပဲ။ အဲ့ကထဲက ကိုယ့္မွာ အကုသိုလ္ျဖစ္ေနရတာပါ။ သူမ်ားကို ပ်က္စီးေစခ်င္တယ္.. မေကာင္းတာျဖစ္ေစခ်င္တယ္ဆိုကထဲက အကုသုိလ္ဆိုးႀကီးက ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ကိန္းေနပါတယ္။ ကိုယ္ကေကာင္းတာေတြလုပ္ေနေပမယ့္ သူတစ္ပါးကို မေကာင္းတာေတြ ျဖစ္ေစခ်င္ေနတဲ့အတြက္ ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ကုသုိလ္ေတြရဲ႕ အစက မစင္ၾကယ္ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေကာင္းတာလုပ္ၿပီး ေကာင္းတာေတြျဖစ္လာခ်င္တယ္.. ဒါေပမယ့္ မျဖစ္လာတဲ့အခါမွာေတာ့.. ငါဒီေလာက္ေကာင္းတာေတြလုပ္ၿပီး မေကာင္းတာေတြျဖစ္လာရတယ္ဆိုၿပီး ေဒါသေတြျဖစ္လာပါတယ္။ ဒါဟာလည္း အကုသုိလ္တစ္မ်ိဳးပါပဲ။ ကုသုိလ္လုပ္ၿပီဆိုကထဲက အက်ိဳးကိုေမွ်ာ္ေနမွေတာ့ ကိုယ္လုပ္တဲ့ကုသုိလ္က ေလာဘနဲ႔မကင္းဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ သံသရာကိုမလည္ေစခ်င္တဲ့ အက်ိဳးမ်ိဳးကိုလိုလားတာကေတာ့ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵကို ဦးတည္ပါတယ္။ ဒီလို ေကာင္းတာေတြလုပ္ၿပီး ေကာင္းက်ိဳးေတြ မ်ားမ်ားရခ်င္တာကေတာ့ ေလာဘကို ဦးတည္ေနပါတယ္။

ဒ့ါေၾကာင့္ ကိုယ္လုပ္တဲ့ ကုသုိလ္မွန္သမွ်ကို သူတစ္ပါးနဲ႔သြားၿပီး မႏႈိင္းယွဥ္ပါနဲ႔.. ကိုယ္လုပ္တဲ့ကုသုိလ္အေပၚမွာထားရွိတဲ့ စိတ္ထားေတြ ေစတနာေတြ ျဖဴစင္ေစဖို႔ကိုသာ အဓိကထားပါလို႔ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။ ဘယ္ကုသုိလ္ပဲလုပ္လုပ္ သူမ်ားနဲ႔ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီးလုပ္ရင္ အကုသုိလ္ေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္တဲ့အတြက္လည္း အၿမဲတမ္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို စမ္းစစ္ပါ။ သူတစ္ပါးတိုးတက္ႀကီးပြားတာကိုျမင္ရင္လည္း ၀မ္းသာႏိုင္တဲ့ မုဒိတာစိတ္မ်ိဳးေတြ ေမြးႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားသင့္ပါတယ္။ ဒါမွသာ ကိုယ္လုပ္မယ့္ကုသုိလ္ရဲ႕ အစဟာလည္း စင္ၾကယ္ႏိုင္သလို.. သူတစ္ပါးရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈကို ၀မ္းသာႏိုင္တဲ့စိတ္ထားမ်ိဳးေတြ ေမြးမွလည္း.. အေၾကာင္းစင္ၾကယ္မွ အက်ိဳးစင္ၾကယ္မယ္ဆိုတဲ့အဆံုးမအတိုင္း ကိုယ့္ရဲ႕အက်ိဳးတရားေတြလည္း စင္ၾကယ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

သိတဲ့မသာေတြ ျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ..

ေလာကမွာ လူမသိတဲ့မသာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ လူ႔ေလာကႀကီးကို တိတ္တဆိတ္ေလး ၀င္ေရာက္လာတယ္.. ေနာက္ၿပီးတိတ္တဆိတ္ေလး ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။ သူ႔အေၾကာင္းေမးလိုက္ရင္ အိမ္နီးနားခ်င္းကေတာင္ သိမယ္မထင္တဲ့သူမ်ိဳးေတြပါ။ တခါက ဆရာတစ္ေယာက္အိမ္ သြားကန္ေတာ့ရင္း အဲ့ဒီ့အရပ္က မသာခ်တဲ့ အခ်က္တီးသံ ေခါင္းေလာင္းတစ္ခုၾကားမိပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ဆရာႀကီးက သူ႔ေျမးေလးကို သြားၾကည့္ခိုင္းတယ္။ လမ္းကတစ္လမ္းေက်ာ္ေလာက္ပဲဆိုေတာ့ မသာခ်တာလည္း နီးနီးနားနားဆိုၿပီး ေျမးေလးက သြားၾကည့္ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေျမးေလးက မသာၾကည့္ၿပီး ျပန္လာတယ္ေပါ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ ဆရာႀကီးကေမးတယ္.. ဘယ္သူေသတာလဲေပါ့.. ဦး…..။ ဆိုၿပီး ေျပာတယ္။ အသက္ဘယ္ေလာက္လဲဆိုေတာ့ မသိဘူးတဲ့။ ဘာအလုပ္လုပ္လဲ… မသိဘူးတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ ဆရာႀကီးက သြားၾကည့္အံုးဆိုၿပီး ေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေျမးေလးက ထပ္သြားၾကည့္တယ္။ အသက္က ဘယ္ေလာက္၊ ဘာအလုပ္လုပ္တယ္ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာတယ္ေပါ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ ဘာေရာဂါနဲ႔ေသတာလဲ.. သားသမီးေတြေရာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္က်န္ခဲ့လဲဆိုၿပီး ဆရာႀကီးက ေမးျပန္ပါတယ္။

အဲ့ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဆရာႀကီးေျမးက တယ္ ညံ့တာပဲဗ်ာ။ စစ္ကိုင္းေခြးၾကည့္ခိုင္းတဲ့ပံုျပင္လို အထီးဘယ္ႏွစ္ေကာင္လဲ အမဘယ္ႏွစ္ေကာင္လဲဆိုၿပီး ခဏခဏသြားၾကည့္ခိုင္ရသလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနၿပီလို႔ေျပာေတာ့.. ဆရာႀကီးက သူ႔ေျမးမညံ့ဘူးတဲ့။ ေသတဲ့မသာ ည့ံတာဆိုပဲ။ အဲ့ဒါနဲ႔ ဆရာႀကီးက သူ႔ေျမးကို အျပစ္ေျပာတာ မႀကိဳက္လို႔ထင္တယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္က ယူဆမိတာေပါ့။ ဒါနဲ႔ ဆရာႀကီးက ထပ္ေျပာတယ္.. မင္း.. မသိမသာဆိုတဲ့ စကားၾကားဘူးလားတဲ့။ အဲ့ဒါလူမသိတဲ့မသာကြ.. ေလာကအက်ိဳး၊ တိုင္းျပည္အက်ိဳး၊ ၿမိဳ႕နယ္အက်ိဳး၊ ရပ္ကြက္အက်ိဳး မလုပ္တဲ့သူေတြေသရင္ ဒီလိုပဲကြ..။ အဲ့လိုမသာမ်ိဳးေတြေသရင္ လူေတာင္မစည္ဘူး.. ေသတာေတာင္ ရပ္ကြက္က အခ်က္ေပးမွ သိရတယ္။ တကယ္လို႔.. သူသာ ရပ္ကြက္အက်ိဳးေတြ.. ၿမိဳ႕နယ္အက်ိဳးေတြ လုပ္ၾကည့္ပါလား.. ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေက်ာင္းမထားႏိုင္တဲ့ကေလးေတြကို ေက်ာင္းထားေပးတာေတြ.. ရပ္ကြက္သာေရးနာေရးကိစၥေတြမွာ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔အနစ္နာခံၿပီး စြမ္းစြမ္းတမံလုပ္ေပးတာေတြ လုပ္ၾကည့္ပါလား။ အဲ့လူေသၾကည့္.. နာမည္ဘယ္သူ ဘယ္အရပ္သား အသက္ဘယ္ေလာက္ဆိုတာ ရပ္ကြက္ထဲမွာရွိတဲ့လူေတြ ၿမိဳ႕နယ္မွာရွိတဲ့လူေတြ အကုန္သိလိမ့္မယ္။ အဲ့လိုပဲကြ.. ဒီလူက လူမသိတဲ့မသာမလုိ႔ ငါ့ေျမးမညံ့ဘူး မသာညံ့တာလို႔ေျပာတာ။ မင္းသေဘာေပါက္ၿပီလား ဆိုၿပီး ဆရာႀကီးက ဆံုးမေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဒီစကားေလးကို ေသခ်ာမွတ္သားမိပါတယ္။

ဟုတ္ပါတယ္.. ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ္ေသသြားရင္ေတာင္ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ေတြကို တမ္းတက်န္ခဲ့တဲ့သူေတြ မရွိရင္ လူျဖစ္ရတာ ဘာထူးမွာလဲ။ ေလာကႀကီးထဲေရာက္လာၿပီးေတာ့.. ကိုယ္ေကာင္းစားဖို႔ ကိုယ့္မိသားစုေကာင္းစားဖို႔ဆိုတဲ့အလုပ္ေတြဟာ လူသားတိုင္းလုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ အလုပ္ဆိုတာကေတာ့ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔ အနစ္နာခံမႈဆိုတဲ့ ပရဟိတလုပ္ငန္းေတြပါ။ ကိုယ္က်ိဳးကို မၾကည့္ဘဲ အမ်ားအက်ိဳးကို ၾကည့္ၿပီးလုပ္ေဆာင္တတ္တဲ့သူေတြ ေသသြားရင္ အမ်ားက လြမ္းဆြတ္တမ္းတေနရမွာပါပဲ။ ဒီလိုမ်ိဳးလူေတြ အေယာက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပၚပါေစလို႔လည္း အၿမဲတမ္းတၿပီး က်န္ခဲ့ၾကမွာပါ။ ဥပမာအားျဖင့္ နာေရးကူညီမႈအသင္းမ်ိဳးမွာ ဦးစီးလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ဦးေက်ာ္သူတို႔လို လူမ်ိဳးေတြေသသြားရင္ေတာင္ အမ်ားက လြမ္းဆြတ္ေနရမွာေတာ့ အေသခ်ာပါပဲ။ ႏွေျမာစရာေကာင္းလိုက္တာ.. ဒီလိုလူမ်ိဳး ဒီလိုစိတ္ဓါတ္မ်ိဳးရွိတဲ့သူေတြ ႏိုင္ငံအတြက္ ျပည္သူအတြက္ မ်ားစြာလိုအပ္တယ္ဆိုတဲ့ ႏွေျမာတသမႈမ်ိဳးေတြေတာ့ က်န္ရစ္ခဲ့မွာပါပဲ။ သူကိုယ္တိုင္ ေကာင္းျခင္း မေကာင္းျခင္းဆိုတာ သူ႔အပိုင္းျဖစ္ေနေပမယ့္.. သူ႔ရဲ႕လုပ္ေဆာင္မႈေတြက အမ်ားအတြက္ တိုင္းျပည္အတြက္ ျပည္သူအတြက္ အက်ိဳးရွိေနတဲ့အတြက္ အမ်ားကေတာ့ သူ႔မရွိေတာ့တဲ့အခါမွာ သူ႔လိုလူမ်ိဳးကို တမ္းတေနရမွာကေတာ့ အေသခ်ာပါပဲ..။

ဒ့ါေၾကာင့္ ဆရာႀကီးက ေျပာပါတယ္.. မင္းတို႔ ငါတို႔ေတြလည္း မၾကာခင္ လူ႔ေလာကႀကီးက ထြက္ခြာသြားၾကရမွာပါ။ အေႏွးနဲ႔အျမန္ပဲကြာပါတယ္။ ေအး.. မသိမသာေတာ့မျဖစ္မခံနဲ႔ကြာ.. သိတဲ့မသာျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါတဲ့။ ဒီလိုသိေအာင္ႀကိဳးစားလို႔ ေျပာလိုက္တယ္ဆိုတာလည္း ကိုယ့္ကိုအထင္ႀကီးေအာင္ ဘုရားေတြတည္ လမ္းေတြေဖာက္လုပ္ျပရမယ္ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ဘာအက်ိဳးျပဳႏိုင္လဲ ဘာတတ္ႏိုင္လဲဆိုတာၾကည့္ၿပီး ႏိုင္တဲ့ဘက္ကေန စြမ္းႏိုင္သေလာက္ထမ္းဖို႔ပါပဲ။ ဦးေက်ာ္သူတို႔လို အသင္းႀကီးမ်ိဳးေတြ မလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္.. ကိုယ့္အေနနဲ႔ အရူးတံျမတ္ဆီးလွည္းတဲ့ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႔တဲ့အလုပ္မ်ိဳးနဲ႔ေတာ့ စြမ္းသေလာက္ ၀န္ကိုထမ္းသင့္ပါတယ္။

တခါက ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ ညေနတိုင္း ရပ္ကြက္ကလမ္းတစ္ေလ်ာက္ကို ေရျဖန္းၿပီး တံျမတ္စီးအၿမဲလွည္းေပးတဲ့ အရူးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူ႔အက်င့္ကိုက အဲ့လိုလုပ္ရတာကို ၀ါသနာပါတယ္ေပါ့။ သူကဒီအလုပ္က ေကာင္းသည္ဆိုးသည္လည္း မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူလုပ္ရတာ သေဘာက်တဲ့ပံုနဲ႔ ညေန႔တိုင္း မပ်က္မကြက္ ေရျဖန္းၿပီး တံျမက္စည္းလွည္းတဲ့အလုပ္ကို လုပ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ တေန႔က်ေတာ့ ေဆာင္းတြင္းႀကီးမွာ အရူးဖ်ားၿပီး ေသပါေလေရာ..။ ဒါေပမယ့္ အဲ့အရူးေသတဲ့အခါမွာေတာ့ တစ္ရပ္ကြက္လံုးကသိတယ္.. တစ္ရပ္ကြက္လံုးက မသာ လိုက္ပို႔ၾကပါတယ္တဲ့။ ကဲ.. ဒါကဘာမွမဟုတ္တဲ့ တံျမတ္စီးလွည္းေပးတဲ့ အရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပရဟိတပါ.။ ဒါမ်ိဳးအလုပ္မ်ိဳးေတာင္ ရပ္ကြက္ကလူေတြက အျမတ္တႏိုးနဲ႔ တမ္းတက်န္ရစ္ခဲ့ရေသးတယ္ဆိုရင္..။

ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြဟာလည္း အရူးတစ္ေယာက္ထက္ေတာ့ ပရဟိတကို ဥာဏ္ပါပါနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္တယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနပါတယ္။ ကိုယ္က ေက်ာင္းႀကီးကန္ႀကီးေဆာက္ အသင္းေတြဖြဲ႔ၿပီး မလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္.. ကိုယ္စြမ္းႏိုင္တဲ့ဘက္ကေန အမ်ားအက်ိဳးရွိတာေလးေတြ လုပ္ေပးမယ္ဆိုရင္.. ၿမိဳ႕နယ္တစ္ၿမိဳ႕လံုး၊ ရပ္ကြက္တစ္ခုလံုးက မသိခ်င္ေနပါေစ.. ကိုယ့္ရဲ႕ေစတနာေတြကို ခံစားဖူးတဲ့ အနည္းငယ္ေသာသူေတြရဲ႕ေမတၱာေတြကေတာ့ ကိုယ္တုိင္ခံစားရမွာ မလြဲပါဘူး။ အခ်ိန္တန္လို႔ ကိုယ္ထြက္ခြာသြားခဲ့ရင္ အားလံုးက မတမ္းတႏိုင္ေပမယ့္.. ကိုယ့္ကိုတမ္းတၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕လမ္းေၾကာင္းမွန္ေလးကို ဆက္ေလ်ာက္လွမ္းႏိုင္မယ့္သူေတြ ထားေပးခဲ့ႏိုင္တာဟာလည္း လာျခင္းေကာင္းေသာ ဧည့္သည္တစ္ေယာက္နဲ႔ တူပါေပတယ္..။ ဒါေၾကာင့္ မသိမသာေတြျဖစ္ေနမယ့္အစား.. ကိုယ့္အထြာ ကိုယ့္ေျခရာေလးနဲ႔ စြမ္းႏိုင္သေလာက္ အမ်ားအက်ိဳးကို လုပ္ေပးရင္းျဖင့္ သိတဲ့မသာေတြ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။ /span>

ခေရပန္းလိုလူေတြမ်ားပါေစ(၁) (သို႔) ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာျဖစ္သလား?

ခေရပန္းလိုလူေတြမ်ားပါေစဆိုတဲ့ ဗီဒီယိုဖိုင္ေလးကို ဘေလာ့ေပၚတင္ေပးတဲ့အခါမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ ဓမၼမိတ္ေဆြေတြအေနနဲ႔ ေကာ္နက္ရွင္အခက္ခဲေၾကာင့္ နားေထာင္ရတာ အဆင္မေျပဘူးလို႔ သိရွိရပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ေလးဖတ္ၿပီး ေသခ်ာလည္းနားေထာင္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာၾကတဲ့အတြက္ ေဟာေျပာပြဲမွာ ေဟာျပဆံုးမသြားတဲ့ အဆံုးမေလးေတြကို စာနဲ႔ျပန္ၿပီးေရးသားေပးဖို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဗီဒီယိုဖိုင္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို ျဖန္႔ေ၀ရန္အခက္ခဲျဖစ္ေနတဲ့သူေတြအတြက္ပါ.. စာသားနဲ႔ျဖန္ေ၀ေပးရတာက ပိုအဆင္ေျပမိမယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေဟာေျပာပြဲပါ အေၾကာင္းရာေလးေတြကို စာေရးသူအာေဘာ္နဲ႔ သေဘာေပါက္လြယ္ေအာင္ ေရးၿပီး ေဖာ္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ေဟာေျပာပြဲမွာ ေဟာျပေပးတဲ့ ဆရာ(ဦးဘုန္း-ဓာတု) ေလာက္ေတာ့ အာေဘာ္မေကာင္းႏိုင္ေပမယ့္.. အတတ္ႏိုင္ဆံုး အနီးစပ္ဆုံးနဲ႔ အဆင္ေျပဆံုးျဖစ္ေအာင္ ေဟာျပေပးတဲ့ဆရာရဲ႕အာေဘာ္ကို မွီၿငမ္းကိုးကားၿပီး ေရးသားေပးပါမယ္။ ဆရာေဟာျပေပးတဲ့ အခ်က္လက္ေတြက အနည္းငယ္မ်ားတဲ့အတြက္ စာဖတ္သူေတြအေနျဖင့္ အဆင္ေျပေအာင္ အပိုင္းလိုက္ဆီခြဲၿပီး ေဖာ္ျပေပးပါမယ္။ စာေရးသူရဲ႕အာေဘာမွာ အမွားယြင္းတစ္စံုတစ္ရာပါခဲ့ရင္လည္း ေထာက္ျပျပဳျပင္ေပးပါလို႔ ဦးစြာေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါတယ္။

စာအုပ္စာေပလူ႔မိတ္ေဆြဆိုတာ..
စာအုပ္စာေပလူ႔မိတ္ေဆြဆိုတဲ့ စကားကို လူေတြအမ်ားစု အသံုးမ်ားၾကပါတယ္။ အဲ့စကားလံုးက အၾကြင္းမဲ့ေတာ့ မမွန္ကန္ႏိုင္ပါဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္ အယူဆတစ္ခုေၾကာင့္ ဘ၀တစ္ခုလံုး ေျဗာင္းျပန္ျဖစ္သြားၾကတဲ့သူေတြ တပံုတပင္ႀကီးပါပဲ။ ဘယ္လိုအဓိပၸါယ္မ်ိဳး ဘယ္လိုခံယူခ်က္မ်ိဳး ဘယ္လိုယံုၾကည္ခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ စာေရးသူက ေရးသားတယ္ဆိုတာကို စာဖတ္သူကိုယ္တိုင္က မသိရွိရတဲ့အတြက္ပါ။ ေဒါသေၾကာင့္ေရးတာလား ေလာဘေၾကာင့္ေရးတာလား ေမာဟေၾကာင့္ေရးတာလားဆိုတာေတာ့ ေရးသားတဲ့စာေရးသူရဲ႕ စိတ္ထားေပၚမွာ မူတည္ေနတဲ့အတြက္.. သူကေဒါသနဲ႔ေရးရင္ ကိုယ္က ေဒါသျဖစ္ရမယ္.. ေလာဘနဲ႔ေရးရင္ ေလာဘျဖစ္ရမယ္.. ေမာဟနဲ႔ေရးရင္ ေမာဟျဖစ္ေနရမွာပါ။ အတၱဆန္တဲ့ ကိုယ့္၀ါဒေတြနဲ႔ ကိုယ့္အတၱကိုအေျခခံၿပီး ေရးၾကတဲ့အတြက္ လူသားအားလံုးအတြက္ေတာ့ သူေရးသားတဲ့စာေပေတြဟာ အမွန္တရားႀကီးသက္သက္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အတၱမကင္းေသးတဲ့အတြက္လည္း မေဖာက္မျပန္ မမွန္ကန္ႏိုင္သလို သူ႔စာကိုဖတ္မိတဲ့သူေတြပါ မွားယြင္းတဲ့သူ႔ရဲ႕အတၱအစြဲေတြ ျပန႔္ႏွံသြားႏိုင္ပါတယ္။ ပုထုဇဥ္မွန္ရင္ အစြဲမကင္းေသးတဲ့အတြက္လည္း သူေရးသားတဲ့ စာအုပ္တိုင္းစာအုပ္တိုင္းဟာ သူ႔အတြက္မွန္ခ်င္မွန္ေပမယ့္.. အျခားသူအတြက္ေတာ့ မွားခ်င္မွားေနမွာပါ။ ဒ့ါေၾကာင့္ စာအုပ္စာေပတုိင္းဟာ လူ႔မိတ္ေဆြအစစ္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

စာအုပ္စာေပလူ႔မိတ္ေဆြအစစ္အျဖင့္ ထပ္တူအက်ဆံုး အမွန္တရားဆိုတာကို လမ္းညႊန္ျပတာကေတာ့ ဗုဒၶဆံုးမေဟာျပတဲ့ ပရိယတၱိစာေပကသာလွ်င္ လူ႔မိတ္ေဆြအစစ္ကို ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ အတၱကိုအေျခခံတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အျမင္မဟုတ္ပဲနဲ႔ တေလာကလံုး သတၱ၀ါအားလံုးအတြက္ အၿမဲတေစ မေဖာက္မျပန္မွန္ကန္ေစႏိုင္တဲ့ အဆံုးမေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ ဗုဒၶစာေပကသာလွ်င္ လူ႔မိတ္ေဆြ အစစ္ကို ျဖစ္ေစႏုိင္ပါတယ္။ ဓမၼဆိုတဲ့ စကားလံုးအတိုင္း အၿမဲတမ္းမေဖာက္မျပန္ မွန္ကန္တဲ့အဆံုးမေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ လူသားအားလံုးအတြက္ လူ႔မိတ္ေဆြအစစ္ကို ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶရဲ႕၀ါဒဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ သီးသန္႔၀ါဒတစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။ လူသားအားလံုး သတၱ၀ါအားလံုး က်င့္ႀကံႏိုင္ရင္ က်င့္ႀကံႏိုင္သေလာက္.. လိုက္နာႏိုင္ရင္ လိုက္နာသေလာက္ အက်ိဳးမ်ားေစတဲ့ ဘက္လိုက္မႈမရွိတဲ့ စာေပအဆံုးမတစ္ခုျဖစ္တဲ့အတြက္.. ဗုဒၶရဲ႕ ပရိယတၱိစာေပကသာလွ်င္ လူ႔မိတ္ေဆြအစစ္ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါတယ္။

ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာျဖစ္သလား?
ဒီေမးခြန္းရဲ႕အဓိပၸါယ္ဟာ ေတာ္ေတာ္ေလးက်ယ္ျပန္႔ပါတယ္။ အဓိကအရင္ဆံုး ေကာင္းတယ္ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သိဖို႔လိုပါတယ္။ လူေတြကေကာင္းတာျဖစ္တယ္ဆိုတာကို ေရႊေတြရတာ ေငြေတြရတာ တိုက္ေတြကားေတြရတာ ခ်မ္းသာၾကြယ္၀တာကို ေကာင္းတာျဖစ္တယ္လို႔ အမ်ားအားျဖင့္ ယူဆၾကပါတယ္။ ယခုေခတ္လူငယ္ေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာလည္း ဒီလိုပဲျမင္ေနၾကပါတယ္။ ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ မေကာင္းတာလုပ္စားတဲ့သူေတြ အရက္ေရာင္းတဲ့သူေတြက ခ်မ္းသာလို႔.. တေန႔တေန႔ ရိုးရိုးသားသားနဲ႔ တစ္ေန႔လုပ္စာတစ္ေန႔ ရွာစားရတဲ့သူေတြက်ေတာ့ ဆင္းရဲလို႔ ဆိုတာမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေကာင္းျခင္း မေကာင္းျခင္းကို သြားၿပီးႏႈိင္းယွဥ္တတ္ၾကပါတယ္။ မနက္မိုးလင္း ဆြမ္းဟင္းထေလာင္းတဲ့ မရွိမဲ့ရွိမဲ့အိမ္ေတြက် တေန႔တေန႔စားစရာေတာင္ မနည္းရွာစားေနၾကရတယ္။ ဆြမ္းမေလာင္းပဲ တိုက္ေတြတံခါးေတြ အလံုပိတ္ၿပီး ဒါနဆိုတာကို အလွဴခံမလာရဆိုတဲ့စကားလံုးေတြနဲ႔ ပိတ္ပင္ထားၾကတဲ့သူေတြက်ေတာ့ ေရႊတြဲလႊဲ ေငြတြဲလႊဲနဲ႔ဆိုတဲ့ အျမင္ေတြနဲ႔ အေကာင္းအဆိုးဆိုတာကို ႏႈိင္းယွဥ္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုသာႏိႈင္းယွဥ္ၿပီး အျမင္ေတြ အေတြးေတြ လြဲေနမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ မေကာင္းတာလုပ္မွႀကီးပြားမယ္လို႔ ယူဆသြားၾကမယ့္ ေနာင္လာေနာင္သားေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကေတာ့ မေတြး၀င့္စရာပါပဲ။

ဒီေတာ့ ေကာင္းျခင္းမေကာင္းျခင္းဆိုတာကို နားလည္ဖို႔အတြက္ ကုသိုလ္ အကုသုိလ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ေသခ်ာနားလည္ဖို႔လိုပါတယ္။ ကုသုိလ္ဆိုတာ အျပစ္ကင္းတယ္ ေကာင္းက်ိဳးကိုေပးတယ္.. အကုသုိလ္ဆိုတာ အျပစ္ရွိတယ္ မေကာင္းက်ိဳးကိုေပးပါတယ္။ ကုသိုလ္ေတြလုပ္တာ အျပစ္ကင္းတာမွန္ေပမယ့္ ဘာလို႔ေကာင္းက်ိဳးမေပးေသးတာလဲ ဆိုတဲ့ေမးခြန္းကို လူငယ္ေတြ အမ်ားဆံုးေမးၾကပါတယ္။ ဒါလည္း ေမးသင့္ပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳးေမးလာတဲ့အခါမွာ ေရွးကကံေတြအက်ိဳးမေပးေသးလို႔ ဒီဘ၀ေကာင္းက်ိဳး မရရွိေသးတာပါလို႔ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမကိုနားလည္ၿပီးသားသူေတြအေနနဲ႔ နားလည္ႏိုင္ေပမယ့္.. လူငယ္ေတြ နားထဲေရာက္ဖို႔က်ေတာ့ သူတို႔လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ဗုဒၶရဲ႕အဆံုးမေတြကို မပယ္မိေစပဲဲ ရွင္းျပေပးႏိုင္ဖို႔ဟာ အင္မတန္ အဓိကက်ပါတယ္။

ဥပမာအားျဖင့္ ဘုရားရွင္ကို ဘုရားမျဖစ္ခင္ကထဲက ၾကည္ညိဳခဲ့တဲ့ဘုရင္ ဗိမၼိသာရမင္းဟာ ဘုရားမျဖစ္ခင္ကေတာင္ ဘုရားကို တိုင္းျပည္တစ္၀က္ခြဲေပးတဲ့အထိ ၾကည္ညိဳခဲ့တာပါ။ ဘုရားျဖစ္ၿပီးတဲ့အခါမွာလည္း ဘုရားကို အသက္နဲ႔ထပ္တူယံုၾကည္တဲ့ အရိယာေသာတာပန္ဘုရင္တစ္ပါးပါ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာဘယ္လိုေသခဲ့ရပါသလဲ။ ေျခဖ၀ါးဓါးခြဲခံရၿပီး မရႈမလွေသဆံုးခဲ့ရတာပါ။ ကဲ.. ေကာင္းတာလုပ္တယ္ ေကာင္းတာျဖစ္သလား..။ ေနာက္တစ္ခ်က္အေနနဲ႔ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အဂၢသာ၀ကျဖစ္တဲ့ တန္ခိုးအရာမွာ ဘုရားရွင္ၿပီးရင္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ရွင္ေမာဂၢလာန္္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ ေနာက္ဆံုးပရိနိဗၺာန္စံ၀င္တဲ့ေနရာမွာ ခိုးသားေတြရိုက္ႏွက္ၿပီး မရႈမလွ ပရိနိဗၺန္၀င္စံခဲ့ရပါတယ္။ ဒါလည္း ေကာင္းတာလုပ္တယ္ ေကာင္းတာျဖစ္ပါသလား။ ဒါကဘုရားရွင္လက္ထက္က ျဖစ္ရပ္ပါ။ ယခုေခတ္မွာဆိုရင္ျဖင့္ ဆရာေတာ္ အရွင္ဆႏၵာဓိကတို႔၊ ဆရာေတာ္ အရွင္ရေ၀ႏြယ္တို႔ကို ဥပမာေပးလို႔ရပါတယ္။ ဒီေလာက္ေကာင္းတာေတြ ေကာင္းမႈေတြလုပ္ေနတဲ့ၾကားက မေကာင္းတာေတြဟာ မျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္ၾကရတာပါပဲ။ ဒ့ါေၾကာင့္ ယခုမေကာင္းတာလုပ္ၿပီး ေကာင္းတာျဖစ္ေနတဲ့သူေတြ.. ေကာင္းတာလုပ္ၿပီး မေကာင္းတာျဖစ္ေနတဲ့သူေတြကိုျမင္ရင္ ဒီအခ်က္ေလးေတြကို ႏွလံုးသြင္း ဆင္ျခင္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။

ရိုးရိုးရွင္းရွင္းေလးေျပာရရင္ ေကာင္းတာလုပ္ရင္ ေကာင္းတာခ်က္ခ်င္းမျဖစ္ေပမယ့္.. ေကာင္းတဲ့သူကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ဘယ္သူကမွ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို ဆြမ္းေလာင္းတာျမင္ပါရက္နဲ႔ မေကာင္းတာလုပ္ေနတဲ့သူ မေကာင္းတဲ့သူလို႔ မေျပာပါဘူးေနာ္။ ရဟန္းသံဃာေတြ ဆြမ္းေလာင္းတာကို ေရြးေျပာရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအတြက္ပဲ မွန္တာျဖစ္ေနပါဦးမယ္..။ ဘာသာျခားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မိဘမဲ့ကေလးေက်ာင္းေတြ မ်က္မျမင္ေက်ာင္းေတြ သြားေရာက္လွဴဒါန္းတာကိုျမင္ရင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြအေနနဲ႔ မေကာင္းတဲ့သူပဲလို႔ ေျပာတဲ့သူမ်ားရွိမလား.. မရွိပါဘူး။ စဥ္းစားၾကည့္ပါေနာ္.. ဗုဒၶဘာသာမွမဟုတ္ပါဘူး.. ဘာသာျခားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနပါေစ.. ဘာသာမဲ့တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနပါေစ.. ေကာင္းတာလုပ္ေနတဲ့သူဟာ ေကာင္းတဲ့သူပါပဲ။ ေကာင္းတာလုပ္တဲ့အတြက္ ေကာင္းက်ိဳးရရ မရရ ေကာင္းတဲ့သူဆိုတာေတာ့ လူတိုင္းက လက္ခံၾကမွာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ေကာင္းတာလုပ္တိုင္း ေကာင္းတာမျဖစ္ေသးဘူးဆိုရင္လည္း မျဖစ္ေသးတာကို ေက်ေက်နပ္နပ္လက္ခံလိုက္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္းတဲ့သူခ်က္ခ်င္းျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ မိမိကိုယ္ကိုမိမိ အၾကြင္းမဲ့ယံုၾကည္ပါလို႔ ေျပာခ်င္မိပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့သူေတြေတြ႔ရင္လည္းဒီလိုပါပဲ။ သူမေကာင္းတာလုပ္ေနတယ္.. မေကာင္းမႈေတြျဖစ္မလာဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူတိုင္းလူတိုင္းက သူ႔ကို သူေတာ္ေကာင္းႀကီးလို႔ ဘယ္သူကမွ အသိမွတ္မျပဳၾကတာကေတာ့ ေသခ်ာပါေပတယ္။

ကိုယ္တင္မဟုတ္ဘူး… ကိုယ့္မ်ိဳးဆက္ပါ ေၾကာက္ေနရတာ
လူေတြက ေကာင္းမႈ မေကာင္းမႈေတြကို ဒီဘ၀ျဖစ္ပ်က္ေနတဲ့တစ္ခုထဲနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ သံသရာအေရးဆိုတာ ေနာင္ခါလာေနာင္ခါေစ်းဆိုတ့ဲသူေတြ မ်ားပါတယ္။ ဒီဘ၀ေကာင္းစားၿပီးေရာ ေနာက္ဘ၀ ဘာျဖစ္ျဖစ္ဆိုတဲ့သူေတြေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႕မ်ိဳးဆက္ေတြပါ သူတို႔ေၾကာင့္ ေလာကႀကီးကို ေၾကာက္ေနၾကရ.. သိမ္ငယ္ေနၾကရပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္.. ကၽြန္ေတာ္တို႔အေဖအေမလက္ထက္ေလာက္တုန္းက ၿမိဳ႕နယ္တစ္ၿမိဳ႕နယ္မွာ စာစီစာကံုးအေရးေကာင္းတဲ့ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူက စာစီစာကံုးေရးတာ ၿမိဳ႕နယ္မွာအေတာ္ဆံုးေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ တိုင္းအဆင့္စာစီစာကံုးၿပိဳင္ပြဲမွာ အာဇာနည္ေန႔ဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စာစီစာကံုးေရးဖို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက ၀င္ၿပိဳင္ဖို႔ေျပာပါတယ္။ သူ႔အေနနဲ႔ဘယ္လိုမွကိုမၿပိဳင္ႏိုင္ေၾကာင္း ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကို ျငင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက မင္းကတအားေတာ္ေတာ့ ၀င္ၿပိဳင္ရင္ ဆုလည္းရမွာျဖစ္သလို ေက်ာင္းဂုဏ္လည္း ေဆာင္မွာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေျပာၿပီး ၀င္ၿပိဳင္ဖို႔ အတင္းတိုက္တြန္းပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ကေလးေလးက ျပန္ေျပာပါတယ္။ "ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး.. ကၽြန္ေတာ္၀င္မၿပိဳင္ပါရေစနဲ႔.. ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ဂ႒ဳန္ဦးေစာရဲ႕ေျမး" တဲ့။ ကဲ.. ဒီအခ်က္ကိုပဲၾကည့္ပါ။ ဂ႒ဳန္ဦးေစာဆိုတာကို သူ႔အေနနဲ႔ေတြ႔ဖူးခ်င္မွေတာင္ ေတြးဖူးမိမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဘိုးရဲ႕မေကာင္းတဲ့ အမဲစက္တစ္ခုေၾကာင့္ ဘယ္ေလာက္ထိ ကိုယ့္ေျမးအစဥ္အဆက္ထိမွာေတာင္ သြားၿပီးသက္ေရာက္ေစခဲ့လဲဆိုတာကို မေကာင္းမႈရဲ႕ဆိုးက်ိဳးက မီးေမာင္းထိုးျပလိုက္တာပါပဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ဘ၀ထဲအတြက္ ကိုယ္ေကာင္းစားဖို႔တစ္ခုထဲနဲ႔ မေကာင္းမႈေတြကို မက်ဴးလြန္မိဖို႔ အင္မတန္အေရးႀကီးပါတယ္။ မေကာင္းမႈဆိုတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ ခံရရင္ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါဘူး.. ကိုယ္နဲ႔ပါတ္သက္တဲ့ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္း၀ိုင္းကပါ ကိုယ့္ရဲ႕ဂယက္ရိုက္မႈေတြကို မုခ်မေသြခံသြားၾကရမယ္ဆိုတာေတာ့ ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ဖို႔လိုပါတယ္။ အမ်ိဳးအေဆြထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား မေကာင္းတာလုပ္လို႔ ႀကီးပြားေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူတို႔မ်ိဳးရိုးက အဲ့လိုမ်ိဳးရိုးက ဆင္းသက္လာတာဆိုတာမ်ိဳးနဲ႔ မ်ိဳးရိုးနဲ႔ခ်ီၿပီး ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ့္မ်ိဳးရိုးမေကာင္းတာ ကိုယ္နဲ႔ဘာမွမဆိုင္ေပမယ့္ ေလာကႀကီးရဲ႕ ဂယက္ရိုက္မႈ သဘာ၀တရားႀကီးရဲ႕ ဒဏ္ခတ္မႈေတြကေတာ့ မုခ်မေသြခံေနရတာပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ မေကာင္းမႈဆိုတာ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲခံရတာမဟုတ္တဲ့အတြက္.. ကိုယ္ေသသြားရင္ေတာင္ ကိုယ့္မ်ိဳးဆက္မွာ ကိုယ့္ရဲ႕အမဲစက္ ကိုယ့္ရဲ႕မေကာင္းတဲ့နာမည္ မေကာင္းတဲ့စရိုက္ေတြမက်န္မိေအာင္ မေကာင္းမႈေတြ မလုပ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့.. မေကာင္းမႈအမဲစက္တစ္ခုစြန္းထင္းသြားရင္.. ကိုယ္တင္မဟုတ္ဘူး.. ကိုယ္သားသမီးမ်ိဳးဆက္အထိပါ ေလာကႀကီးကို ေၾကာက္ေနရလို႔ပါပဲ..။

ခေရပန္းလိုလူေတြမ်ားပါေစ အပိုင္း(၂)အား ဆက္လက္ေရးသားေပးပါမည္။
ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာၾကပါေစ..။